dodatkowe uprawnienia
-

15210 -

14462 -

27306 -

23359
83783 plików
3675,19 GB
Foldery
Ostatnio pobierane pliki
-
Zakochany Ksiądz
Ksiądz Jan Twardowski w jednym z wywiadów przyznał, że ulegał fascynacji... -
Jak wygrać bilety na Euro?
Nie udało mi się wygrać biletów na Euro 2012 podczas loterii biletowej.... -
Wasz wymarzony cel podróży??
Ja bym bardzo chciał odwiedzić trzy miejsca na Ziemii -> Dubajj -> Rio...
Zdobądź nagrody pieniężne i rzeczowe lub dodatkowy transfer Chomikuj.pl
Zgłoś się do badań użytkowników!
Chomikuj.pl
Pierwszy spektakl, "Okno w lesie", w reżyserii Józefa Słotwińskiego, został wyemitowany 6 listopada 1953 ze studia telewizyjnego przy ulicy Ratuszowej w Warszawie. W ciągu pięćdziesięciu lat swojej działalności Teatr Telewizji wyprodukował ponad 4 tysiące spektakli.
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Lista stu najlepszych w historii Teatru Telewizji przedstawień teatralnych, wytypowanych w sierpniu 1999 r. przez Akademię Teatru Telewizji :
01 - P. Shaffer - Amadeus cz. I i II (1993) reż. Maciej Wojtyszko
02 - S. Mrożek - Ambasador (1997) reż. Erwin Axer
03 - J. Głowacki - Antygona w Nowym Jorku (1994) reż. Kazimierz Kutz
04 - J. Giraudoux - Apollo z Bellac (1958) reż. Adam Hanuszkiewicz
05 - J. Kesselring - Arszenik i stare koronki ( 1975) reż. Maciej Englert
06 - B. Jasieński - Bal manekinów (1979) reż. Janusz Warmiński
07 - M. Frisch - Biedermann i podpalacze (1964) reż. Erwin Axer
08 - F. Dostojewski - Bracia Karamazow ( 1969) reż. Jerzy Krasowski
09 - S. Grochowiak - Chłopcy (1966) reż. Tadeusz Jaworski
10 - E. Rostand - Cyrano de Bergerac (1981) reż. Krzysztof Zaleski
11 - A. Miller - Czarownice z Salem (1978) reż. Zygmunt Hübner
12 - A. Fredro - Damy i huzary ( 1973) reż. Olga Lipińska
13 - T. Różewicz - Do piachu... (1990) reż. Kazimierz Kutz
14 - Molier - Don Juan (1995) reż. Leszek Wosiewicz
15 - A. Mickiewicz - Dziady cz.I i II (1983) reż. Konrad Swinarski
16 - A. Mickiewicz - Dziady cz.I i II (1997) reż. Jan Englert
17 - T. Kantor - Dziś są moje urodziny (1992) reż. Tadeusz Kantor
18 - F. Bruckner - Elżbieta Królowa Anglii (1984) reż. Laco Adamik
19 - S. Mrożek - Emigranci (1995) reż. Kazimierz Kutz
20 - A. Strindberg - Eryk XIV (1979) reż. Jerzy Gruza
21 - W. Gombrowicz - Ferdydurke (1985) reż. Maciej Wojtyszko
22 - R. Harwood - Garderobiany (1991) reż. Maciej Wojtyszko
23 - W. Shakespeare - Hamlet (1992) reż. Andrzej Wajda
24 - H. Ibsen - Hedda Gabler (1974) reż. Jan Świderski
25 - G. Zapolska - Ich czworo (1977) reż. Tomasz Zygadło
26 - J. W. Goethe - Ifigenia w Taurydzie (1965) reż. Erwin Axer
27 - J. Drda - Igraszki z diabłem (1979) reż. Tadeusz Lis
28 - T. Bernhard - Immanuel Kant (1997) reż. Krystian Lupa
29 - W. Gombrowicz - Iwona, księżniczka Burgunda (1987) reż. Zygmunt Hübner
30 - T. Dorst - Ja, Feuerbach (1990) reż. Tadeusz Łomnicki
31 - T. Bernhard - Kalkwerk (1998) reż. Krystian Lupa
32 - B. Brecht - Kariera Artura Ui (1973) reż. Jerzy Gruza
33 - T. Różewicz - Kartoteka (1967) reż. Konrad Swinarski
34 - T. Różewicz - Kartoteka (1979) reż. Krzysztof Kieślowski
35 - T. Różewicz - Kartoteka rozrzucona ( 1998) reż. Kazimierz Kutz
36 - H. von Kleist - Kasia z Heilbronnu (1995) reż. Jerzy Jarocki
37 - R. Chandler - Kłopoty to moja specjalność (1978) reż. Marek Piwowski
38 - P. Barz - Kolacja na cztery ręce (1990) reż. Kazimierz Kutz
39 - J. Słowacki - Kordian cz.I i II (1994) reż. Jan Englert
40 - S. Mrożek - Krawiec (1997) reż. Michał Kwieciński
41 - J. Słowacki - Ksiądz Marek ( 1997) reż. Krzysztof Nazar
42 - S. Grochowiak - Lęki poranne (1978) reż. Tomasz Zygadło
43 - A. de Musset - Lorenzaccio (1978) reż. Agnieszka Holland, Laco Adamik
44 - A. Gelman - Ławeczka (1987) reż. Maciej Wojtyszko
45 - B. Brecht, - K. Weill Mahagonny (1985) reż. Krzysztof Zaleski
46 - S.I. Witkiewicz - Matka (1976) reż. Jerzy Jarocki
47 - B. Brecht - Matka Courage ( 1974) reż. Lidia Zamkow
48 - J. Słowacki - Mazepa (1969) reż. Gustaw Holoubek
49 - A. Fredro - Mąż i żona (1973) reż. Bohdan Korzeniewski
50 - Molier - Mieszczanin szlachcicem (1969) reż. Jerzy Gruza
51 - S. Mrożek - Miłość na Krymie (1998) reż. Erwin Axer
52 - Z. Skowroński - Mistrz (1972) reż. Jerzy Antczak
53 - M. Bułhakow - Molier, czyli zmowa świętoszków (1981) reż. Maciej Wojtyszko
54 - G. Zapolska - Moralność pani Dulskiej ( 1992) reż. Tomasz Zygadło
55 - Z. Krasiński - Nie-Boska komedia (1982) reż. Zygmunt Hübner
56 - T. Kantor - Niech sczezną artyści (1988) reż. Tadeusz Kantor
57 - K. H. Rostworowski - Niespodzianka (1978) reż. Jan Świderski
58 - T. Kantor - Nigdy tu już nie powrócę ( 1990) reż. Tadeusz Kantor
59 - S. Wyspiański - Noc listopadowa (1978) reż. Andrzej Wajda
60 - A. Strindberg - Ojciec (1991) reż. Jan Maciejowski
61 - J. Kitowicz - Opis obyczajów, czyli jak zwyczajnie... (1990) reż. Mikołaj Grabowski
62 - Ch. Hampton - Opowieści Hollywoodu (1986) reż. Kazimierz Kutz
63 - S. Beckett - Ostatnia taśma (1989) reż. Antoni Libera
64 - W. Shakespeare - Otello (1981) reż. Andrzej Chrzanowski
65 - M. Gogol - Ożenek (1976) reż. Ewa Bonacka
66 - A. Mickiewicz - Pan Tadeusz (1970) reż. Adam Hanuszkiewicz,
67 - J. Potocki - Parady (1978) reż. Krzysztof Zaleski
68 - A. Czechow - Płatonow (1992) reż. Andrzej Domalik,
69 - S. Mrożek - Portret (1990) reż. Kazimierz Dejmek
70 - W. Shakespeare - Poskromienie złośnicy (1971) reż. Zygmunt Hübner
71 - F. Kafka - Proces (1980) reż. Agnieszka Holland, Laco Adamik
72 - B. G. Shaw - Profesja pani Warren (1971) reż. Aleksander Bardini
73 - I. Brešan - Przedstawienie Hamleta we wsi Głucha Dolna (1985) reż. Olga Lipińska
74 - T. Różewicz - Pułapka (1990) reż. Stanisław Różewicz
75 - M. Gogol - Rewizor (1977) reż. Jerzy Gruza
76 - W. Shakespeare - Ryszard III (1989) reż. Feliks Falk
