Joseph Heller - Paragraf 22.rar

Lillian Gish (a właściwie Lillian de Guiche) urodziła się 14 października w 1893 roku, w Springfield, w stanie Ohio. Jej ojciec był alkoholikiem, który w domu bywał gościem, a nie ojcem i oddanym mężem. Aby powiązać koniec z końcem, Lilian, jej siostra Dorothy i ich matka próbowały zarabiać w miejscowych produkcjach filmowych. Lilian miała zaledwie 6 lat, kiedy po raz pierwszy wystąpiła przed szerszą publicznością i przez kolejne 13 lat, Lilian i Dorothy grywały na scenie odnosząc większe sukcesy. W 1912 roku, Lilian poznała sławnego reżysera z Kentucky, Davida W. Griffith'a, który będąc pod wrażeniem jej gry aktorskiej od razu zatrudnił ją do swojego filmu "An Unseen Enemy". Griffith wykreował Gish na gwiazdę, dzięki roli Elsie Stoneman w głośnym filmie Griffith'a "Narodziny narodu" [15]. Zagrała w kolejnych jego melodramatach ["Złamana lilia" [19], "Męczennica miłości" [20], "Dwie sieroty" [21]] zyskując coraz większą sławę, aż stała się ulubienicą Ameryki lat 20- tych. Stworzyła też szereg wybitnych kreacji w filmach innych reżyserów m.in.: Henry Kinga ["Biała siostra" [23], "Romola" [24]], Kinga Vidora [ "Cyganeria" [26]], Freda Niblo {"Wróg" [27]] i Victora Sjöströma ["Szkarłatna litera" [26], "Wicher" [28]]. Po wprowadzeniu dźwięku przestała być tak aktywna w kinie, jak na początku swojej kariery, jednak przez cały czas była w doskonałej formie. Czego dowodem są takie obrazy jak: "Jego podwójne życie" [33], "Top Man" [43] Charlesa Lamonta czy "Pojedynek w słońcu" [1946] Kinga Vidora. Za druggoplanową rolę w tym ostatnim otrzymała w 1947 r. nominację Oscara. Z późniejszych filmów, które nakręciła waro jeszcze wymienić: "Noc myśliwego" [55] Charlesa Laughtona, "Rozkaz: zabić" [58] Anthony'ego Asquitha , "The Unforgiven" [67] Johna Hustona, "Haiti - wyspa przeklęta" [67] Petera Glenville'a, "Dzień weselny" [78] Roberta Altmana i "Sierpniowe wieloryby" [87] Lindsaya Andersona. W 1969 roku opublikowała swoją autobiografię "Filmy, Pan Griffith, i ja". Lilian Gish była symbolem niemego kina, nazywano ją Sarą Bernhardt ekranu, pracowała przez 75 lat co czyni jej okres aktorski trudny do pobicia w branży filmowej. 27 lutego, 1993 roku zmarła podczas snu w New York City. Miała 99 lat.

Losy kilku mieszkańców sublokatorskiego pokoju w staromiejskiej warszawskiej kamienicy, nie mogących na początku lat trzydziestych znaleźć pracy, miejsca w społeczeństwie. Główny bohater - Lucjan Salis, dobrze zapowiadający się poeta - umiera na gruźlicę. Student nie zdaje egzaminu i popełnia samobójstwo . . . Stukonis, autor nie wydanych poematów, traci wszelką nadzieję, że stanie się kimś w życiu. Jedynie jego brat, Mietek, realizuje swój cel, działając w lewicowej organizacji...

Folder filmy >Dramat, obyczajowy, melodramat