Raymond Moody - Odwiedziny z zaświatów.pdf
Pobierz
-
Boże Narodzenie -
bratki,lilaki,krokusy -
Ćwiczenia gimnastyczne -
dobranoc -
Dokumenty -
Drzonków -
dzień dobry -
Dziękuję -
fiołki,pelargonie -
Fotografia-moje wykonanie -
Fraktale -
GIMP -
Kartki (moje wykonanie) -
kwiaty -
las -
Muzeum Etnograficzne w Ochli -
Nad Odrą -
najnowsze -
Norwegia -
nowe -
Nowy Rok -
Ochla-zalew -
Oslo -
pędzle -
pierwiosnki,stokrotki -
pps -
Programowanie Java -
Programowanie Java GUI -
róże -
różne -
różne widoki -
storczyki -
tulipany,malwy,powoje,lilie -
Tym,którzy odeszli -
Video Kursy FLASH MX 2004 -
widok z samolotu -
widokówki -
Wielki Post,Wielkanoc -
Zatonie-ruiny zamku i park -
zieleń na działce,przy domu,w mieście -
Zielona Góra -
Zielona Góra - ogród botaniczny -
Zielona Góra i okolice -
Zielona Góra-Palmiarnia -
zrobiłam w GIMP -
zwierzęta -
życie po życiu i podobne
Raymond A. Moody, Jr. - doktor filozofii, doktor medycyny - jest uczonym, wykładowcą i badaczem, znanym powszechnie autorytetem w dziedzinie stanów bliskich śmierci. Swoją pracę naukową na ten temat prowadzi od lat sześćdziesiątych. Napisał wiele artykułów i jedenaście książek - oprócz przełomowego, czytanego na całym świecie "Życia po życiu" w Polsce ukazały się: "Refleksje nad życiem po życiu", "Kto się śmieje ostatni", "Odwiedziny z zaświatów", "W stronę światła", "Życie przed życiem".
Od wielu lat jego badania budzą ogromne zainteresowanie i liczne kontrowersje odnośnie do doświadczeń z pogranicza śmierci i tego, co się dzieje, kiedy umieramy.
Relacje osób, które powróciły:
"Miałem uczucie, że poruszam się w głębokiej, bardzo ciemnej dolinie. Ta ciemność była tak głęboka i nieprzenikniona, że absolutnie nic nie widziałem, ale było to najcudowniejsze, wolne od zmartwień przeżycie, jakie można sobie wyobrazić".
"Wszystko było czarne, tylko gdzieś w dali przed sobą widziałem światło. Było niezwykle jasne, ale z początku niezbyt duże. Powiększało się w miarę jak się zbliżałem. (...) Pomyślałem »Jeśli już mam umrzeć teraz, to wiem, kto czeka na mnie tam na końcu, w tym świetle«".
"Unosiłam się nad stołem i widziałam wszystko, co robili. Z całą pewnością wiedziałam, że umieram. A jednak martwiłam się o moje dzieci, o to, kto się nimi zaopiekuje. Nie byłam jeszcze gotowa, żeby odejść. Bóg pozwolił mi żyć".