Ja to mam szczęście, niech mnie drzwi ścisną, drugi i znów nieprawdziwy! Dziwadło jakieś mi się trafiło, że niby ... chłop spolegliwy. Wstaje ze słońcem, na palcach chodzi, głośno oddychać się boi, biegnie po bułki, parzy kawusię i czeka, czeka w spokoju. A, że się nudzi biedne chłopisko - co zdarza mu się nierzadko, uprawia z rana cichutki jogging po całym domu ... ze szmatką. Przeleci okna i parapety i o łazienkę zahaczy, gdzie nakruszone, czy przykurzone - sprzątnie, bo wszystko zobaczy! A gdy się wreszcie zwlecze z łóżeczka jego leniwa " połówka ", to się chłopisko jak głupi cieszy - żadnych wymówek, ni słówka. Tylko mu uśmiech dziwnie zastyga, twarz staje się skamieniała, jakby powiedzieć chciał - ale nie śmie: toś się przez noc zestarzała! Ja się nie dziwię wcale chłopinie, bo sama szoku doznałam, kiedy tę mego chłopa kobitę rano w lusterku zdybałam. Istna tragedia, upiór nie baba! Pod okiem wielki wór siny i każdy - jakby z innego filmu potarmoszone włosiny. Blada jak ściana, a na policzku poducha jej się odgniotła. Ogólny obraz, że nie daj Boże - przy niej to piękna jest miotła! I jak tak głębiej się zastanowić, to chyba żadne to dziwy, że takiej po raz drugi się trafił mężczyzna - ten nieprawdziwy. Buziaczki - Kopciuszek.