Louis de Funes(1)

BIOGRAFIE


Słynny francuski aktor komediowy. W 1968 r. wybrany jako najbardziej ulubiony francuski aktor. Jak sam mówił o swoim aktorstwie - wzorował się na postaci Kaczora Donalda.

Louis De Funes zmarł w roku 1983 w Nantes, we Francji (atak serca).
Jeśli wydaje wam się, że Louis de Funes nigdy nie był młody, w pewnym sensie macie rację. Wszystkie jego najważniejsze (jak Hibernatus, Oskar, Kapuśniaczek) i najbardziej znane (serie o żandarmie i o Fantomasie, Wielkie wakacje, Skrzydełko czy nóżka) filmy powstały, gdy aktor przekroczył pięćdziesiątkę. Do tego czasu nie tylko grywał, ale i zdołał nakręcić ponad sto filmów (grał nawet w sześciu filmach rocznie), ale żaden z nich nie osiągnął popularności późniejszych przebojów.

Był synem hiszpańskiego arystokraty, mieszkającego we Francji szanowanego prawnika. Miał starszego brata i siostrę, o których nigdy nie chciał mówić. Żenił się dwa razy - drugą jego żoną została wnuczka pisarza Guy de Maupassanta, która później stała się jego agentem. Zamieszkali w jej XVII-wiecznym zamku Clermont pod Nantes. Trzecią żoną - już tylko filmową - była Claude Gensac: grała jego żonę i w serii o żandarmie, i w Wielkich wakacjach, i w Hibernatusie, i w Skąpcu.

W czasie II wojny światowej żył z gry na pianinie w paryskich nocnych klubach. Pierwszą rolę w filmie zagrał już w roku 1945, pierwszą poważną i dostrzeżoną - w filmie Podróż do Paryża, dopiero w roku 1956. Lekceważony przez "wielkich" komedii francuskiej tego okresu - Bourvila i Fernandela, irytujący "wielkich" poważnego kina - Jeana Gabina czy Jeana Maraisa, wypłynął na szerokie wody filmem Koko (Poic Pouic) w roku 1963. Niemal natychmiast zostaje zaangażowany do roli żandarma z Saint-Tropez - i jego popularność nie osłabnie już do końca życia. Obaj "poważni" aktorzy wystąpią zresztą w końcu z de Funesem - Gabin w Człowieku z tatuażem, Jean Marais w serii o Fantomasie, chyba najbardziej dziś żywych filmach tego (będącego kiedyś idolem) aktora.

Przeciwnicy Louisa de Funesa twierdzą, że jest zawsze taki sam. I że jest męczący, to jego rozbieganie, hiperaktywność, wymachiwanie rękami, przykucanie, skoki, nienaturalne miny, pokrzykiwanie... Dla fanów te wady stają się zaletami - kochają de Funesa właśnie za to, że tak biega i krzyczy. Bo rzeczywiście staje się wtedy bardzo śmiesznym człowieczkiem.

Wielkim kasowym przebojem była Wielka włóczęga - komedia wojenna, w której De Funes partnerował Bourvilowi - obejrzało we francuskich kinach rekordowe w owym czasie 17 mln osób. Koszty produkcji filmu Gamoń (drugi wspólny występ z Bourvilem) zwróciły się po trzech tygodniach wyświetlania. Przebojem stała się seria sześciu - bardzo nierównych - filmów o przygodach żandarma Cruchota z prowincjonalnego Saint-Tropez. Do polskich kin trafiła z dziesięcioletnim opóźnieniem, a też pod kasami kin ustawiały się długie kolejki (podobnym hitem było w Polsce Skrzydełko czy nóżka, opowieść o wojnie "kucharstwa wysokiego" z fast foodami). PRL-owska telewizja raczyła widzów komediami de Funesa z okazji wszelkich świąt - niemal każdy obywatel znał już Napad na bank, Wielkie wakacje (pogoń ojców za zakochanymi w sobie dziećmi), Hibernatusa (próbę odtworzenia XIX-wiecznego świata na użytek przodka sprzed 70 lat, przypadkowo odkrytego i odmrożonego z lodów Alaski), Oskara (gdzie de Funes wyczyniał przedziwne rzeczy ze swym nosem, rozciągając go, przydeptując i zaplątując w supeł na pamięć). Dopiero jednak niedawno mieliśmy okazję poznać Przygody rabina Jakuba, gdzie de Funes przebierał się za chasyda.

