Przyszłaś w promieniach słońca, uśmiechem uwodząc me serce. Blaskiem miłości płonąca, w zwiewnej, kwitnącej sukience. Wiosenny wachlarz zapachów me zmysły bez reszty zniewolił, a ty bez lęku i strachu ujęłaś me dłonie powoli... Szeptem zagrałaś melodię mej duszy, na powitanie... Spojrzenie twe rzekło łagodnie, że miłość to darowanie.

Życzę Ci, Monisieńko, przemiłego popołudnia, pełnego jasnych promyczków szczerości i serdeczności otaczającego Cię grona przyjaciół!