77 - N. Erdman - Samobójca (1989) reż. Kazimierz Kutz
78 - J. Słowacki - Sen srebrny Salomei (1994) reż. Krzysztof Nazar
79 - J. Conrad - Spiskowcy (1987) reż. Zygmunt Hübner
80 - G. Salvatore - Stalin (1992) reż. Kazimierz Kutz
81 - G. Spiro - Szalbierz (1990) reż. Tomasz Wiszniewski
82 - T. Williams - Szklana menażeria (1963) reż. Jerzy Antczak
83 - W. Gombrowicz - Ślub (1992) reż. Jerzy Jarocki
84 - A. Fredro - Śluby panieńskie (1986) reż. Andrzej Łapicki
85 - A. Miller - Śmierć komiwojażera (1980) reż. Kazimierz Karabasz
86 - Molier - Świętoszek (1971) reż. Zygmunt Hübner
87 - W. Gombrowicz - Trans-Atlantyk (1991) reż. Mikołaj Grabowski
88 - U. Betti - Trąd w pałacu sprawiedliwości (1970) reż. Gustaw Holoubek
89 - A. Czechow - Trzy opowiadania ( 1966) reż. Georgij Towstonogow
90 - A. Czechow - Trzy siostry (1974) reż. Aleksander Bardini
91 - S. I. Witkiewicz - W małym dworku (1970) reż. Zygmunt Hübner
92 - S. Wyspiański - Warszawianka (1978) reż. Andrzej Łapicki
93 - A. Nowaczyński - Wielki Fryderyk (1981) reż. Józef Gruda
94 - T. Kantor - Wielopole, Wielopole (1984) reż. Tadeusz Kantor
95 - F. Dürrenmatt - Wizyta starszej pani (1971) reż. Jerzy Gruza
96 - A. Czechow - Wujaszek Wania (1980) reż. Aleksander Bardini
97 - S. Wyspiański - Wyzwolenie (1980) reż. Konrad Swinarski
98 - F. Dostojewski - Zbrodnia i kara (1987) reż. Andrzej Wajda
99 - A. Fredro - Zemsta (1972) reż. Jan Świderski
100 - P. Calderon de la Barca - Życie jest snem (1987) reż. Jerzy Jarocki
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Lista stu najlepszych w historii Teatru Telewizji przedstawień teatralnych, wytypowanych w sierpniu 1999 r. przez Akademię Teatru Telewizji :
01 - P. Shaffer - Amadeus cz. I i II (1993) reż. Maciej Wojtyszko
02 - S. Mrożek - Ambasador (1997) reż. Erwin Axer
03 - J. Głowacki - Antygona w Nowym Jorku (1994) reż. Kazimierz Kutz
04 - J. Giraudoux - Apollo z Bellac (1958) reż. Adam Hanuszkiewicz
05 - J. Kesselring - Arszenik i stare koronki ( 1975) reż. Maciej Englert
06 - B. Jasieński - Bal manekinów (1979) reż. Janusz Warmiński
07 - M. Frisch - Biedermann i podpalacze (1964) reż. Erwin Axer
08 - F. Dostojewski - Bracia Karamazow ( 1969) reż. Jerzy Krasowski
09 - S. Grochowiak - Chłopcy (1966) reż. Tadeusz Jaworski
10 - E. Rostand - Cyrano de Bergerac (1981) reż. Krzysztof Zaleski
11 - A. Miller - Czarownice z Salem (1978) reż. Zygmunt Hübner
12 - A. Fredro - Damy i huzary ( 1973) reż. Olga Lipińska
13 - T. Różewicz - Do piachu... (1990) reż. Kazimierz Kutz
14 - Molier - Don Juan (1995) reż. Leszek Wosiewicz
15 - A. Mickiewicz - Dziady cz.I i II (1983) reż. Konrad Swinarski
16 - A. Mickiewicz - Dziady cz.I i II (1997) reż. Jan Englert
17 - T. Kantor - Dziś są moje urodziny (1992) reż. Tadeusz Kantor
18 - F. Bruckner - Elżbieta Królowa Anglii (1984) reż. Laco Adamik
19 - S. Mrożek - Emigranci (1995) reż. Kazimierz Kutz
20 - A. Strindberg - Eryk XIV (1979) reż. Jerzy Gruza
21 - W. Gombrowicz - Ferdydurke (1985) reż. Maciej Wojtyszko
22 - R. Harwood - Garderobiany (1991) reż. Maciej Wojtyszko
23 - W. Shakespeare - Hamlet (1992) reż. Andrzej Wajda
24 - H. Ibsen - Hedda Gabler (1974) reż. Jan Świderski
25 - G. Zapolska - Ich czworo (1977) reż. Tomasz Zygadło
26 - J. W. Goethe - Ifigenia w Taurydzie (1965) reż. Erwin Axer
27 - J. Drda - Igraszki z diabłem (1979) reż. Tadeusz Lis
28 - T. Bernhard - Immanuel Kant (1997) reż. Krystian Lupa
29 - W. Gombrowicz - Iwona, księżniczka Burgunda (1987) reż. Zygmunt Hübner
30 - T. Dorst - Ja, Feuerbach (1990) reż. Tadeusz Łomnicki
31 - T. Bernhard - Kalkwerk (1998) reż. Krystian Lupa
32 - B. Brecht - Kariera Artura Ui (1973) reż. Jerzy Gruza
33 - T. Różewicz - Kartoteka (1967) reż. Konrad Swinarski
34 - T. Różewicz - Kartoteka (1979) reż. Krzysztof Kieślowski
35 - T. Różewicz - Kartoteka rozrzucona ( 1998) reż. Kazimierz Kutz
36 - H. von Kleist - Kasia z Heilbronnu (1995) reż. Jerzy Jarocki
37 - R. Chandler - Kłopoty to moja specjalność (1978) reż. Marek Piwowski
38 - P. Barz - Kolacja na cztery ręce (1990) reż. Kazimierz Kutz
39 - J. Słowacki - Kordian cz.I i II (1994) reż. Jan Englert
40 - S. Mrożek - Krawiec (1997) reż. Michał Kwieciński
41 - J. Słowacki - Ksiądz Marek ( 1997) reż. Krzysztof Nazar
42 - S. Grochowiak - Lęki poranne (1978) reż. Tomasz Zygadło
43 - A. de Musset - Lorenzaccio (1978) reż. Agnieszka Holland, Laco Adamik
44 - A. Gelman - Ławeczka (1987) reż. Maciej Wojtyszko
45 - B. Brecht, - K. Weill Mahagonny (1985) reż. Krzysztof Zaleski
46 - S.I. Witkiewicz - Matka (1976) reż. Jerzy Jarocki
47 - B. Brecht - Matka Courage ( 1974) reż. Lidia Zamkow
48 - J. Słowacki - Mazepa (1969) reż. Gustaw Holoubek
49 - A. Fredro - Mąż i żona (1973) reż. Bohdan Korzeniewski
50 - Molier - Mieszczanin szlachcicem (1969) reż. Jerzy Gruza
51 - S. Mrożek - Miłość na Krymie (1998) reż. Erwin Axer
52 - Z. Skowroński - Mistrz (1972) reż. Jerzy Antczak
53 - M. Bułhakow - Molier, czyli zmowa świętoszków (1981) reż. Maciej Wojtyszko
54 - G. Zapolska - Moralność pani Dulskiej ( 1992) reż. Tomasz Zygadło
55 - Z. Krasiński - Nie-Boska komedia (1982) reż. Zygmunt Hübner
56 - T. Kantor - Niech sczezną artyści (1988) reż. Tadeusz Kantor
57 - K. H. Rostworowski - Niespodzianka (1978) reż. Jan Świderski
58 - T. Kantor - Nigdy tu już nie powrócę ( 1990) reż. Tadeusz Kantor
59 - S. Wyspiański - Noc listopadowa (1978) reż. Andrzej Wajda
60 - A. Strindberg - Ojciec (1991) reż. Jan Maciejowski
61 - J. Kitowicz - Opis obyczajów, czyli jak zwyczajnie... (1990) reż. Mikołaj Grabowski
62 - Ch. Hampton - Opowieści Hollywoodu (1986) reż. Kazimierz Kutz
63 - S. Beckett - Ostatnia taśma (1989) reż. Antoni Libera
64 - W. Shakespeare - Otello (1981) reż. Andrzej Chrzanowski
65 - M. Gogol - Ożenek (1976) reż. Ewa Bonacka
66 - A. Mickiewicz - Pan Tadeusz (1970) reż. Adam Hanuszkiewicz,
