Wiktor Suworow - Alfabet Suworowa.epub
-
A -
Alter ego -
Andrzej Pilipiuk -
Antoni Lange -
Audiobooki -
Benerson Little -
Bernard Cornwell -
Boże igrzysko -
C, Ć -
Cezary Pazura -
Czarne okręty -
D -
Diabelska sukcesja -
Dreszcz -
Francoise Villon -
G -
Gambit, czyli jak ograć króla -
Grzegorz Bobrek -
H -
Hitman -
Jacek Dukaj -
Jacek Komuda -
Jakub Ćwiek -
Jan Himilsbach -
Jarosław Grzędowicz -
Jerzy Konrad Maciejewski -
Joe Alex -
John Grisham -
K -
Katarzyna Nosowska -
Machno.Ukraiński bojownik -
N -
Norman Davies -
Oblicza Wędrowycza -
P -
Pan Lodowego Ogrodu -
Paweł Lisicki(1) -
Philip Gosse -
Saga moskiewska -
Seria o Świętym Graalu -
Stanisław Skalski -
Stephen Clarke -
Stróże -
Superbohaterowie Marvela -
Survival -
Światy Pilipiuka -
Trylogia arturiańska -
Vinci -
Wojciech Cejrowski -
Wojny Wikingów
Rosyjscy historycy utrzymują, że klęska Armii Czerwonej w 1941 roku była bezpośrednią konsekwencją wielkiej czystki lat 1937-1938, podczas której Stalin wyeliminował najlepszych i najbardziej błyskotliwych dowódców.
Suworow analizuje dostępne informacje i jak zwykle dochodzi do własnych wniosków, zupełnie odmiennych od opinii uznanych historyków. Twierdzi, że dominacja reprezentowanego przez Stalina łagodniejszego nurtu komunizmu - a nie na przykład bestialskiego marksizmu w wersji Trockiego - była w owym czasie korzystna i dla Rosji, i dla całego świata.
Specnaz to uderzeniowe formacje radzieckiego wywiadu wojskowego, które w swych działaniach łączyły elementy szpiegostwa, terroru oraz szeroko pojętych akcji dywersyjnych i partyzanckich. W ich skład wchodzili zakonspirowani agenci, czyli cudzoziemcy zwerbowani przez radzieckich szpiegów, zawodowe oddziały złożone z najlepszych sportowców ZSRR – często rekordzistów świata czy mistrzów olimpijskich – oraz oddziały utworzone ze starannie wybranych i doskonale przeszkolonych żołnierzy z poboru. Wiktor Suworow w swojej książce wyczerpująco przedstawia historię i strukturę Specnazu, charakterystykę jego głównych komponentów, typowe uzbrojenie i wyposażenie, podstawową taktykę oraz mordercze szkolenie bojowe.
Służby specjalne byłego Związku Radzieckiego nieodmiennie budzą fascynację. W swej najnowszej książce Wiktor Suworow opisuje je od podszewki. Były rezydent GRU w Genewie we właściwym sobie gawędziarskim stylu opowiada, jak – krok po kroku – zostawało się szpiegiem. Dowiadujemy się zatem, jak typowano kandydata, jak go kształcono, na jaką placówkę mógł trafić (lepszy Waszyngton czy Pekin – to wcale nie takie oczywiste), jakie zadania mógł tam otrzymywać i jaką rolę w jego życiu odgrywała żona. Poznajemy szczegółowo struktury GRU, sposoby werbowania agentów i zażartą rywalizację z odwiecznym wrogiem, czyli… KGB.
Mnóstwo detali, przykłady akcji, także autentycznych – wszystko to sprawia, że Szpieg, czyli… jest swego rodzaju kompendium pracy radzieckich służb specjalnych, a zarazem arcyciekawą lekturą.
Dopóki w 1978 r. autor tej książki, oficer GRU, nie uciekł do Wielkiej Brytanii, na Zachodzie o radzieckim wywiadzie wojskowym wiedziano tyle co nic. Suworow musiał przekazać oficerom MI5 niemal wszystkie podstawowe wiadomości: o strukturze GRU i jej siatek wywiadowczych, werbunku i metodach zdobywania informacji, łączności z agentami, sposobach przesyłania zdobyczy do ZSRR, a także często nieznanych na Zachodzie dokonaniach tej służby. Tak powstała ta książka - barwna, dowcipna, anegdotyczna, a zarazem jeżąca włos na karku, zwłaszcza gdy pomyśleć, że GRU po ćwierćwieczu od jej wydania najwyraźniej rozkwita.
Komiks jest adaptacją powieści Jeno Rejto (pseudonim: P. Howard) pod tym samym tytułem, wykonaną przez Pála Korcsmárosa w 1963 roku. Iwan Gorczew, marynarz z ciężarowca Rangoon, nie miał nawet dwudziestu jeden lat, kiedy zdobył nagrodę Nobla z fizyki. Otrzymanie tak znaczącego wyróżnienia naukowego w tym poetycko młodym wieku jest niepowtarzalnie wspaniałym osiągnięciem, nawet jeśli niektórzy uznają za pewną skazę to, że Iwan Gorczew nagrodę Nobla z fizyki zdobył dzięki wygranej w makao z profesorem Noahem Bertinusem.
Pobierz
