religijne

Część - 2/2
Tytuł oryginalny: Solomon
Gatunek: Biblijny
Produkcja: Czechy, Francja, Hiszpania, Niemcy, USA, Wielka Brytania, Włochy

Kolejny film ze zrealizowanej we współpracy kilku krajów biblijnej serii to opowieść o dziejach Salomona - trzeciego króla Izraela, syna Dawida i Batszeby, panującego od ok. 970 do ok. 930 r. p.n.e.

część 2.
Zgodnie z wolą króla Dawida jego syn, Salomon, wznosi w Jerozolimie wspaniałą świątynię. Pracami kieruje sprowadzony z zagranicy architekt Chiram Natalita. Kiedy opuszcza królestwo Izraela, jego miejsce zajmuje wyznaczony przez niego Jeroboam.
Królowa matka Batszeba zapada na zdrowiu i w krótkim czasie umiera. Salomon bardzo rozpacza po jej stracie. Od czasu śmierci starego króla Dawida na dworze częściej niż żałobne lamenty rozlegały się dotąd okrzyki radości z okazji narodzin kolejnych potomków Salomona. Mając wiele żon, w tym bardzo dużo cudzoziemskich, władca doczekał się bowiem pokaźnej gromadki dzieci.
Mija siedem lat. Budowa świątyni dobiegła końca. Salomon zaprzyjaźnił się przez ten czas z Jeroboamem. Jego sława mądrego i sprawiedliwego władcy dotarła aż do krainy Saby, której królowa, piękna Makida, przybywa do niego z wizytą. Zachwycony jej urodą Salomon zakochuje się w niej od pierwszego wejrzenia. Makida odwzajemnia to uczucie. Pewnego razu Salomon ma widzenie. Bóg pod postacią żebraka zapowiada mu rozpad Izraela.
Mija kolejnych 10 lat. Sędziwy Salomon nadal trwa w postanowieniu, że Menelik obejmie po nim tron. Uparcie odrzuca perswazje Jeroboama, że doprowadzi to do konfliktu w państwie. Zrezygnowany przyjaciel opuszcza go. W oazie na pustyni spotyka proroka Bachiasza, który przepowiada mu, że po śmierci Salomona Bóg odbierze władzę jego synowi i przekaże ją Jeroboamowi. Ale z 12 żydowskich plemion będzie mu podlegało tylko 10. Bachiasz zanosi to samo proroctwo Salomonowi, który nakazuje odnaleźć niedawnego przyjaciela i zabić go. Ostrzeżony w porę Jeroboam uchodzi do Egiptu.
Umierający Salomon nakazuje namaścić na króla swego pierworodnego syna Roboama, młodzieńca butnego i bezwzględnego. W tym samym dniu w Jerozolimie znów zjawia się Jeroboam, aby dopełnić woli Boga.

Produkcja: Polska
Gatunek: Dokumentalny, Religijny

Program z cyklu "Widzialne i Niewidzialne" poświęcony
św. Andrzejowi Bobola



Zachęcam do obejrzenia filmu o świętym Andrzeju Boboli, patronie Polski. Jego świętość pośrednio udowadnia fakt, iż jego ciało po śmierci nie uległo rozkładowi, pomimo niesprzyjających warunków. Nie powiodły się też wysiłki Sowietów, aby zniszczyć zwłoki. Poza tym mało jest takich świętych, którzy ukazywaliby się po śmierci, dając przesłania i wskazówki, jak to miało miejsce w przypadku św. Andrzeja.

Do spotkania z ks. M. Sopoćką dochodzi w 1933 roku, kiedy po ślubach wieczystych s. Faustyna przyjechała do Wilna. Ksiądz Sopoćko był wówczas spowiednikiem Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia. Moment spotkania s. Faustyna opisała w Dzienniczku: „Nadszedł tydzień spowiedzi i ku mojej radości ujrzałam tego kapłana, którego już znałam wpierw, nim przyjechałam do Wilna. Znałam go w widzeniu. Wtem usłyszałam w duszy te słowa: oto wierny sługa Mój, on ci pomoże spełnić wolę moją tu na ziemi. ...Kiedy odsłoniłam całą swą duszę przed tym kapłanem, Jezus zlał na duszę moją cale morze łask” (Dz 263)

To wobec ks. M. Sopoćki Pan Jezus polecił s. Faustynie odsłonić całą swą duszę, swe życie wewnętrzne, objawienia, posłannictwo. Sługa Boży podszedł do sprawy bardzo ostrożnie, nie dowierzał, badał, odesłał s. Faustynę do psychologa. Siostra Faustyna rozumiała go, bo napisała: „Spowiednik ...musi nieraz doświadczyć, musi próbować, musi ćwiczyć, musi poznać, czy ma do czynienia ze słomą, czy z żelazem, czy z czystym zlotem. Każda z tych trzech dusz potrzebuje odrębnego ćwiczenia. Musi — i to koniecznie — spowiednik wyrobić sobie o każdej sąd jasny, aby wiedział, co ona maże udźwignąć w pewnych chwilach, okolicznościach i wypadkach” (Dz. 112). Przekonany o zdrowej psychice, o bogatym życiu wewnętrznym, o zjednoczeniu z Chrystusem s. Faustyny i prawdziwości objawień, ks. M. Sopoćko podejmuje się kierownictwa duchowego s. Faustyny. Zanotowała ona: „Pod jego kierownictwem szybko dusza moja postępowała w miłości Bożej i wiele życzeń Pańskich zostało na zewnątrz spełnionych” (Dz. 144). Dziękując Miłosiernemu Bogu za dar mądrego, wykształconego i doświadczonego spowiednika s. Faustyna dodaje: „Wspomnę jeszcze jedno sowo o kierowniku swej duszy. Dziwna rzecz, że jest tak mało kapłanów, którzy umieją w duszę wlać moc i odwagę i siły, że dusza nie męcząc się idzie zawsze naprzód. Pod takim kierownictwem, dusza, nawet przy słabych silach, wiele może dla chwały Bożej uczynić” (Dz. 937)

Przekonując się coraz bardziej o misji, jaka została powierzona s. Faustynie przez Miłosiernego Boga, ks. M. Sopoćko w to nowe dzieło angażuje się całkowicie. Poleca s. Faustynie spisywać swoje przeżycia, a szczególnie to, co jej powie Pan Jezus. Sługa Boży podejmuje się spełnienia poleceń Pana Jezusa przekazanych Błogosławionej: namalowanie obrazu Jezusa Miłosiernego, rozpowszechnianie obrazków i Koronki do Miłosierdzia Bożego. Głosi kazania o Miłosierdziu Bożym, wykorzystując do tego celu także radio. Pisze artykuły o Bożym Miłosierdziu, zabiega ustanowienie święta Miłosierdzia Bożego. Dokłada starań, by powstało nowe Zgromadzenie zgodnie z żądaniem Pana Jezusa.

CZĘŚĆ DRUGA
Gatunek: Biograficzny, Dramat
Produkcja: Włochy

Historia życia włoskiego księdza, św. Jana Bosco, założyciela zakonu salezjanów. Umierający Bosco wspomina swoje życie, zaczynając od roku 1825, kiedy to miał 10 lat.
Jan jest zdolnym i wrażliwym chłopcem. Pewnego dnia oświadcza matce, że chce zostać księdzem. Ucieka do Chieri, by zrealizować to pragnienie. Po latach wraca do matki i przyrodniego brata Antonia jako duchowny.