67 - J. Potocki - Parady (1978) reż. Krzysztof Zaleski
68 - A. Czechow - Płatonow (1992) reż. Andrzej Domalik,
69 - S. Mrożek - Portret (1990) reż. Kazimierz Dejmek
70 - W. Shakespeare - Poskromienie złośnicy (1971) reż. Zygmunt Hübner
71 - F. Kafka - Proces (1980) reż. Agnieszka Holland, Laco Adamik
72 - B. G. Shaw - Profesja pani Warren (1971) reż. Aleksander Bardini
73 - I. Brešan - Przedstawienie Hamleta we wsi Głucha Dolna (1985) reż. Olga Lipińska
74 - T. Różewicz - Pułapka (1990) reż. Stanisław Różewicz
75 - M. Gogol - Rewizor (1977) reż. Jerzy Gruza
76 - W. Shakespeare - Ryszard III (1989) reż. Feliks Falk
77 - N. Erdman - Samobójca (1989) reż. Kazimierz Kutz
78 - J. Słowacki - Sen srebrny Salomei (1994) reż. Krzysztof Nazar
79 - J. Conrad - Spiskowcy (1987) reż. Zygmunt Hübner
80 - G. Salvatore - Stalin (1992) reż. Kazimierz Kutz
81 - G. Spiro - Szalbierz (1990) reż. Tomasz Wiszniewski
82 - T. Williams - Szklana menażeria (1963) reż. Jerzy Antczak
83 - W. Gombrowicz - Ślub (1992) reż. Jerzy Jarocki
84 - A. Fredro - Śluby panieńskie (1986) reż. Andrzej Łapicki
85 - A. Miller - Śmierć komiwojażera (1980) reż. Kazimierz Karabasz
86 - Molier - Świętoszek (1971) reż. Zygmunt Hübner
87 - W. Gombrowicz - Trans-Atlantyk (1991) reż. Mikołaj Grabowski
88 - U. Betti - Trąd w pałacu sprawiedliwości (1970) reż. Gustaw Holoubek
89 - A. Czechow - Trzy opowiadania ( 1966) reż. Georgij Towstonogow
90 - A. Czechow - Trzy siostry (1974) reż. Aleksander Bardini
91 - S. I. Witkiewicz - W małym dworku (1970) reż. Zygmunt Hübner
92 - S. Wyspiański - Warszawianka (1978) reż. Andrzej Łapicki
93 - A. Nowaczyński - Wielki Fryderyk (1981) reż. Józef Gruda
94 - T. Kantor - Wielopole, Wielopole (1984) reż. Tadeusz Kantor
95 - F. Dürrenmatt - Wizyta starszej pani (1971) reż. Jerzy Gruza
96 - A. Czechow - Wujaszek Wania (1980) reż. Aleksander Bardini
97 - S. Wyspiański - Wyzwolenie (1980) reż. Konrad Swinarski
98 - F. Dostojewski - Zbrodnia i kara (1987) reż. Andrzej Wajda
99 - A. Fredro - Zemsta (1972) reż. Jan Świderski
100 - P. Calderon de la Barca - Życie jest snem (1987) reż. Jerzy Jarocki
| 01 - Moje ulubione spektakle | BBC - Dzieła Shakespeare'a - polski lektor | Kobra |
| Kobra - Stawka większa niż życie | Scena Faktu | Scena Świata |
| Złota Setka Teatru Telewizji |
- sortuj według:
- 722,6 MB
- 8 wrz 10 2:01
Scenariusz Jerzego Stefana Stawińskiego przedstawia polityczne i psychologiczne uwarunkowania decyzji o rozpoczęciu Powstania Warszawskiego. Akcja sztuki toczy się w ciągu ostatniego tygodnia lipca 1944 roku. Jej bohaterami są członkowie najwyższych władz Armii Krajowej - na czele z gen. Borem-Komorowskim, który wydał historyczny rozkaz - oraz przedstawiciele wszystkich partii i stronnictw ideologicznie porozumiewających się z AK. Ocena Powstania Warszawskiego od początku była przedmiotem zaciekłej walki politycznej między obozem niepodległościowym a tak zwanymi realistami. Ale właśnie tego sporu o wartości rozstrzygnąć się nie da. Toteż ani scenarzysta, ani reżyser nie próbują klasyfikować czy tym bardziej oceniać odjętej w końcu decyzji o wybuchu powstania. Ukazują natomiast z wielkim znawstwem historycznym i psychologicznym całą złożoność i różnorakie okoliczności tego aktu. Widowisko ma także istotną wartość dokumentalną. każda z postaci otrzymała podstawowy rys biograficzny. Pisane wizytówki utrwalają - zwłaszcza w pamięci młodszych widzów - nazwiska tych, którzy odeszli ju do historii.
z chomika Kolega_z_wojska
- 699,9 MB
- 25 sie 10 23:21
Temat podjęty przez Wojciecha Tomczyka jest bardzo gorący, dotyczy wciąż bolesnych rozliczeń z PRL-em, problemu ofiar i katów, uwikłanych w system komunistyczny i postkomunistyczny.
"Zostałem skazany na śmierć przez rozstrzelanie; jak się później okazało egzekucja miała nastąpić 2 dni po śmierci Stalina"- po kilkudziesięciu latach były pułkownik kontrwywiadu PRL, Stefan Kołodziej, wspomina 1953 rok. "Został pan ułaskawiony?" - dziwi się dziennikarka. "Nie, nie zostałem ułaskawiony. Wyrok wykonano i zostałem zastrzelony. Potem wraz z innymi wywieźli nas na Służew, wrzucili do dołu... Tak naprawdę do dziś nie wiem, gdzie leżę "- oficer cierpliwie tłumaczy zdumionej kobiecie paradoksy socjalistycznej rzeczywistości.
Choć oficjalnie zgładzony, Kołodziej przeżył swoją egzekucję. W celi śmierci złożono mu propozycję współpracy z reżimem. Dokonujący werbunku przekonywali go, że może dalej służyć ojczyźnie, że nie warto umierać. "Komuniści obracali życiem milionów ludzi, moje istnienie nic dla nich nie znaczyło; za to dla mnie wówczas wiele" - spowiada się dziennikarce. Do Kołodzieja Hanka dotarła, poszukując informacji o pułkowniku. Ich drogi miały się przeciąć w szkole piechoty, gdzie studiowali w 1953 roku. Ale Kołodziej od początku o pułkowniku nie mówi prawie nic. Opowiada dziennikarce o tym, jak z opozycjonisty stał się członkiem aparatu bezpieczeństwa. Przypomina czasy, gdy wśród agentów Służby Bezpieczeństwa łatwo było natknąć się na byłego szmalcownika, kapusia, bandytę; kiedy trzon kadry wywiadowców tworzyli funkcjonariusze przysłani ze Wschodu i jedynie "pełniący obowiązki Polaków".
Obsada: Janusz Gajos (Pułkownik), Dominika Ostałowska (Hanka), Halina Łabonarska (Żona)
"Zostałem skazany na śmierć przez rozstrzelanie; jak się później okazało egzekucja miała nastąpić 2 dni po śmierci Stalina"- po kilkudziesięciu latach były pułkownik kontrwywiadu PRL, Stefan Kołodziej, wspomina 1953 rok. "Został pan ułaskawiony?" - dziwi się dziennikarka. "Nie, nie zostałem ułaskawiony. Wyrok wykonano i zostałem zastrzelony. Potem wraz z innymi wywieźli nas na Służew, wrzucili do dołu... Tak naprawdę do dziś nie wiem, gdzie leżę "- oficer cierpliwie tłumaczy zdumionej kobiecie paradoksy socjalistycznej rzeczywistości.