Krytycy wszelako najbardziej cenią chyba przedostatni film de Funesa, Kapuśniaczek - o dwóch starych (ale bardzo jarych) rolnikach, w których zupie rozsmakował się kosmita...

1945: Kuszenie Barbizona (La tentation de Barbizon) – statysta, portier w Paradis
1947: Antoni i Antonina (Antoine et Antoinette) – statysta, gość weselny
1949: Du Guesclin
1950: Bibi Fricotin – statysta, rybak
1950: Słodkie małżeństwo (Folie douce) – statysta
1951: Lunatyk (Boniface somnambule) – Gino
1951: Gracze (Les joueurs)
1951: Trucizna (La poison) – André
1951: Moja kobieta jest wspaniała (Ma femme est formidable) – turysta, narciarz
1951: Indyk (Le dindon) – zarządzający
1951: Czerwona róża (La rose rouge) – poeta
1951: Siedem grzechów głównych (Les sept péchés capitaux) – Martin Gaston
1952: Pan Leguignon, latarnik (Monsieur Leguignon lampiste) – mieszkaniec dzielnicy
1952: Ona jest moja (Elle et moi) – kelner w kawiarni
1952: Wilki polują w nocy (les loups chassent la nuit) - barman wydający porto
1953: Brachol z Senegalu (Mon frangin du Sénégal) - doktor
1953: Do diabła z cnotą (Au diable la vertu) - kancelista
1953: Wycieczka wielkich książąt (La tournee des grands ducs) - dyrektor hotelu
1953: Śmiech (Le rire)
1953: Weekend w Paryżu (Innocents in Paris) - pan Celestin
1953: Lekko i krótko ubrana (légere.et.court.vétue)
1953: Kapitan Pantoufle - dyrektor banku
1953: Życie uczciwego człowieka (La Vie d'un honnête homme) - lokaj
1953: Dziwne życzenie pana Barda (L'Étrange désir de monsieur Bard) – Chanteau
1954: Mężczyźni myślą tylko o tym (Les hommes ne pensent qu’a ça) – Teloso Seleston, mąż
1954: Pięcioraczki także pt. Owca z pięcioma nogami (Le mouton à cinq pattes) – Piłat
1954: Ach! Te piękne kobietki (Ah! Les belles bacchantes!) – Michel Leboef
1954: Korsarze z Lasku Bolońskiego (Les Corsaires du Bois de Boulogne)
1954: Królowa Margot (la Reine Margot) - astrolog
1954: Tata, mama, gosposia i ja (Papa, mamam, la bonne et moi) – pan Calomel, sąsiad
1954: Jego rybki (Poisson d’avril) – strażnik rybny
1954: Intryganci
1954: Pani niewiniątko (Mam’zelle Nitouche) – Petrot
1954: Przy drzwiach zamkniętych (Huis clos) – pokojowiec
1955: Frou-Frou – major Cousinet-Duval
1955: Uśmiech na dzień dobry - Bonoeil
1955: Huzarzy (Les hussards) – kościelny
1955: Napoléon – Laurent Passementier, żołnierz
1955: Tata, mama, moja kobieta i ja (Papa, mamam, ma femme et moi) – pan Calomel
1956: Czarny rynek w Paryżu (La traversée de Paris) – Jambier
1956: Naiwne dzieci (bebes.a.gogo) - przedstawiciel przemysłu dla dzieci
1956: Półgłówek (Courte Tete) - Prosper / Ojciec Grazziani / Pułkownik Luc de la Frapinière
1956: Pasek ojca (La Bande à papa) – inspektor Victor Eugène Merlerin, ojciec Rene'e
1957: Jak włos w zupie (Comme un cheveu sur la soupe) – Pierre Cousin, kompozytor
1958: Ani widu, ani słychu (Ni vu ni connu) – Blaireau, kłusownik
1958: Paryski listonosz (L'Impossible Monsieur Pipelet) - wuj Robert
1958: Życie we dwoje - notariusz
1958: Taxi, ruletka i corrida [Hiszpańskie Wakacje](Taxi, roulotte et corrida) szofer taksówki
