Nie masz jeszcze własnego chomika? Załóż konto

1983_Teatr TV_Adam Mickiewicz_Dziady_Cz. 2.avi

ekshuma.pl / Teatr PR i TV / Teatr TV / 1983_Teatr TV_Adam Mickiewicz_Dziady_Cz. 2.avi
Download: 1983_Teatr TV_Adam Mickiewicz_Dziady_Cz. 2.avi

699,91 MB

Długość filmu: 93 min

0,0 / 5  (0 głosów)
obrazekPremiera: 1.11.1983 r.
(...) Dwuczęściowe przedstawienie Teatru TV jest dokumentalnym zapisem głośnej inscenizacji Konrada Swinarskiego w Starym Teatrze w Krakowie. Telewizyjnej rejestracji spektaklu dokonano w osiem lat po tragicznej śmierci Konrada Swinarskiego w katastrofie samolotowej w 1975 r. i w dziesięć - po krakowskiej premierze "Dziadów". Wszyscy współtwórcy widowiska mieli świadomość, że utrwalają na taśmie magnetycznej jeden z najsłynniejszych spektakli powojennych, dzieło wybitnego twórcy, który ma trwałe miejsce w historii polskiego teatru. (...)

Reżyseria i scenografia: Konrad Swinarski
Muzyka: Zygmunt Konieczny
Obsada: Roman Stankiewicz (Guślarz), Roman Wójtowicz (Starzec), Elżbieta Karkoszka (Sowa), Michał Żarnecki (Kruk), Anna Polony (Kobieta, Ewa), Stefan Szramel (Widmo, Doktór), Anna Dymna (Dziewczyna), Jerzy Trela (Gustaw-Pustelnik, Konrad), Bolesław Nowak (Ksiądz, Szambelan, Pułkownik), Ewa Ciepiela (wieśniaczka, Panna), Margita Dukiet (wieśniaczka, Młoda Dama), Ewa Kolasińska (wieśniaczka, Panna II), Wanda Kruszewska (wieśniaczka, Matka), Halina Kwiatkowska (wieśniaczka, Dama I), Izabela Olszewska (wieśniaczka, Pani Rollinson), Monika Rasiewicz (wieśniaczka), Hanna Smólska (wieśniaczka, Dama II), Elżbieta Willówna (wieśniaczka, Księżna), Halina Wojtacha (wieśniaczka), Andrzej Hudziak (wieśniak), Zbigniew Kosowski (wieśniak, Sekretarz), Jerzy Fedorowicz (członek chóru młodzieńców, Frejend, Wysocki), Rajmund Jarosz (członek chóru młodzieńców, Zenon Niemojewski, Dyrektor muzyki), Adam Romanowski (członek chóru młodzieńców, Jakub, Student), Leszek Świgoń (członek chóru młodzieńców, Żegota, Bestużew), Zygmunt Józefczak (Anioł Stróż), Tadeusz Malak (Duch, Adolf), Jerzy Stuhr (Belzebub, Mistrz ceremonii, Lokaj), Jerzy Święch (Diabeł I), Tadeusz Jurasz (Diabeł II, Gubernator), Aleksander Fabisiak (Jan Sobolewski, Oficer rosyjski), Edward Dobrzański (ks. Lwowicz, Literat II, Sowietnik), Jerzy Radziwiłowicz (Tomasz Zan), Leszek Piskorz (Feliks Kułakowski, Justyna Pol), Andrzej Buszewicz (Kapral), Kazimierz Borowiec (Ksiądz Piotr), Wiktor Sadecki (Senator), Marcin Sosnowski (Hrabia), Jan Krzyżanowski (Literat I), Antoni Żukowski (Stary Polak), Jan Guntner (Pelikan), Juliusz Grabowski (Bajkow), Marta Stebnicka (Kmitowa), Danuta Maksymowicz (Panna I), Hanna Halcewicz (Narzeczona Bajkowa), Zofia Więcławówna (Gubernatorowa), Halina Kuźniakówna (Sowietnikowa), Krystyna Brylińska (Dama), Tadeusz Huk (Kolleski Registrator), Edward Linde-Lubaszenko (Starosta), Celina Niedźwiecka (Sowietnikowa II)

Za: filmpolski.pl

Komentarze:

Nie ma jeszcze żadnego komentarza. Dodaj go jako pierwszy!