Choć oficjalnie zgładzony, Kołodziej przeżył swoją egzekucję. W celi śmierci złożono mu propozycję współpracy z reżimem. Dokonujący werbunku przekonywali go, że może dalej służyć ojczyźnie, że nie warto umierać. "Komuniści obracali życiem milionów ludzi, moje istnienie nic dla nich nie znaczyło; za to dla mnie wówczas wiele" - spowiada się dziennikarce. Do Kołodzieja Hanka dotarła, poszukując informacji o pułkowniku. Ich drogi miały się przeciąć w szkole piechoty, gdzie studiowali w 1953 roku. Ale Kołodziej od początku o pułkowniku nie mówi prawie nic. Opowiada dziennikarce o tym, jak z opozycjonisty stał się członkiem aparatu bezpieczeństwa. Przypomina czasy, gdy wśród agentów Służby Bezpieczeństwa łatwo było natknąć się na byłego szmalcownika, kapusia, bandytę; kiedy trzon kadry wywiadowców tworzyli funkcjonariusze przysłani ze Wschodu i jedynie "pełniący obowiązki Polaków".
Obsada: Janusz Gajos (Pułkownik), Dominika Ostałowska (Hanka), Halina Łabonarska (Żona)
zachomikowany
- 597,5 MB
- 21 sie 10 23:12
Komedia kryminalna utrzymana w klimacie czarnego humoru angielskiego, do złudzenia przypominająca najbardziej brytyjski z gatunków. Wyszła spod pióra ukrywającego się pod pseudonimem Patrick G. Clark znakomitego scenarzysty i reżysera Janusza Majewskiego.
Obsada: Irena Kwiatkowska (Laura Collins), Hanna Śleszyńska (Cynthia Collins), Leonard Pietraszak (Mike Speely), Stanisław Brudny (Lekarz sądowy), Wiktor Zborowski (Inspektor Hunt), Andrzej Butruk (Grigson), Marek Kondrat (Barman Bob), Marek Bargiełowski (Pastor Sheppard), Paweł Wawrzecki (Marcus), Krzysztof Kowalewski (Komisarz Fuddler), Andrzej Butruk (Sierżant Griggson)
Obsada: Irena Kwiatkowska (Laura Collins), Hanna Śleszyńska (Cynthia Collins), Leonard Pietraszak (Mike Speely), Stanisław Brudny (Lekarz sądowy), Wiktor Zborowski (Inspektor Hunt), Andrzej Butruk (Grigson), Marek Kondrat (Barman Bob), Marek Bargiełowski (Pastor Sheppard), Paweł Wawrzecki (Marcus), Krzysztof Kowalewski (Komisarz Fuddler), Andrzej Butruk (Sierżant Griggson)
z chomika ronicky
- 700,0 MB
- 21 sie 10 18:52
Marta i Jakub Poganowie mieszkają w dużym, pięknym domu, jeżdżą luksusowymi samochodami, "pieniędzy mają więcej niż wydają". Ona jest dziennikarką, on sławnym psychologiem, autorem poczytnych książek i autorytetem moralnym. Pozornie wiodą harmonijne, syte, szczęśliwe życie. Pozornie. W rzeczywistości bowiem egzystują nie tyle razem, co obok siebie. Jakub traktuje żonę z wyższością, w obecności osób trzecich robi pogardliwe uwagi na temat jej pracy. Jedynego syna Szymona uważa za nieudacznika, pogrążającego się bez sensu w alkoholu i narkotykach. Wysiłki Marty, by ratować rozpadającą się nieuchronnie rodzinę, niewiele dają. Nic zresztą dziwnego. Większość czasu spędza w domu sama. Pewnego wieczora, wróciwszy ze spaceru z psem, zastaje w kuchni Jakuba, głęboko czymś wstrząśniętego. Urywanym głosem mąż mówi, że zabił dziecko. Małą rumuńską dziewczynkę, która wpadła pod koła jego samochodu, kiedy przekładał kasetę na drugą stronę. Co gorsza, zanim siadł za kierownicę, trochę wypił. Prawdopodobnie pod wpływem szoku, schował ofiarę do bagażnika. Małżonkowie, przerywając sobie wzajemnie, gorączkowo próbują znaleźć jakieś wyjście z kryzysowej sytuacji. Padają rozmaite propozycje. Jakub jest zbyt roztrzęsiony, by trzeźwo myśleć. Inicjatywę przejmuje więc Marta.
"Wybór" to dramaturgiczny debiut Jacka Włoska. Jak na psychologa z zawodu przystało, autor z dużą przenikliwością ukazuje zachowanie ludzi poddanych ciężkiej życiowej próbie. To właśnie wtedy człowiek przekonuje się, kim naprawdę jest - tchórzem, łajdakiem, bohaterem czy męczennikiem. Musi sam radzić sobie z własną słabością. Musi podjąć decyzję, która zaważy na całym jego losie. Dla Marty i Jakuba Poganów nadszedł właśnie czas egzystencjalnego, a przede wszystkim moralnego egzaminu. Oboje muszą dokonać wyboru. On ma na szali z jednej strony karierę i nieposzlakowaną opinię, z drugiej - czyste sumienie. Jednak przed prawdziwie tragicznym dylematem stoi jego żona. Klimat etycznych rozterek, towarzyszących poczynaniom bohaterów, bolesny proces samopoznania, któremu podlegają, sprawia, że spektakl Jerzego Stuhra ogląda się z dużym zainteresowaniem. Sprzyja temu także wysokiej próby aktorstwo, zarówno reżysera, jak i Krystyny Jandy. Dzięki nim psychiczne zmagania Poganów stają się wiarygodne, bliskie, raz budzące współczucie, kiedy indziej znów zabarwione niesmakiem zrozumienie. Precyzyjna reżyseria Stuhra oraz inscenizacyjna wstrzemięźliwość pozwalają należycie wybrzmieć moralnej i psychologicznej problematyce sztuki. Wybrzmieć na tyle silnie, by po zakończeniu przedstawienia widz zadał sobie pytanie: "A kim ja naprawdę jestem?"
Obsada: Jerzy Stuhr jako Jakub Pogan, Krystyna Janda jako Marta Pogan, Tomasz Kot jako Szymon Pogan, Andrzej Hudziak jako Teodor, Roman Gancarczyk jako Jan Igorewicz, Dorota Pomykała jako Julia, Alicja Resich-Modlińska jako Agata Ossowska, Katarzyna Litwin jako Pani
"Wybór" to dramaturgiczny debiut Jacka Włoska. Jak na psychologa z zawodu przystało, autor z dużą przenikliwością ukazuje zachowanie ludzi poddanych ciężkiej życiowej próbie. To właśnie wtedy człowiek przekonuje się, kim naprawdę jest - tchórzem, łajdakiem, bohaterem czy męczennikiem. Musi sam radzić sobie z własną słabością. Musi podjąć decyzję, która zaważy na całym jego losie. Dla Marty i Jakuba Poganów nadszedł właśnie czas egzystencjalnego, a przede wszystkim moralnego egzaminu. Oboje muszą dokonać wyboru. On ma na szali z jednej strony karierę i nieposzlakowaną opinię, z drugiej - czyste sumienie. Jednak przed prawdziwie tragicznym dylematem stoi jego żona. Klimat etycznych rozterek, towarzyszących poczynaniom bohaterów, bolesny proces samopoznania, któremu podlegają, sprawia, że spektakl Jerzego Stuhra ogląda się z dużym zainteresowaniem. Sprzyja temu także wysokiej próby aktorstwo, zarówno reżysera, jak i Krystyny Jandy. Dzięki nim psychiczne zmagania Poganów stają się wiarygodne, bliskie, raz budzące współczucie, kiedy indziej znów zabarwione niesmakiem zrozumienie. Precyzyjna reżyseria Stuhra oraz inscenizacyjna wstrzemięźliwość pozwalają należycie wybrzmieć moralnej i psychologicznej problematyce sztuki. Wybrzmieć na tyle silnie, by po zakończeniu przedstawienia widz zadał sobie pytanie: "A kim ja naprawdę jestem?"
