27.jpg

Tedy Jeszua (Jezus), widząc tłumy, wstąpił na górę. A gdy usiadł, przystąpili do niego jego uczniowie. I otworzywszy usta swoje, nauczał ich, mówiąc: Błogosławieni ubodzy w duchu, albowiem ich jest Królestwo Niebios. Błogosławieni, którzy się smucą, albowiem oni będą pocieszeni. Błogosławieni cisi, albowiem oni posiądą ziemię. Błogosławieni, którzy łakną i pragną sprawiedliwości, albowiem oni będą nasyceni. Błogosławieni miłosierni, albowiem oni miłosierdzia dostąpią. Błogosławieni czystego serca, albowiem oni Boga oglądać będą. Błogosławieni pokój czyniący, albowiem oni synami Bożymi będą nazwani. Błogosławieni, którzy cierpią prześladowanie z powodu sprawiedliwości, albowiem ich jest Królestwo Niebios. Błogosławieni jesteście, gdy wam złorzeczyć i prześladować was będą i kłamliwie mówić na was wszelkie zło ze względu na mnie.
(Ewangelia wg św. Mateusza 5:1-11)
Dziś na Górze Błogosławieństw znajduje się sanktuarium. Zbudowane na planie ośmiokąta, w nawiązaniu do liczby błogosławieństw. Pod kopułą znajduje się osiem okien, których witraże zawierają łacińskie teksty błogosławieństw
W 1935 odkryto w okolicach Góry Błogosławieństw ruiny kaplicy z mozaikami z IV–VI w. Kaplica wznosiła się nad grotą, o której pisała Egeria – Hiszpanka, odbywająca w IV wieku trzyletnią pielgrzymkę po Ziemi Świętej:
Blisko na górze znajduje się grota, Jezus wchodząc do niej wygłosił błogosławieństwa.
W 1937 zbudowano tu sanktuarium upamiętniające Jezusowe błogosławieństwa. Kościół został zaprojektowany przez Antonio Barluzziego jako bryła na planie ośmiokąta, o ośmiu oknach z witrażami do łacińskich tekstów z Kazania na górze nawiązujących do liczby błogosławieństw. Dookoła kościoła biegną portyki z kolumnami. Jest to doskonały punkt widokowy na egzotyczne gaje z palmami, magnoliami, ale przede wszystkim na jezioro Genezaret (Tyberiadzkie), ruiny Kafarnaum i Tabghi oraz duży obszar Galilei. Kościół, jak i funkcjonujący tutaj dom pielgrzyma, jest pod opieką włoskich sióstr Franciszkanek Niepokalanego Serca Maryi.Pośrodku kościoła, pod łukiem z alabastru, znajduje się ołtarz o podwójnej mensie wsparty na czterech brązowych kolumienkach ze złoconymi spiralami w kształcie gałązek oliwnych. Posadzkę zdobi mozaika wyobrażająca strumień łaski płynący od ołtarza.
W kościele umieszczona jest tablica upamiętniająca wizytę papieża Pawła VI w 1964, który jako pierwszy po św. Piotrze namiestnik Chrystusa przebywał w Ziemi Świętej. Również i Jan Paweł II nawiedził to miejsce podczas swej pielgrzymki do Izraela. 24 marca 2000 papieska msza, zgromadziła blisko 100 tysięcy ludzi. Jan Paweł II pozdrowił wówczas zgromadzonych nad jeziorem Genezaret: Spotkanie z Janem Pawłem II na zboczach góry Błogosławieństw było największym zgromadzeniem chrześcijan w tym miejscu od czasów Chrystusa.

Tabgha - kościół cudu Jezusa . W roku 383 n.e. zwiedziła tę dolinę hiszpańska pątniczka Egeria i opisała to, co widziała. Jej opis zachował się do naszych czasów. Widziała ona kościół, który tam stał, i skałę, na której Jezus dokonał tego cudu. Ten mały kościół powstał około roku 350 n.e. Podobno zbudował go judeochrześcijanin o imieniu Józef, pochodzący ze znanej rodziny z Tyberiady.
W roku 450 zbudowano tam kościół bizantyjski, skierowany na wschód. Skała, na której odbył się ten cud, została obrobiona, zmniejszona i położona pod ołtarzem nowego kościoła. Z biegiem czasu podłoga kościoła została pokryta mozaiką – jest ona jedną z najpiękniejszych znalezionych na Ziemi Świętej.
Mozaiki przedstawiają faunę i florę wodną delty Nilu, oraz nilometr. Nilometr to kamienny słup, który stał w Nilu, z zaznaczonymi znakami poziomu wody. W mozaice widać wpływy egipskie, ponieważ ówczesny patriarcha Jerozolimy, Martyrios (418-486), spędził kilka lat w Egipcie. Jego imię w języku greckim jest wspomniane na mozaice. Kamyczki mozaiki mają wielkość około 8 x 8 mm. Brakujące części mozaiki uzupełniono kamyczkami o tej samej wielkości. Czym mniejsze kamyczki, tym piękniejsza mozaika. W roku 614 kościół zburzyli Persowie, kiedy napadli na Świętą Ziemię. Przez prawie 1300 lat świątynia bizantyjska leżała w gruzach, przykryta zwałem ziemi. W roku 1932 wykopaliska prowadzili tam niemieccy archeolodzy – Mader i Schneider – oni to odkryli ruiny bizantyjskiego kościoła oraz większość starej mozaiki. Kościół zbudowano jako bazylikę. Ma on małe okna, bez witraży. W całym kościele nie ma na ścianach ani jednego obrazu. Na drewnianych postumentach znajdują się cztery ikony.
Tabgha jest też związana z pojawieniem się Jezusa już po Zmartwychwstaniu, gdy przybył On przekazać Piotrowi władzę nad Kościołem. "Paś baranki moje!" - powiedział Pan swemu uczniowi.
To szczególne miejsce, ulubione przez samego Jezusa, zawsze miało dla chrześcijan wyjątkowe znaczenie. Dzięki badaniom archeologicznym wiemy, że kilkakrotnie stawiano w nim kościoły, które niestety ulegały zniszczeniu w zawierusze dziejów. Obecnie stoi tu niewielka współczesna świątynia zwana Kościołem Prymatu lub Kaplicą Prymatu, wzniesiona w 1933 r. Znajduje się na skale, o którą rozbijają się wody Jeziora Genezaret.

Ojciec Święty w kościele Prymatu Piotra w Tabdze 24 marca 2000 r.
Papież Jan Paweł II modlił się w skupieniu i ucałował skałę upamiętniającą spotkanie Jezusa z Piotrem.