Aby dodawać komentarze musisz się zalogować

Inne pliki do pobrania z tego chomika
2010_Teatr TV_A. Bart_Boulevard Voltaire.avi play
Premiera: 9.05.2011 r. Pani Z. jest zamożną Żydówką, k ...
obrazek Premiera: 9.05.2011 r. Pani Z. jest zamożną Żydówką, która jako dziecko wyjechała z Polski po 1956 roku. Jej mąż, również Żyd, zrobił we Francji wielką karierę jako ekonomista. Dziś jednak paryskie życie Pani Z. wypełnia głównie samotność. Córka jest daleko, mąż nie żyje. Pozbawiona realnego wsparcia Pani Z. nie może sobie poradzić nawet z cieknącym w kuchni kranem. Zadania naprawy kranu podejmuje się pan R. , emerytowany hydraulik - amator. Dziwnym zrządzeniem losu puka on do drzwi Pani Z. właśnie wtedy, gdy raczy się ona codzienną porcją muzyki klasycznej, której jest szczerą wielbicielką. Ku wielkiemu zaskoczeniu gospodyni Pan R. okazuje się jeszcze większym koneserem pięknych dźwięków niż ona. Bez problemu rozpoznaje też obrazy sławnych artystów, potrafi opisać zalety markowych trunków mimo, że sam nie pije. Jest przy tym mężczyzną bardzo uprzejmym, skromnym i taktownym. Wszystko to sprawia, że Pani Z. zaczyna szukać kolejnych pretekstów, by widywać tajemniczego Polaka częściej. Z biegiem czasu dowiaduje się, że jest on poetą i hungarystą, którego we Francji zatrzymało niegdyś wprowadzenie w Polsce stanu wojennego. Początkowo zażywał sławy "bohatera", lecz później było już tylko gorzej. W rezultacie skończył jako zapomniany niemal przez wszystkich samotnik, dorabiający do skromnej emerytury najprostszymi usługami hydraulicznymi. Stopniowo zażyłość między Panią Z. i Panem R. nabiera coraz bardziej intymnego charakteru, co nie umyka uwagi jej znajomych i córki, którzy bynajmniej nie są tym faktem zachwyceni. Scenariusz i reżyseria: Andrzej Bart Zdjęcia: Witold Adamek Scenografia: Magdalena Dipont Kostiumy: Magdalena Biedrzycka Muzyka: Jakub Kapsa, Contemporary Noise Sextet Dźwięk: Marek Wronko, Iwo Klimek Montaż: Milenia Fiedler Kierownictwo produkcji: Renata Łukasiak Produkcja: Telewizja Polska - Agencja Filmowa (Teatr Telewizji TVP S.A.) Obsada: Ewa Wiśniewska (Pani Z), Janusz Gajos (Pan R), Agnieszka Grochowska (Paulina), Krystyna Tkacz (Bela), Ewa Ziętek (Adela), Leonard Pietraszak (Leo Fish) Za: filmpolski.pl
2002_Teatr TV_Wojciech Młynarski i Andrzej Strzelecki_Smutne miasteczko.avi play
Na jubileusz 40-lecia pracy artystycznej Wojciecha Mły ...