Obsada: Jerzy Stuhr jako Jakub Pogan, Krystyna Janda jako Marta Pogan, Tomasz Kot jako Szymon Pogan, Andrzej Hudziak jako Teodor, Roman Gancarczyk jako Jan Igorewicz, Dorota Pomykała jako Julia, Alicja Resich-Modlińska jako Agata Ossowska, Katarzyna Litwin jako Pani
z chomika robsik1
- 700,0 MB
- 21 sie 10 18:51
Widowisko telewizyjne, adaptacja czterech opowiadań Marka Nowakowskiego z tomu "Raport o stanie wojennym". Jest to zapis literacki wydarzeń stanu wojennego z perspektywy ludzi do tej pory nieuwikłanych w politykę. Widowisko składa się z 4 nowel : "1072 dni", "Judasz", "Weryfikacja", "Emisariuszka szefa".
z chomika kwiaw
- 699,8 MB
- 21 sie 10 18:51
Sztuka Stanisława Kuźnika, to przejmująca opowieść o winie i karze, stosunku ofiary do swego kata spotkanego po latach i proszącego o pomoc. To rzecz o pamięci, z której nawet po pół wieku nie udaje się wymazać straszliwych przeżyć, o konieczności rozliczenia jednych i zadośćuczynienia innym, by sprawiedliwości wreszcie stało się zadość. Pomysł sztuki autor zaczerpnął z życia, z rozmów ze swym przyjacielem, prawnikiem, który stanął przed podobnym dylematem jak bohater spektaklu.
Instytut Pamięci Narodowej prowadzi śledztwo przeciwko byłemu oficerowi śledczemu Urzędu Bezpieczeństwa, Adamowi Kulickiemu. Jest on oskarżony o to, że w latach 1949-1953, pracując w areszcie śledczym w Warszawie, stosował tortury wobec przesłuchiwanych więźniów politycznych, wykazując się szczególnym wobec nich okrucieństwem, kilku doprowadził do samobójstw, a na jednym ze skazanych na podstawie wymuszonych torturami zeznań wykonano wyrok śmierci. Zbliża się proces i Kulicki postanawia wziąć adwokata. Jego wybór pada na mecenasa Józefa Grudę-Olszańskiego, byłego żołnierza AK i uczestnika powstania warszawskiego, a później przez półtora roku "podopiecznego" kapitana Kulickiego w więzieniu śledczym. Dawny oprawca, któremu przesłuchiwani nadali przydomek "Kapo", wierzy, że broniący go stalinowski więzień, wyspecjalizowany jako adwokat w procesach politycznych, będzie najlepszym dowodem na to, że oskarżenia są bezpodstawne.
Instytut Pamięci Narodowej prowadzi śledztwo przeciwko byłemu oficerowi śledczemu Urzędu Bezpieczeństwa, Adamowi Kulickiemu. Jest on oskarżony o to, że w latach 1949-1953, pracując w areszcie śledczym w Warszawie, stosował tortury wobec przesłuchiwanych więźniów politycznych, wykazując się szczególnym wobec nich okrucieństwem, kilku doprowadził do samobójstw, a na jednym ze skazanych na podstawie wymuszonych torturami zeznań wykonano wyrok śmierci. Zbliża się proces i Kulicki postanawia wziąć adwokata. Jego wybór pada na mecenasa Józefa Grudę-Olszańskiego, byłego żołnierza AK i uczestnika powstania warszawskiego, a później przez półtora roku "podopiecznego" kapitana Kulickiego w więzieniu śledczym. Dawny oprawca, któremu przesłuchiwani nadali przydomek "Kapo", wierzy, że broniący go stalinowski więzień, wyspecjalizowany jako adwokat w procesach politycznych, będzie najlepszym dowodem na to, że oskarżenia są bezpodstawne.
z chomika kwiaw
- 715,1 MB
- 21 sie 10 18:35
Operacja Reszka to opowieść o intrydze peerelowskich służb bezpieczeństwa, obliczonej na zwabienie w pułapkę, a następnie likwidację Piotra Jeglińskiego, początkowo studenta historii na lubelskim KUL - u, skupiającego wokół siebie środowisko o antykomunistycznych poglądach, a następnie przebywającego w Paryżu emigranta politycznego, który położył wielkie zasługi dla organizacji i kolportażu prasy podziemnej w Polsce. Operacja przeciwko Jeglińskiemu należy do najbardziej bezwzględnych i zagadkowych w dziejach MSW.
z chomika kwiaw
- 1,37 GB
- 18 lut 10 22:54
Debiutancki dramat "W sieci" otrzymał wyróżnienie w konkursie w 1898 r., w następnym roku Jan August Kisielewski (1876-1918) zdobył III nagrodę w konkursie im. Paderewskiego za dramat "Karykatury".
Krakowska prapremiera "W sieci" (1899) w reżyserii Tadeusza Pawlikowskiego, z Wandą Siemaszkową w głównej roli, spotkała się z entuzjastycznym przyjęciem krytyki i widzów, którzy w napięciu śledzili ponadpięcioipółgodzinny spektakl (w pierwszym wydaniu ten ogromny utwór liczył 608 stron druku).
Wystawienie w tym samym roku "Karykatur" spotęgowało rozgłos młodego, skromnego autora, który niemal z dnia na dzień stał się twórcą znanym, niezależnym finansowo. Wyruszył na podbój Paryża, lecz bezskutecznie zabiegał o wystawienia tam którejś ze swych sztuk (podobnie jak sześć lat później w Berlinie). Wrócił do kraju, zajął się krytyką literacką i teatralną. Kompozycja sceniczna "Sonata" (1900) rozczarowała publiczność. Błyskotliwy debiut "nadziei polskiego teatru" był jednocześnie kresem działalności artystycznej Kisielewskiego, popadającego w coraz głębszą niemoc twórczą, związaną z nasilającą się chorobą psychiczną.
Sceniczny żywot "szalonej Julki" współcześnie przedłużył Andrzej Wajda, wykorzystując fragmenty dylogii Kisielewskiego w teatralnym (również telewizyjnym) spektaklu-rzece "Z biegiem lat, z biegiem dni".
"W sieci" nosi dziwny podtytuł "Wesoły dramat", mimo że całej historii nie wieńczy happy end. Julka, córka radcostwa Chomińskich, późniejsza sędzina Rolewska, odczuwa żywe powinowactwo dusz z lokatorem rodziny, awangardowym pisarzem Jerzym Boreńskim. Dziewczyna dusi się w atmosferze mieszczańskiego domu. Studentka malarstwa, szuka spełnienia w sztuce, w uniesieniu przeżywa ekspozycję "Szału' Podkowińskiego.
Jej własne rysunki bulwersują rodzinę. Matka jest zatroskana o los skandalizującej artystki, poważny narzeczony Julki od dawna się już nie odzywa. Dziewczyna odkrywa, że z literatem Boreńskim wiąże ją nie tylko miłość do sztuki. Jerzy proponuje jej wspólną ucieczkę, jest gotów nawet zwrócić się o pomoc finansową do swego ojca, którego uważa za obrzydliwego filistra. Jednak "szalona Julka" waha się przed podjęciem tak ryzykownej decyzji.
W scenicznych dziejach Julii i Jerzego odzwierciedla się szczególna atmosfera środowiska młodopolskiej cyganerii artystycznej. Przenikliwość Kisielewskiego polegała na tym, że darząc sympatią i zrozumieniem egzaltowaną młodzież artystyczną, jednocześnie obnażył kruchość i pozorność ich buntu, który manifestował się krzykliwie, lecz nieuchronnie zmierzał do pogodzenia się ze światem. Przedstawiając charakterystyczny dla okresu modernizmu konflikt i problem miejsca sztuki w życiu społeczeństwa, pisarz zdołał uniknąć jednostronności i stronniczości.