1959: Cygański kompan (Mon pote le gitan) – Vedrines, wydawca
1959: Ach, ten łobuz - radca skarbowy
1959: Toto w Madrycie - Profesor Francisco Montiel
1959: Jak zdobyć miliard (Certains l’aiment froide) – Ange Galopin
1960: Zagmatwani (Les tortillards) – pan Durand
1960: Kapitan Francasse (Le capitane Francasse) – Scapin
1960: Kandyd czyli optymizm XX wieku - oficer gestapo
1961: Piękna Amerykanka (La Belle Americaine) – Viralot, główny księgowy
1961: Sąd ostateczny (Il Giudizio universale)- Copolla (głos)
1961: Zbrodnia nie popłaca (Le crime ne paie pas) – barman
1961: Znikający trup (Dans l’eau qui fait des bulles) – Hernzer
1962: Dżentlemen z Epsom (Le gentleman d’Epsom) – Gaspard Ripeux
1962: Pozwolenie na zemstę (La vendetta) – Amoretti
1962: Diabelskie sztuczki (Le diable et les dix commandements) – Antoine Vaillant
1962: Szczęściarze (Les veinards) – Antoine Beaurepaire (w noweli Wielka wygrana)
1962: Karambole lub inny tytuł Jak przyspieszyć swoją karierę (Caramboles) – Charolais
1962: Wybierzmy się do Deauville (Nous irons à Deauville) – Ludovic Lambersac
1963: Koko (Pouic-Pouic) – Leonard Monestier
1964: Napad na bank (Faites sauter la banque!) – Victor Garnier
1964: Wąchać kwiatki od spodu (Des pissenlits par la racine) – Jockey Jack
1964: Boss w spódnicy lub inny tytuł Mysz w spódnicy (Un drole de caid) – Marcel
1964: Fantomas – komisarz Juve
1964: Żandarm z Saint-Tropez (Le gendarme de St. Tropez) – Ludovic Cruchot
1965: Wielki pan (Les bons vivants) – Léon Haudepin
1965: Gamoń (Le corniaud) – Leopold Saroyan
1965: Żandarm w Nowym Jorku (Le gendarme a New York) – Ludovic Cruchot
1965: Fantomas powraca (Fantômas se déchaîne) – komisarz Juve
1966: Sławna restauracja (Le grand restaurant) – pan Septime
1966: Fantomas kontra Scotland Yard (Fantômas contre Scotland Yard) – komisarz Juve
1966: Wielka włóczęga (La grande vadrouille) – Stanislas Lefort
1967: Wielkie wakacje (Les grandes vacances) – Charles Bosquier
1967: Oskar (Oscar) – Bertrand Barnier
1967: Mały pływak [Zwariowany weekend] (Le petit baigneur) – Louis-Philippe Fourchaume
1968: Żandarm się żeni (Le gendarme se marie) – Ludovic Cruchot
1968: Człowiek z tatuażem lub inny tytuł Tatuaż (Le tatoué) – Felicien Mezeray
1969: Hibernatus – Hubert de Tartas
1970: Żandarm na emeryturze (Le gendarme en balade) – Ludovic Cruchot
1970: Człowiek orkiestra (L’homme orchestre) – Evan Evans
1971: Jo – Antoine Brisebard
1971: Zawieszeni na drzewie (Sur un arbre perché) – Henry Roubier
1971: Mania wielkości (Le folie des grandeurs) – Don Salluste
1973: Przygody rabina Jakuba (Les aventures de Rabbi Jacob) – Victor Pivert / Dzięcioł
1976: Skrzydełko czy nóżka (L’aile ou la cuisse) – Charles Duchemin
1978: Panowie, dbajcie o żony (La Zizanie) – Guillaume Daubray-Lacaze
1979: Żandarm i kosmici (Gendarme et les extra-terrestres) – Ludovic Cruchot
1980: Skąpiec (L’avare) – Harpagon
1981: Kapuśniaczek (La soupe aux choux) – Claude Ratinier, Glaude
1982: Żandarm i policjantki (Le gendarme et les gendarmettes) – Ludovic Cruchot

• Pobierz folder
• Zachomikuj folder