Pliki w folderze ► Andriej Tarkowski

Rosyjski poeta Gorczakow, razem z przewodnikiem I tłumaczem, podróżuje przez Włochy, by prześledzić I poznać życie także rosyjskiego kompozytora żyjącego w 18 wieku. W pewnym starożytnym mieście spotyka chorego Domenico, który pare lat wcześniej uwięził swoją własną rodzinę w stodole, by chronić ich przed złem tego świata. Tłumaczka próbuje przekonać Rosjanina, że to wszystko bujda i nieprawda. Ten jednak dostrzega w opowieści mężczyzny prawdę. Poeta zaczyna zagłębiać się w umysł psychopaty... (20.01.1984r)

„Solaris” – głośny film science-fiction rosyjskiego reżysera Andrieja Tarkowskiego zrealizowany w 1972 roku na podstawie powieści Stanisława Lema. Ta wersja "Solaris" jest przykładem mistrzowskiego wykorzystania książki jako tła. Reżyser ekranizacji pozwolił sobie na zmiany, niejako na własną twórczość, czego tak naprawdę nikt nie docenia i nie zauważa. Niesamowite połączenie muzyki i obrazu. Dialogi przeprowadzane półszeptem, spójność, ograniczenie wątku techniki i "inżynieryjnego bełkotu" do minimum, niesamowita gra aktorów to wszystko powoduje że ten "Solaris" można oglądać w nieskończoność.

"Dziecko wojny", a raczej "Dzieciństwo Iwana" jest filmem bardzo mocno czerpiącym z opowiadania "Iwan", autorstwa Wladimira Bogomołowa. Trudno nie ulec przy tym wrażeniu, że bohaterowi Tarkowskiego tak blisko jest do bohaterów Dostojewskiego, dla których to co najważniejsze mieści się we wnętrzu, nie zaś w wyrażalnym zewnętrzu.Nie należy przy tym zapominać, że Iwan to także, a może przede wszystkim dziecko. Zagubione, samotne, wytrącone z poprzedniego życia, cierpiące. Cierpiące tak, jak tylko potrafią cierpieć bohaterowie rosyjskiej prozy. Ale pozostaje zadać za Dostojewskim pytanie: jaki jest sens cierpienia dziecka? Jaki jest sens ofiary, której złożenie miałoby zbawić świat? Te odwieczne pytania, stawiane przez Tarkowskiego tak w "Dzieciństwie Iwana", jak w "Ofiarowaniu" przez swą rudymentarność stają się jednymi z najistotniejszych w historii kina.
Nie sposób nie zachwycić się Tarkowskim, nie sposób nie uchylić przed nim czoła, przed konstrukcją rzeczywistości, przed filmową myślą, obrazem, elementem porażającej melancholii.