Autor: Jan August Kisielewski
Reżyseria: Teresa Żukowska
Obsada aktorska: Anna Milewska (Pani Chomińska), Henryk Machalica (Radca Chomiński), Joanna Szczepkowska (Julia), Hanna Giza (Emilia), Barbara Bursztynowicz (Wiktoria), Justyna Kulczycka (Michalina), Marlena Miarczyńska (Cesia), Grzegorz Wons (Jerzy Boreński), Jan Prochyra (Aleksander Rolewski), Maria Czubasiewicz (Stanisława Podlipska), Mieczysław Hryniewicz (Bronik)
Krakowska prapremiera "W sieci" (1899) w reżyserii Tadeusza Pawlikowskiego, z Wandą Siemaszkową w głównej roli, spotkała się z entuzjastycznym przyjęciem krytyki i widzów, którzy w napięciu śledzili ponadpięcioipółgodzinny spektakl (w pierwszym wydaniu ten ogromny utwór liczył 608 stron druku).
Wystawienie w tym samym roku "Karykatur" spotęgowało rozgłos młodego, skromnego autora, który niemal z dnia na dzień stał się twórcą znanym, niezależnym finansowo. Wyruszył na podbój Paryża, lecz bezskutecznie zabiegał o wystawienia tam którejś ze swych sztuk (podobnie jak sześć lat później w Berlinie). Wrócił do kraju, zajął się krytyką literacką i teatralną. Kompozycja sceniczna "Sonata" (1900) rozczarowała publiczność. Błyskotliwy debiut "nadziei polskiego teatru" był jednocześnie kresem działalności artystycznej Kisielewskiego, popadającego w coraz głębszą niemoc twórczą, związaną z nasilającą się chorobą psychiczną.
Sceniczny żywot "szalonej Julki" współcześnie przedłużył Andrzej Wajda, wykorzystując fragmenty dylogii Kisielewskiego w teatralnym (również telewizyjnym) spektaklu-rzece "Z biegiem lat, z biegiem dni".
"W sieci" nosi dziwny podtytuł "Wesoły dramat", mimo że całej historii nie wieńczy happy end. Julka, córka radcostwa Chomińskich, późniejsza sędzina Rolewska, odczuwa żywe powinowactwo dusz z lokatorem rodziny, awangardowym pisarzem Jerzym Boreńskim. Dziewczyna dusi się w atmosferze mieszczańskiego domu. Studentka malarstwa, szuka spełnienia w sztuce, w uniesieniu przeżywa ekspozycję "Szału' Podkowińskiego.
Jej własne rysunki bulwersują rodzinę. Matka jest zatroskana o los skandalizującej artystki, poważny narzeczony Julki od dawna się już nie odzywa. Dziewczyna odkrywa, że z literatem Boreńskim wiąże ją nie tylko miłość do sztuki. Jerzy proponuje jej wspólną ucieczkę, jest gotów nawet zwrócić się o pomoc finansową do swego ojca, którego uważa za obrzydliwego filistra. Jednak "szalona Julka" waha się przed podjęciem tak ryzykownej decyzji.
W scenicznych dziejach Julii i Jerzego odzwierciedla się szczególna atmosfera środowiska młodopolskiej cyganerii artystycznej. Przenikliwość Kisielewskiego polegała na tym, że darząc sympatią i zrozumieniem egzaltowaną młodzież artystyczną, jednocześnie obnażył kruchość i pozorność ich buntu, który manifestował się krzykliwie, lecz nieuchronnie zmierzał do pogodzenia się ze światem. Przedstawiając charakterystyczny dla okresu modernizmu konflikt i problem miejsca sztuki w życiu społeczeństwa, pisarz zdołał uniknąć jednostronności i stronniczości.
Autor: Jan August Kisielewski
Reżyseria: Teresa Żukowska
Obsada aktorska: Anna Milewska (Pani Chomińska), Henryk Machalica (Radca Chomiński), Joanna Szczepkowska (Julia), Hanna Giza (Emilia), Barbara Bursztynowicz (Wiktoria), Justyna Kulczycka (Michalina), Marlena Miarczyńska (Cesia), Grzegorz Wons (Jerzy Boreński), Jan Prochyra (Aleksander Rolewski), Maria Czubasiewicz (Stanisława Podlipska), Mieczysław Hryniewicz (Bronik)
z chomika Katon-Starszy
- 702,8 MB
- 18 lut 10 22:53
Tragiczne wydarzenia 1846 roku w Galicji. Trwa konflikt między narodowowyzwoleńczym ruchem szlacheckim a antyfeudalnym ruchem chłopskim. Na czele tego drugiego stoi Jakub Szela (Jan Świderski). Przywódca chłopów ulega austriackiej agitacji i prowadzi ich przeciwko polskiej szlachcie, pacyfikując dwory. Do majątku rodziny Cedrów przybywają Rafał Olbromski (Stanisław Jaśkiewicz) i jego syn Hubert (Marek Bargiełowski) w oczekiwaniu na powstanie narodowe. Dwór zostaje napadnięty przez zbuntowanych chłopów. Napastnicy zabijają Rafała Olbromskiego i Krzysztofa Cedrę (Andrzej Szalawski). Z życiem uchodzą jedynie emisariusz oraz młoda szlachcianka, niedoszła synowa Szeli.
Obsada aktorska: Andrzej Szalawski (Krzysztof Cedro), Marta Ławińska (Walentyna Chwalibogowa), Edmund Fetting (Józef Chwalibóg), Hanna Okuniewicz (Weronika), Krzysztof Wakuliński (Xawery), Stanisław Jaśkiewicz (Rafał Olbromski), Marek Bargiełowski (Hubert, syn Rafała Olbromskiego), Jan Świderski (Jakub Szela), Andrzej Mrowiec (Staszek, syn Jakuba Szeli), Andrzej Szczepkowski (Hrabia Leopold Lażansky), Stanisław Michalik (Józwa Dziedzic), Leszek Herdegen (Jan Chudy), Mieczysław Kalenik (Walek z Gorzejowy), Henryk Borowski (Konica), Krzysztof Krzymar (Spiskowiec), Leopold Matuszczak (Spiskowiec), Zygmunt Maciejewski (Wołowiec), Tadeusz Janczar (Chłop), Wiktor Zborowski (Chłop), Leonard Andrzejewski (Chłop), Marian Czyżewski (Chłop), Zdzisław Urbanowicz (Chłop), Czesław Lasota (Walenty, lokaj Cedry)
Obsada aktorska: Andrzej Szalawski (Krzysztof Cedro), Marta Ławińska (Walentyna Chwalibogowa), Edmund Fetting (Józef Chwalibóg), Hanna Okuniewicz (Weronika), Krzysztof Wakuliński (Xawery), Stanisław Jaśkiewicz (Rafał Olbromski), Marek Bargiełowski (Hubert, syn Rafała Olbromskiego), Jan Świderski (Jakub Szela), Andrzej Mrowiec (Staszek, syn Jakuba Szeli), Andrzej Szczepkowski (Hrabia Leopold Lażansky), Stanisław Michalik (Józwa Dziedzic), Leszek Herdegen (Jan Chudy), Mieczysław Kalenik (Walek z Gorzejowy), Henryk Borowski (Konica), Krzysztof Krzymar (Spiskowiec), Leopold Matuszczak (Spiskowiec), Zygmunt Maciejewski (Wołowiec), Tadeusz Janczar (Chłop), Wiktor Zborowski (Chłop), Leonard Andrzejewski (Chłop), Marian Czyżewski (Chłop), Zdzisław Urbanowicz (Chłop), Czesław Lasota (Walenty, lokaj Cedry)
z chomika Katon-Starszy
- 1,37 GB
- 18 lut 10 22:53
Według mitologii greckiej król Cypru Pigmalion wyrzeźbił posąg kobiety tak wielkiej piękności, że się w nim zakochał. Afrodyta wzruszona siłą jego niezwykłego uczucia zgodziła się tchnąć w kamienną figurę życie. Antyczna historia Pigmaliona i Galatei (bo tak nazywała się królewska ukochana) stała się źródłem inspiracji dla wielu pokoleń artystów. Znalazł się wśród nich George Bernard Shaw - irlandzki prozaik, dramaturg i publicysta obdarzony wyjątkowym poczuciem humoru, mający opinię jednego z największych kpiarzy przełomu XIX i XX wieku. Prześmiewcza pasja autora "Ucznia diabła" objawiała się na dwa sposoby. Raz jako zjadliwa satyra, piętnująca obłudę, kołtuństwo i pozerstwo (tę uprawiał Shaw w "sztukach nieprzyjemnych"). Raz zaś jako łagodna ironia, punktująca ludzkie słabości i przywary, lecz nie wyrządzająca scenicznym postaciom specjalnej krzywdy ("sztuki przyjemne"). "Pigmalion" należy do tej drugiej kategorii. "Jest to sztuka w dużej mierze świadomie dydaktyczna, a jej temat uważa się za suchy, wobec czego rzucam nią w głowy mędrków, którzy jak papugi pokrzykują, że dzieło sztuki nie może pouczać" -pisał Shaw w przedmowie do książkowego wydania komedii. Na szczęście dzięki talentowi Irlandczyka "suchy" temat okazał się istnym komicznym rogiem obfitości.