obrazek Na jubileusz 40-lecia pracy artystycznej Wojciecha Młynarskiego nie tylko stołeczny teatr Ateneum, ale również Teatr Telewizji przygotował spektakl złożony z dawnych i nowych tekstów tego autora. "Smutne miasteczko" to refleksyjna, lecz i pełna humoru - czasami dość gorzkiego - próba ukazania kondycji współczesnej inteligencji: tej prącej do przodu, budującej kapitalizm, znakomicie radzącej sobie w nowych warunkach, i tej, która zagubiła się w zbyt szybkich, a przede wszystkim zbyt drapieżnych czasach. W czasach, gdy pieniądz i silne łokcie są więcej warte niż honor, uczciwość, rzetelność, wierność zasadom i ideałom. W czasach, gdy karierę, zwłaszcza polityczną, najłatwiej zrobić "oszołomom", którzy rwą się do władzy, na siłę chcą uszczęśliwiać innych i "ratować kraj". Paradoksalnie, w czasach wolności pogorszył się stan świadomości inteligentów. W ubogiej socjalistycznej rzeczywistości stale szukali dla siebie intelektualnej pożywki, wymiana myśli rekompensowała braki rynkowe, a walka z cenzurą przybierała formę współzawodnictwa. Dziś niepotrzebne aluzje, półsłówka, symbole. Można powiedzieć wszystko, ale coraz mniej jest do powiedzenia. Za inteligentami, choć to nie cecha charakterystyczna tylko dla nich, ciągnie się balast socjalistycznych przyzwyczajeń, słomiany zapał, brak zdecydowania, rozmywanie działań w morzu słów, strach przed "nadmiernym" indywidualizmem. Bezpiecznej skryć się za jakąś maską, udawać kogoś innego, podążać za tymi, którzy prą jak buldożery. W mistrzowskiej interpretacji znakomitych aktorów teksty Wojciecha Młynarskiego nabierają dodatkowego blasku, urzekając urodą frazy, skrząc się dowcipem, subtelną, wciąż potrzebną aluzją. Reżyseria: Andrzej Strzelecki Obsada: Teresa Budzisz-Krzyżanowska, Olga Sawicka, Witold Dębicki, Gustaw Holoubek, Krzysztof Kowalewski, Piotr Machalica, Marcin Przybylski, Andrzej Strzelecki, Zbigniew Zapasiewicz, Wiktor Zborowski, Artur Żmijewski, Joanna Pałucka, Anna Ścigalska, Stefan Każuro, Grzegorz Kucias, Sergiusz Żymełka Za: filmpolski.pl
2008_Teatr TV_Cezary Harasimowicz_Tajny współpracownik.avi play
26 marca 1950 roku w Płocku Mietek własną ręką podpis ...
obrazek 26 marca 1950 roku w Płocku Mietek własną ręką podpisał zobowiązanie o współpracy z bezpieką. Nie trwało długo, zanim przestraszony nastolatek uległ naciskom przesłuchujących go ubeków. Kiedy nie udawało się zmusić chłopaka biciem, funkcjonariusze zmienili taktykę. Jeden z walczących z komunistami braci Mietka zginął tuż po wojnie - los drugiego, Witolda, jest teraz w rękach chłopaka. Jeżeli Witek wyjdzie z lasu, nic mu nie zrobią, porozmawiają, poślą do szkoły. Z więzienia wyjdzie też ukochana matka Mietka. Wystarczy podpisać i będzie dobrze. W końcu po co stać po skazanej na klęskę stronie, trzeba się kiedyś ożenić, pracować, trzeba żyć! Mietek podpisał... Kanwą dramatu prezentowanego w cyklu "Scena Faktu" i ukazującego wstrząsające losy tajnego współpracownika bezpieki, była prawdziwa historia. Autor: Cezary Harasimowicz Reżyseria: Krzysztof Lang Zdjęcia: Adam Sikora Scenografia: Andrzej Przybył Kostiumy: Elżbieta Radke, Marek Dzienio (mundury) Muzyka: Stanisław Syrewicz Dźwięk: Wacław Pilkowski, Iwo Klimek Montaż: Rafał Listopad Charakteryzacja: Danuta Godzisz, Jolanta Jagodzińska Kierownictwo produkcji: Hanna Winnik Producent: Elżbieta Tarnowska, Mirosława Łukaszewicz Produkcja: Telewizja Polska Obsada: Mateusz Banasiuk (Mietek), Cezary Żak (ppłk Trochimowicz), Piotr Grabowski (kpt. Kwiatkowski), Jakub Snochowski (chor. Tabaczyński), Tomasz Borkowski (kpt. Żelazko), Tadeusz Szymków (płk Wolański), Anna Tomaszewska (Matka), Tomasz Schuchardt (Witek), Dorota Nowakowska (Welflowa), Jacek Lenartowicz (Welfel), Anna Grycewicz (Janka), Weronika Nockowska (Jadzia), Izabela Gwizdak (Tolka), Konrad Marszałek (Henryk), Ireneusz Czop ("Brzask"), Monika Węgiel (Żona "Brzaska" Irena), Marcin Błaszak ("Lampart"), Grzegorz Kwiecień ("Orzełek"), Arkadiusz Smoleński ("Arkadek"), Mateusz Grydlik ("Murat"), Paweł Koślik ("Pomidor"), Jakub Tolak ("Sęp"), Michał Podsiadło ("Wiewiórka"), Łukasz Krzemiński ("Władek"), Dominik Łoś (Wacław Giziński), Bartosz Martyna (Henryk Cichocki), Katarzyna Skarżanka (Augustyniakowa), Jacek Braciak (Borychowski), Stanisław Penksyk (Krewniak), Maria Mamona (Ciotka), Wojciech Machnicki (Stryj), Adam Bauman (dyrektor Gimnazjum), Maciej Mikołajczyk (Krytyk), Łukasz Chrzuszcz (Komendant), Józef Onyszkiewicz (Milicjant 1), Tomasz Zaród (Mlicjant 2), Sebastian Cybulski (Ubek 1), Sławomir Głazek (Ubek 2), Paweł Prokopczuk (Ubek 3), Michał Żerucha (Ubek 4), Stanisław Banasiuk (Mieczysław (1981)), Jarosław Gajewski (Lektor), Piotr Mankiewicz (Uczeń) Za: filmpolski.pl
2002_Teatr TV_Pierre Marivaux_Gra miłości i przypadku.avi play
Romansowe i romantyczne przygody pani i służącej ora ...
obrazek Romansowe i romantyczne przygody pani i służącej oraz przybywającego z wizytą kawalera i jego lokaja, rozgrywające się w stylowych wnętrzach i kostiumach z epoki, dały współczesnym aktorom wspaniałą okazję do zabawy nadto wyszukanym sposobem bycia i wysławiania się bohaterów. Uroda i dobra prezencja, zdaniem panienki, w małżeństwie całkiem "zbędne powaby", służącej wydają się "zupełnie niezbędne"... Rozważanie przymiotów i przywar ewentualnych kandydatów na męża bez reszty pochłania śliczną Sylwię i jej rezolutną pokojówkę Lizettę. Tymczasem ojciec panienki przybiega z wiadomością, że wkrótce przybędzie jej narzeczony. Zapobiegliwy Orgon już dawno zaplanował to małżeństwo z ojcem Doranta, nie chce jednak zobowiązywać córki do posłuszeństwa. Sylwia zamierza poddać starającego się o jej rękę osobliwej próbie. Zamienia się rolami z pokojówką. Nie wie, że na podobny pomysł wcześniej wpadł Dorant, o czym jego ojciec listownie uprzedził przyjaciela. Znając tajemnicę i córki, i przyszłego zięcia Orgon spodziewa się przedniej zabawy.Nieśmiały, nieporadny w roli własnego lokaja Dorant wpada w osłupienie na widok ślicznej pokojówki. Bezustannie wodzi za nią zachwyconym wzrokiem, wzdycha i coraz bardziej żałuje, że sam sobie narzucił niefortunną maskę. Panienka w stroju pokojówki robi się coraz smutniejsza, a służąca w stroju markizy z coraz większym trudem opiera się ognistym i rubasznym zalotom lokaja przebranego za pana. Wszystkie serca biją coraz gwałtowniej - ku osobom, których kochać nie powinny. Pierwszy nie wytrzymuje napięcia wrażliwy, romantyczny Dorant. Wyznaje dziewczynie, którą nadal uważa za pokojówkę, że jest nie lokajem, lecz panem. Panienka przyznaje, że sercu, które pokochało bez względu na status wybranki, chciałaby odpowiedzieć równie gorącym uczuciem. Postanawia jednak poddać ukochanego jeszcze jednej próbie, a przy okazji dać nauczkę służącej, która nazbyt dobrze i chętnie wcieliła się w