wlodekp5

Był raz sobie prawdziwy poeta, nie spał nie jadł tylko wiersze pisał czasem. Łyknął spory kufel piwa od myślenia zbyt szybko wyłysiał, głowy nie miał, przebywał wciąż w chmurach. W banku debet chyba niespłacony a przyjaciół wiadomo niewielu. Ne rozglądał się, nie szukał żony, śnił się nocą może dwóm kobietom. Lecz wyblakły jakiś bez wigoru, szybko o nim obie zapomniały, miały kilku innych do wyboru. Facet marniał, słaniał się na nogach wreszcie trafił na dziewczynę hożą ta nie bacząc na skutki odległe, zaciągnęła go prosto do łoża. Tu okazał się dzielnym chłopakiem wiedział świetnie co czynić mu trzeba, znał on dobrze tajemne ścieżynki, zaprowadził dziewczę wprost do nieba. Odtąd przestał pisać wiersze, strata, żył jak tysiąc podobnych mu chłopów. Czytał książki płodził zdolne dzieci i wieczorem mógł sobie polatać.Miluśko pozdrawiam i buziaczki zostawiam - Kopciuszek.