Głównym bohaterem sztuki jest Higgins - profesor fonetyki, fanatycznie oddany pracy i, oględnie mówiąc, nie przepadający za kobietami. Ten naukowy geniusz i zaprzysięgły stary kawaler nie grzeszy jednak dobrymi manierami, często bywa lekkomyślny, uparty i egoistyczny. Pewnego dnia los stawia na jego drodze młodą dziewczynę, pracującą w kwiaciarni. Dla Higginsa jest ona niczym więcej jak nieokrzesaną pokraką i "kocmołuchem". Nie ma zielonego pojęcia o savoir-vivrze, nie mówiąc już o poprawnej wymowie. Mimo to, a raczej właśnie dlatego Eliza postanawia brać lekcje dykcji. Może, gdy nauczy się przyzwoicie wysławiać, zostanie sprzedawczynią! Higgins początkowo niechętny wreszcie wyraża zgodę. Nie przeczuwa jeszcze, jak bardzo znajomość z Elizą odmieni jego życie.
Głównym bohaterem sztuki jest Higgins - profesor fonetyki, fanatycznie oddany pracy i, oględnie mówiąc, nie przepadający za kobietami. Ten naukowy geniusz i zaprzysięgły stary kawaler nie grzeszy jednak dobrymi manierami, często bywa lekkomyślny, uparty i egoistyczny. Pewnego dnia los stawia na jego drodze młodą dziewczynę, pracującą w kwiaciarni. Dla Higginsa jest ona niczym więcej jak nieokrzesaną pokraką i "kocmołuchem". Nie ma zielonego pojęcia o savoir-vivrze, nie mówiąc już o poprawnej wymowie. Mimo to, a raczej właśnie dlatego Eliza postanawia brać lekcje dykcji. Może, gdy nauczy się przyzwoicie wysławiać, zostanie sprzedawczynią! Higgins początkowo niechętny wreszcie wyraża zgodę. Nie przeczuwa jeszcze, jak bardzo znajomość z Elizą odmieni jego życie.
z chomika Katon-Starszy
- 700,7 MB
- 18 lut 10 22:52
Przedstawienie składa się z dwóch fabularnie odrębnych części zatytułowanych "Senne marzenie" i "Późne powołanie".
Obie części łączy tematyka, obsada aktorska i główna zasada konstrukcyjna (odwrócenie ról) i współczesne realia. W obu konflikt dramatyczny dotyczy relacji miedzy ojcem (Jerzy Radziwiłowicz) i dorosłą córką (Agata Buzek) oraz ich odmiennego spojrzenia na zagadnienie wiary i powołania. Zarysowany konflikt religijny między bohaterami pozwala scenarzyście i reżyserowi zadać fundamentalne pytania o sens i "prawdziwość" wiary. Jak rozpoznać, kiedy poczucie powołania jest autentyczne, a kiedy wynika z jedynie z egoizmu i próżności? Czy wierząc w Boga ufamy bardziej sobie, niż Jemu i czy kierując się w życiu wyłącznie rozumem i własnym interesem nie tracimy z pola widzenia innej rzeczywistości?
Mimo rangi stawianych pytań i powagi tematu Zanussi utrzymuje spektakl w lekkim tonie. W zastosowanej konwencji opowiadania wyraźnie brzmi nuta ironii, a nawet humoru.
W pierwszej części ojciec jest głęboko wierzący, działa wręcz fanatycznie w przeświadczeniu, że otrzymał "znak od Boga". Wierzy, iż Bóg go wybrał i wskazał sposób na zdobycie fortuny. Jego celem i zadaniem ma być pomnożenie na giełdzie pieniędzy otrzymanych z kilku parafii. Córka, zachowująca wobec wiary głęboką rezerwę, uważa działania ojca za absurdalne i w gruncie rzeczy nieuczciwe. Próbuje ocalić ojca przed nieuchronną - jej zdaniem - klęską finansową i zarzutem utraty powierzonych mu pieniędzy.
W drugiej części ojciec jest bogatym biznesmenem, który opuścił niegdyś swoją rodzinę wiążąc się z kolejnymi młodymi kobietami. Teraz okazuje się, że jego dorosła, utalentowana córka pragnie wstąpić do klasztoru. Żeby jej to uniemożliwić ojciec - przekonany, ze córka marnuje sobie życie - używa rozmaitych argumentów i sposobów: od perswazji po emocjonalny szantaż, polegający na przywołaniu dawnego uczucia córki do jej włoskiego narzeczonego. Czy zaaranżowane przez ojca spotkanie córki z ukochanym wpłynie na jej decyzję?
Obie części łączy tematyka, obsada aktorska i główna zasada konstrukcyjna (odwrócenie ról) i współczesne realia. W obu konflikt dramatyczny dotyczy relacji miedzy ojcem (Jerzy Radziwiłowicz) i dorosłą córką (Agata Buzek) oraz ich odmiennego spojrzenia na zagadnienie wiary i powołania. Zarysowany konflikt religijny między bohaterami pozwala scenarzyście i reżyserowi zadać fundamentalne pytania o sens i "prawdziwość" wiary. Jak rozpoznać, kiedy poczucie powołania jest autentyczne, a kiedy wynika z jedynie z egoizmu i próżności? Czy wierząc w Boga ufamy bardziej sobie, niż Jemu i czy kierując się w życiu wyłącznie rozumem i własnym interesem nie tracimy z pola widzenia innej rzeczywistości?
Mimo rangi stawianych pytań i powagi tematu Zanussi utrzymuje spektakl w lekkim tonie. W zastosowanej konwencji opowiadania wyraźnie brzmi nuta ironii, a nawet humoru.
W pierwszej części ojciec jest głęboko wierzący, działa wręcz fanatycznie w przeświadczeniu, że otrzymał "znak od Boga". Wierzy, iż Bóg go wybrał i wskazał sposób na zdobycie fortuny. Jego celem i zadaniem ma być pomnożenie na giełdzie pieniędzy otrzymanych z kilku parafii. Córka, zachowująca wobec wiary głęboką rezerwę, uważa działania ojca za absurdalne i w gruncie rzeczy nieuczciwe. Próbuje ocalić ojca przed nieuchronną - jej zdaniem - klęską finansową i zarzutem utraty powierzonych mu pieniędzy.
W drugiej części ojciec jest bogatym biznesmenem, który opuścił niegdyś swoją rodzinę wiążąc się z kolejnymi młodymi kobietami. Teraz okazuje się, że jego dorosła, utalentowana córka pragnie wstąpić do klasztoru. Żeby jej to uniemożliwić ojciec - przekonany, ze córka marnuje sobie życie - używa rozmaitych argumentów i sposobów: od perswazji po emocjonalny szantaż, polegający na przywołaniu dawnego uczucia córki do jej włoskiego narzeczonego. Czy zaaranżowane przez ojca spotkanie córki z ukochanym wpłynie na jej decyzję?
z chomika Katon-Starszy
- 1,37 GB
- 18 lut 10 22:52
Adaptacja telewizyjna powieści "Przedwiośnie" Stefana Żeromskiego.
Trudna sytuacja społeczno - polityczna odrodzonego po latach zaborów państwa polskiego przedstawiona poprzez biografię postaci Cezarego Baryki, młodego Polaka, urodzonego i wychowanego wśród Rosjan.