rolę markizy. Rozpętuje nową intrygę. Autor: Pierre Marivaux Reżyseria: Gustaw Holoubek Zdjęcia: Witold Adamek Scenografia: Barbara Ostapowicz Kostiumy: Irena Biegańska Dźwięk: Małgorzata Lewandowska Montaż: Katarzyna Rudnik Charakteryzacja: Bożena Balcerowska, Lucyna Niedzielska Kierownictwo produkcji: Hanna Winnik, Helena Gęsigóra Producent: Maria Bardini Produkcja: Telewizja Polska - Agencja Filmowa (dla Programu 1 TVP S.A.) Obsada: Marian Opania (Orgon), Jacek Rozenek (Mario), Magdalena Wójcik (Sylwia), Artur Żmijewski (Dorant), Maria Seweryn (Lizetta), Grzegorz Małecki (Arlekin), Karol Urbański (Lokaj) Za: filmpolski.pl
2001_Teatr TV_Mikołaj Gogol_Ożenek.avi play
Jerzy Stuhr w swojej inscenizacji uświadomił widzom, ż ...
obrazek Jerzy Stuhr w swojej inscenizacji uświadomił widzom, że "Ożenek", chociaż skrzy się dowcipem i humorem, w istocie jest komedią dość smutną - o tęsknocie za miłością i tchórzliwej ucieczce przed nią, o braku zaufania, niemożności otwarcia się przed innymi, związania się z drugą osobą i przyjęcia odpowiedzialności za ten związek. Gogolowska satyra w interpretacji wybitnych aktorów współczesnych stała się raczej tragikomedią, a klasyka okazała się zaskakująco współczesna. Warto więc przypomnieć sobie motto, którym autor opatrzył "Rewizora", a które do "Ożenku" również pasuje jak ulał: "Nie przygaduj zwierciadłu, kiedy masz gębę krzywą". Przyjaciele postanawiają ożenić radcę dworu Podkolesina, zatwardziałego starego kawalera. Niestrudzony Koczkariew angażuje obrotną swatkę Fiekłę Iwanowną, która wynajduje narzeczoną dla jego przyjaciela, życiowego niedołęgi niezdolnego do podjęcia jakiejkolwiek decyzji. Z usług swatki korzysta też zacna kupiecka córka Agafia Tichonowna, szukająca męża o odpowiednim statusie społecznym. Fiekła Iwanowna sprowadza do domu nie najmłodszej już panny na wydaniu paru starających się, którym nie w głowie miłosne uniesienia, po prostu każdy na ożenku chce zyskać jak najwięcej. O względy Agafii rywalizują między innymi niejaki Jajecznica, egzekutor, oraz emerytowany oficer marynarki Żewakin i emerytowany oficer piechoty Anuczkin. Nieoczekiwanie wygrywa Podkolesin, najbardziej niezdecydowany spośród zalotników, zawdzięczając swój sukces operatywności i elokwencji przyjaciela. Zawołany blagier Koczkariew, jakby mleczny brat fałszywego rewizora Chlestakowa, nalega, aby ślub odbył się jak najprędzej. Niedoszły pan młody nie potrafi jednak przezwyciężyć swoich kompleksów i oporów, lęku przed wszelkimi zmianami, zwłaszcza przed podejmowaniem trwałych zobowiązań. Reżyseria: Jerzy Stuhr Zdjęcia: Tomasz Wert Scenografia: Andrzej Witkowski Kostiumy: Andrzej Witkowski Muzyka: Abel Korzeniowski Dźwięk: Krzysztof Suchodolski Montaż: Jacek Drosio Charakteryzacja: Lidia Jargosz-Poręba Kierownictwo produkcji: Jacek Strama Produkcja: Telewizja Polska - Agencja Filmowa (dla Teatru Telewizji Pr. 2 TVP S.A.) Obsada: Maria Peszek (Agafia Tichowna), Małgorzata Hajewska-Krzysztofik (Arina Pentelejewna), Anna Seniuk (Fiokła Iwanowna), Zbigniew Zamachowski (Podkolesin), Jerzy Stuhr (Koczkariew), Krzysztof Globisz (Jajecznica), Jan Peszek (Anuczkin), Jerzy Trela (Żewakin), Agata Pruchniewska (Duniasza), Zbigniew Kosowski (Starikow), Roman Gancarczyk (Stiepan) Za: filmpolski.pl
1999_Teatr TV_Alan Aycbourn_Od czasu do czasu.avi play
Jedna z najlepszych komedii Alana Ayckbourna (ur. 19 ...
