Literatura

Świat niezbyt chyba odległej przyszłości, w któym zabrakło już ropy naftowej, a wody z roztopionych efektem cieplarnianym lodowców zatopiły już wiele niżej położonych terenów nadbrzeżnych, i oto z Atlantyku wyłania się nowy ląd... Ursula K. Le Guin - wybitna amerykańska autorka utworów fantastyki naukowej i fantasy - jest laureatką wielu nagród Hugo, Nebula, World Fantasy Award, National Book Award i nagrody imienia Franza Kafki. Nowa Atlantyda to również utwór obsypany licznymi wyróżnieniemi. W tomie przypominamy również mikropowieść Zewsząd bardzo daleko.

Zbiór najlepszych opowieści grozy M. R. Jamesa. Zawiera piętnaście legendarnych "opowieści starego antykwariusza" zilustrowanych przez Antoniego Sobeckiego.

Myśmy nie złodzieje ani mordercy. My są uczciwi ludzie, których pokrzywdzono.
Jest rok 1364. Wygłodniałe stwory grasują w ciemnych lasach średniowiecznej Europy i zarówno morze, jak i niebo są pełne niewypowiedzianej grozy. Jednakże żadna nikczemność, żadna czarownica czy demon nie dorównują okradającym groby braciom, Heglowi i Manfriedowi Grossbartom. Oto ich historia, smutna lecz prawdziwa.

Dalsze losy bohaterów "Twierdzy szyfrów".
Tamten czas, ostatnie dni drugiej wojny światowej, pozostawił niewyobrażalnie wiele tajemnic. Ocieramy się o nie, patrzymy i nęka nas ciekawość. Czemu miały służyć betonowe tunele pod zamkiem Książ? Po co tysiące więźniów drążyło podziemne korytarze w rejonie Walimia? Można tam pojechać, zobaczyć wielkie podziemne komory i długie chodniki. Co przewoził podwodny okręt U-234? Co stało się z generałem Hansem Kammlerem, który z ramienia SS nadzorował prace nad tajną bronią i w maju 1945 roku zniknął; razem z nim zniknął trzeci prototyp samolotu Ju-390, zadziwiający ogromnym zasięgiem. Czy nigdy nie poznamy prawdy o tajemnicach końca wojny? Wielu świadków wciąż milczy, inni, którzy spisali swoje wspomnienia i relacje, zezwolili na publikację dopiero za wiele lat. W archiwach amerykańskich, brytyjskich, rosyjskich są tysiące tomów dokumentów, których ujawnienie odkryłoby prawdę. Ale wciąż pozostają niedostępne. A jednak mijający czas rozluźnia szczelne zamknięcia. Pojawiają się informacje, które szokują. Niedawno dowiedzieliśmy się o istnieniu niemieckiej maszyny łamiącej radzieckie szyfry jednorazowe, którą wywiad aliancki nazwał "Ryba-miecz" i zdobył 12 kwietnia 1945 roku w Rosenheim. Ujawniono część dokumentów zawierających wykaz przedmiotów przewożonych przez okręt U-234, ale jeszcze wiele pozostało utajnionych. Zdjęto klauzulę tajności z protokołu z przesłuchania niemieckiego eksperta do spraw rakiet przeciwlotniczych Zinssera, który relacjonował przebieg próby nuklearnej w Niemczech w październiku 1944 roku. Nieznane, niewyjaśnione wydarzenia zaczynają wychodzić na jaw, ale jeszcze bardzo wiele pozostaje w głębokim cieniu. Tam, gdzie prawdy jeszcze nie poznaliśmy, uruchamia się wyobraźnia. I na tym polega istota tej książki, będącej hipotezą, próbą zrozumienia niepojętych faktów z przeszłości; znalezienia ich najbardziej prawdopodobnego wyjaśnienia. Tylko tyle można teraz zrobić. Miną lata i może ta próba okaże się nie tak odległa od faktów, które, miejmy nadzieję, ze kiedyś poznamy.

PANI NA CZACHTICACH Barwna powieść historyczna, zbeletryzowana biografia kobiety, która przeszła do historii jako "krwawa grafka". Elżbieta Batorówna (1560-1614) pochodziła z arystokratycznej rodziny obciążonej genetycznym obłędem - wśród jej przodków i krewnych byli schizofrenicy, zboczeńcy i sadyści. Już jako mała dziewczynka uwielbiała przyglądać się egzekucjom. Gdy dorosła, jej sadyzm budził grozę - torturowanie służby, łapanych w okolicy Cyganów, przestępców czy przypadkowych osób sprawiało jej ogromną przyjemność, a zamek w Czachticach każdy rozsądny człowiek omijał z daleka. Ale prawdziwy horror zaczął się, gdy Batorówna uwierzyła, że wieczną młodość zapewnia codzienna kąpiel w krwi wytoczonej z dziewic. Przez ponad dwadzieścia lat polowała na młode dziewczęta, które ginęły w jej zamku podczas strasznych tortur.

WŁAD PALOWNIK Jego imię kojarzy się z horrorem, deprawacją i mroczną zmysłowością. Jednakże prawdziwy Drakula władca Wołoszczyzny, był jeszcze straszniejszy, jeszcze namiętniejszy od bohatera powieści Brama Stokera, transylwańskiego hrabiego Drakuli, dla którego stał się inspiracją. Jego prawdziwa historia to nie historia potwora ani wampira, lecz człowieka z krwi i kości, pełnego przeciwieństw. Wład III Palownik, którego zwano Synem Diabła, był zarówno tyranem, jak i sprawiedliwym władcą, uczestnikiem krucjat i rzeźnikiem, oprawcą i bohaterem, katem i kochankiem. Jego historię opowiadają ci, którzy znali go najlepiej: jedyna kobieta, którą prawdziwie kochał i którą musiał poświęcić, najbliższy towarzysz i zdrajca. I jego spowiednik, odsłaniający zasłonę konfesjonału, aby móc pokazać Drakulę takim, jakim naprawdę był.