gabinek

Przyszedł Bóg do świata niosąc Serce w dłoni- świat ze sobą zbratać, Miłość Swą odsłonić.
Wyciągnął Bóg ręce, otworzył Swe dłonie: “Oto moje Serce! Spieszcie ludzie po Nie!”.
Ludzie się spieszyli…biegali po drogach, swe sprawy gonili - nikt nie widział Boga.
Ktoś padł na zakręcie, ktoś biegł nie opodal - w tym życia zamęcie nie dostrzegł nikt Boga.
Więc podszedł Bóg bliżej, pośrodku przystanął - lecz znów Go w tym wirze pospiesznie mijano.
Bóg głośno zawołał: “Weź Skarb Mój człowieku - bez Niego nie zdołasz sam wyrwać się piekłu.
Me Serce to Klejnot najdroższy w koronie; Me Serce, gdy ciemno, to w mroku zapłonie;
Me Serce to droga najprostsza dla ciebie…”Potrącił ktoś Boga - upadło na ziemię.
Popatrzył ktoś z boku, ktoś głowę odwrócił, przyspieszył ktoś kroku, ktoś inny zawrócił.
Ktoś potknął się na Nim, lecz dalej pobieżył szemrając: “ten kamień wyrzucić należy”.
Ktoś inny się zdziwił: “Co tutaj wyrosło?” - i z krzykiem złośliwym uderzył Je mocno.
I wielu przechodniów spieszyło tą drogą, lecz by Je ktoś podniósł… - nie było nikogo.
Bóg rzekł: “Bracia mili! Toż nikt Serca nie chce?!” - pokornie się schylił i sam podniósł Serce…
Przez kurz otulone, przez ludzi skopane, ze wszech stron skrwawione, przez wszystkich nie chciane.
Lecz zanim Bóg odszedł do góry wzniósł ręce - raz jeszcze najsłodsze ukazał Swe Serce:
“Jeżeli ktoś zgrzeszy
lub w życiu ustanie, do Serca niech spieszy - w Nim jego mieszkanie!”.