obrazek Jedna z najlepszych komedii Alana Ayckbourna (ur. 1939), autora ponad 40 sztuk teatralnych (...)"Od czasu do czasu" to pełna zaskakujących wydarzeń i zwrotów akcji historia, dziejąca się w kilku wymiarach czasowych, chociaż nie ma nic wspólnego z literaturą fantastyczną, przeciwnie, przez cały czas pozostajemy w kręgu znajomych problemów i sytuacji. Dzięki sprawnej reżyserii Juliusza Machulskiego i znakomitej obsadzie jest to spektakl dynamiczny i trzymający w napięciu. Autor: Alan Ayckbourn Scenariusz i reżyseria: Juliusz Machulski Reżyseria: Juliusz Machulski Scenografia: Monika Sajko-Gradowska Kostiumy: Ewa Machulska Dźwięk: Andrzej Lewandowski Montaż: Ewa Smal Charakteryzacja: Grażyna Brajcka, Elżbieta Pietrzak Kierownictwo produkcji: Jan Kaczmarski Produkcja: Telewizja Polska (Teatr Telewizji TVP S.A.) Obsada: Krystyna Janda (Ela), Edyta Jungowska (Lala), Anna Samusionek (Dzidka), Jan Machulski (Rysio), Jan Englert (Julian), Sławomir Orzechowski (Karol), Wojciech Malajkat (Młody Rysio) Za: filmpolski.pl
1961_Teatr TV_Jean Giraudoux_Apollo z Bellac.avi play
Premiera: 10.07.1961 r. Premiera spektaklu odbyła się ...
obrazek Premiera: 10.07.1961 r. Premiera spektaklu odbyła się 17.03.1958 r., jednak z powodu niedoskonałości technicznych nie zachowała się kopia tamtego przedstawienia. Spektakl zachowany to powtórzona inscenizacja w niezmienionej obsadzie, data emisji - 10.07.1961 r. "Apollo z Bellac" to jedna z głośniejszych, lecz nie najwyżej cenionych sztuk Giraudoux. Pełna subtelnej satyry i poezji; lekka, a przez to łatwa do strywializowania przez nieumiejętną inscenizację. W mistrzowskiej reżyserii Adama Hanuszkiewicza ukazuje jednak całą swą wartość. Staje się poematem o ludzkiej tęsknocie do piękna, o jego potrzebie i obecności w każdym, nawet najbardziej antypatycznym człowieku. Wybitny spektakl Hanuszkiewicza promieniuje ciepłem i życzliwością w ukazywaniu ludzkich spraw, zarówno tych małych i śmiesznych, jak i większych, ważnych. Oprócz reżyserii wielką zaletą przedstawienia jest aktorstwo. Godne szczególnej uwagi są zwłaszcza znakomite kreacje Kaliny Jędrusik, Jacka Woszczerowicza i Adama Hanuszkiewicza. Fabuła sztuki jest nadzwyczaj prosta. Nieśmiała, pełna zahamowań dziewczyna imieniem Agnieszka spotyka przypadkiem niejakiego pana de Bellac, który zdradza jej tajemnicę powodzenia u mężczyzn. By je zdobyć, wystarczy tylko mówić wszystkim, że są piękni. Agnieszka zaczyna stosować receptę nieznajomego w pracy. Umiejętnie łechtając próżność współpracowników i zwierzchników, sprawia, że nudne biurowe życie zmienia się nie do poznania. Reżyseria: Adam Hanuszkiewicz Realizacja telewizyjna: Olga Lipińska, Elżbieta Klekow Reżyseria światła: Anna Dobrowolska Scenografia: Xymena Zaniewska, Ryszard Zaniewski Dźwięk: Irena Łomnicka Obsada: Jacek Woszczerowicz (Dyrektor), Kalina Jędrusik (Agnieszka), Adam Hanuszkiewicz (Apollo), Justyna Kreczmarowa (Teresa), Jadwiga Marso (Panna Chewredent), Henryk Szletyński (Sekretarz generalny), Zdzisław Lubelski (Woźny), Stanisław Jaworski (Lepedura), Stanisław Kwaskowski (Rasennik), Alfred Łodziński (Szulce), Bolesław Darski (De Gracheteon), Jan Nowicki Za: filmpolski.pl
1976_Teatr TV_Robert Thomas_Spółka morderców.AVI play
Premiera: 4.01.1976 r. Trzej mieszkańcy prowincjonalne ...
obrazek Premiera: 4.01.1976 r. Trzej mieszkańcy prowincjonalnego miasteczka zakładają spółkę mającą na celu zgładzenie nieznośnych współtowarzyszek życia. Baron pragnie pozbyć się żony starającej się o merostwo, Paweł Pitard zamierza uwolnić się od siostry, którą oskarża o doprowadzenie ich wspólnej kawiarni do ruiny, dziennikarz Leo Barbise ma dosyć zdradzającej go żony. Wspólnicy ustalają szczegółowy plan zbrodni doskonałej. Każdy z nich zobowiązuje się zabić wybraną współtowarzyszkę wspólnika. Niestety, prześladuje ich pech i każda z podjętych prób kończy się fiaskiem. Baron traci życie w wyniku nieszczęśliwego wypadku. Jego miejsce w spółce zajmuje kapitan Cezar Colombani, który chce zabić szantażującą go siostrzenicę. Kolejne póby zamordowania kobiet nie dają rezultatów. Wszyscy wspólnicy odchodzą z tego świata w tragicznych okolicznościach. Siostrzenica kapitana zabija Pawła Pitarda. Kapitan, romansujący z żoną dziennikarza, ginie z ręki zazdrosnego męża. Leo Barbise zażywa śmiertelną truciznę. Okazuje się, że mężczyźni padli ofiarą kobiet zostali zamordowani według własnych planów. Ale finał historii okazuje się jeszcze bardziej zaskakujący... Reżyseria: Edward Dziewoński Reżyseria TV: Barbara Borys-Damięcka Obsada: Krystyna Borowicz (Baronowa de Grandterre), Edward Dziewoński (Baron de Grandterre), Alfreda Sarnawska (Berta Pitard), Jarema Stępowski (Paweł Pitard), Ewa Wiśniewska (Julia Barbise), Janusz Gajos (Leo Barbise), Gabriela Kownacka (Marysia), Krzysztof Kowalewski (Cezar Colombani) Za: filmpolski.pl
1971_Teatr TV_Antoni Czechow_Oświadczyny_Jubileusz.avi play
Dwie humoreski obyczajowe, znakomite studium charakter ...
obrazek Dwie humoreski obyczajowe, znakomite studium charakterów. Kameralne obrazki dramaturgiczne, ilustrujące absurdalność wielu ludzkich poczynań. Pamiętne kreacje aktorskie Tadeusza Fijewskiego, Mieczysława Pawlikowskiego, Wandy Łuczyckiej i przede wszystkim Jadwigi Barańskiej, która stworzyła dwie krańcowo różne postaci, Natalii z "Oświadczyn" i Tatiany z "Jubileuszu". Pan Łomow zamierza oświadczyć się pannie Natalii. Oboje równie mocno pragną sfinalizowania planów małżeńskich - popycha ich ku temu zarówno pragnienie znalezienia towarzysza życia, jak też rozsądek i interesy. W uroczystym dniu wybucha sprzeczka o najpierw o łąkę, potem o psa. Kawalera, już leciwego ogarnia szewska pasja, panna jest bliska ataku furii. Obopólne zacietrzewienie w sporze o głupstwo grozi unicestwieniem życiowych planów. Zbliżający się jubileusz banku należy godnie uczcić. Urzędnik Chirin mozoli się nad przygotowaniem stosownego sprawozdania, lecz ciągle ktoś odrywa go od pracy - prezes Szypuczin, szczebiotka Tatiana, wdowa Mierczutkina... Diabli biorą urzędnika i jego robotę. Autor: Antoni Czechow Reżyseria: Jerzy Antczak Reżyseria telewizyjna: Joanna Wiśniewska Realizacja światła: Mieczysława Kaut, Bożena Kwiatkowska Scenografia: Jerzy Masłowski Dźwięk: Marian Pękalski Kierownictwo produkcji: Beata Toruńska Obsada: Jadwiga Barańska (Natalia), Tadeusz Fijewski (Iwan Iwanowicz Łomow), Mieczysław Pawlikowski (Stiepan Stiepanowicz Czubukow) Za: filmpolski.pl
2011_Teatr TV_Peter Quilter_Boska.avi play
Autorem "Boskiej" jest Peter Quilter, jeden z najbardz ...
obrazek Autorem "Boskiej" jest Peter Quilter, jeden z najbardziej znanych dramaturgów współczesnych. Jego sztuki przetłumaczono na wiele języków i wystawiono już w ponad dwudziestu krajach. Co znamienne, karierę rozpoczynał w telewizji BBC jako prezenter programu dla dzieci. Światową sławę przyniósł mu dramat "Na końcu tęczy" o kilku ostatnich miesiącach życia Judy Garland. Swą pozycję Quilter ugruntował "Boską" - pełną humoru sztuką o Florence Foster Jenkins (1868 - 1944), okrzykniętej swego czasu "najgorszą śpiewaczką na kuli ziemskiej". Pomimo, że pani Jenkins nie miała za grosz talentu i niemiłosiernie fałszowała, cieszyła się ogromną popularnością i podczas swych licznych tournee zapełniała największe sale koncertowe, ze słynną Carnegie Hall na czele. Choć los poskąpił jej zdolności wokalnych, obdarzył zarazem pokaźnym majątkiem, dzięki któremu mogła, nie zważając na opinie i uśmieszki postronnych, realizować swoje wielkie marzenie. Płyty z jej interpretacjami operowych szlagierów znajdują nabywców do dziś. Autor: Peter Quilter Przekład: Elżbieta Woźniak Reżyseria: Andrzej Domalik Realizacja telewizyjna: Krzysztof Buchowicz Realizacja światła: Zbigniew Feliksiak Scenografia: Dorota Kołodyńska Kostiumy: Dorota Kołodyńska Redakcja: Mirosława Łukaszewicz Kierownictwo produkcji: Hanna Winnik, Anna Kulawik-Rzońca Producent: Mirosława Łukaszewicz Produkcja: Telewizja Polska - Agencja Filmowa Obsada: Krystyna Janda (Florence Foster Jenkins), Maciej Stuhr (Cosme McMoon), Wiktor Zborowski (St. Clair), Anna Iberszer (Maria), Krystyna Tkacz (Dorothy), Ewa Telega (Pani Verindah-Gedge), Michał Zieliński (Głos spikera w radiu CBS) Za: filmpolski.pl
więcej plików z tego folderu...
Zgłoś jeśli naruszono regulamin
W ramach Chomikuj.pl stosujemy pliki cookies by umożliwić Ci wygodne korzystanie z serwisu. Jeśli nie zmienisz ustawień dotyczących cookies w Twojej przeglądarce, będą one umieszczane na Twoim komputerze. W każdej chwili możesz zmienić swoje ustawienia. Dowiedz się więcej w naszej Polityce Prywatności