Obsada aktorska: Tomasz Stockinger (Cezary Baryka), Tadeusz Łomnicki (Seweryn Baryka), Joanna Jędryka (Laura Kościeniecka), Zbigniew Zapasiewicz (Gajowiec), Joanna Szczepkowska (Karusia), Jacek Borkowski (Hipolit Wielosławski), Damian Damięcki (Anastazy), Marek Bargiełowski (Przewodniczący zebrania), Tadeusz Chudecki (Stangret), Halina Dunajska (Rezydentka I), Barbara Horawianka (Matka Hipolita), Mieczysław Hryniewicz (Lulek), Krzysztof Kowalewski (Barwicki), Danuta Kowalska (Wanda), Zbigniew Kryński (Wojciunio), Justyna Kulczycka (Lekarka), Czesław Lasota (Turzycki), Aleksander Machalica (Lekarz), Anna Milewska (Matka Cezarego), Janina Nowicka (Rezydentka II), Zbigniew Sawan (Storzan), Andrzej Szenajch (Maciejunio), Jerzy Kamas (Narrator)
Trudna sytuacja społeczno - polityczna odrodzonego po latach zaborów państwa polskiego przedstawiona poprzez biografię postaci Cezarego Baryki, młodego Polaka, urodzonego i wychowanego wśród Rosjan.
Obsada aktorska: Tomasz Stockinger (Cezary Baryka), Tadeusz Łomnicki (Seweryn Baryka), Joanna Jędryka (Laura Kościeniecka), Zbigniew Zapasiewicz (Gajowiec), Joanna Szczepkowska (Karusia), Jacek Borkowski (Hipolit Wielosławski), Damian Damięcki (Anastazy), Marek Bargiełowski (Przewodniczący zebrania), Tadeusz Chudecki (Stangret), Halina Dunajska (Rezydentka I), Barbara Horawianka (Matka Hipolita), Mieczysław Hryniewicz (Lulek), Krzysztof Kowalewski (Barwicki), Danuta Kowalska (Wanda), Zbigniew Kryński (Wojciunio), Justyna Kulczycka (Lekarka), Czesław Lasota (Turzycki), Aleksander Machalica (Lekarz), Anna Milewska (Matka Cezarego), Janina Nowicka (Rezydentka II), Zbigniew Sawan (Storzan), Andrzej Szenajch (Maciejunio), Jerzy Kamas (Narrator)
z chomika Katon-Starszy
- 700,7 MB
- 18 lut 10 22:52
Akcja sztuki poprowadzona wokół planów ożenku głównego bohatera, na przeszkodzie którego staje romans z własną gospodynią.
Obsada aktorska: Stanisława Celińska (Pawłowa), Janina Traczykówna (Panna Eulalia), Mieczysław Czechowicz (Ignacy), Wojciech Pokora (Heliodor), Jan Kociniak (Grzempieleski)
Obsada aktorska: Stanisława Celińska (Pawłowa), Janina Traczykówna (Panna Eulalia), Mieczysław Czechowicz (Ignacy), Wojciech Pokora (Heliodor), Jan Kociniak (Grzempieleski)
z chomika Katon-Starszy
- 699,1 MB
- 18 lut 10 22:52
Maturzyści Lala, Wołodia, Pasza i Witia przychodzą do nauczycielki matematyki z wizytą. Składają pani Helenie życzenia urodzinowe, wręczają w prezencie komplet kryształowych kieliszków i wznoszą toast szampanem. Matematyczka wyjaśnia, że nie może przyjąć podarunku. Uczniowie nalegają. Gotowi są jej pomóc w przeniesieniu przebywającej w szpitalu miejskim chorej matki do renomowanej kliniki akademickiej. Chcą ją także zaprosić na darmowe wczasy do leśniczówki. Mają jednak prośbę związaną z egzaminem dojrzałości.
z chomika Katon-Starszy
- 440,7 MB
- 14 lut 10 1:25
Kobieta i mężczyzna - temat stary jak świat, ale wciąż opowiadany od nowa. Tak jest i w przypadku "Ballady o kluczu" Adama Drabika, którą realizuje dla Teatru Telewizji Waldemar Krzystek.
Najpierw musi upłynąć trochę czasu, by się spotkali. Robert (Zbigniew Zamachowski), samotny jak pies, bezskutecznie marzący o karierze piosenkarza, na co dzień zmywacz naczyń, i Teresa (Dominika Ostałowska) - równie samotna. I chociaż są bezradni, brak im przebojowości, to los da im szansę...
- Przede wszystkim to nie jest realistyczna historia - wyjaśnia Waldemar Krzystek. - Tym światem i bohaterami rządzi balladowa konwencja. Tu nie ma miejsca na zmagania ze swoim losem, podejmowanie świadomych decyzji. O losach bohaterów decyduje przeznaczenie, przypadek. Oczywiście, ballada nie diagnozuje współczesnego świata ani ludzkiej kondycji. Jest wartością samą w sobie. Ballady urzekają mnie tym samym co stare westerny - przyjemnie jest czasami pomyśleć, że wiadomo, gdzie jest dobro, a gdzie zło. W dramacie szukamy czegoś innego niż w balladzie. Pewnie ta sztuka napisana przez innych autorów na ten sam temat, z tymi samymi postaciami, miałaby drapieżny, okrutny i być może tragiczny przebieg. Waldemar Krzystek uważa, że z bohaterami "Ballady o kluczu" spotkał się wcześniej przy realizacji "Ballady o zabójcach" tego samego autora - Adama Drabika.
- I nawet w znacznej części udało mi się powtórzyć obsadę z tamtego spektaklu -mówi reżyser. - Śmiało można powiedzieć, że to nasi znajomi z poprzedniego etapu życia, zanim stali się płatnymi mordercami.
Ważną rolę odegrają w przedstawieniu dwie piosenki wykonane przez głównego bohatera - Zbigniewa Zamachowskiego. Skomponował je Zbigniew Karnecki do słów wierszy Henryka Jasiczka.
- Ballada potrafi zauroczyć swoją prostotą, sprawić, że na chwileczkę wyłączamy się z otaczającej nas rzeczywistości - sądzi Waldemar Krzystek. - Dajemy się ponieść melodii opowieści. Tego się też spodziewam po naszej "Balladzie o kluczu". Mam nadzieję, że chociaż przez chwilę nie będzie widzów obchodziło nic wokół. Każdy tego czasem potrzebuje.
Zdjęcia kręcone były w Warszawie, w wielu obiektach. Hotel, w którym toczy się większość wydarzeń, został zbudowany na Grójeckiej na terenie dawnego Wydziału Weterynarii SGGW. Scenografię zaprojektowali Ewa i Andrzej Przybyłowie.
- Widzowie zobaczą nieco odrealnione wnętrza - uprzedza reżyser. - Trudno im się będzie zorientować, gdzie bohaterowie się znajdują. Nie ma ani jednej dekoracji. Jest trochę pusto, hotel jest dziwny, bo w ciągłym remoncie. Scenografom, operatorowi i aktorom powiedziałem, że najważniejsze, by nie przekroczyć granicy dosłowności i nie wejść w tzw. samo życie, bo to by była naiwność.
Autorem zdjęć jest Jacek Fadrowicz. W spektaklu występują też: Marian Opania, Edyta Olszówka, Rafał Mohr.
Najpierw musi upłynąć trochę czasu, by się spotkali. Robert (Zbigniew Zamachowski), samotny jak pies, bezskutecznie marzący o karierze piosenkarza, na co dzień zmywacz naczyń, i Teresa (Dominika Ostałowska) - równie samotna. I chociaż są bezradni, brak im przebojowości, to los da im szansę...
- Przede wszystkim to nie jest realistyczna historia - wyjaśnia Waldemar Krzystek. - Tym światem i bohaterami rządzi balladowa konwencja. Tu nie ma miejsca na zmagania ze swoim losem, podejmowanie świadomych decyzji. O losach bohaterów decyduje przeznaczenie, przypadek. Oczywiście, ballada nie diagnozuje współczesnego świata ani ludzkiej kondycji. Jest wartością samą w sobie. Ballady urzekają mnie tym samym co stare westerny - przyjemnie jest czasami pomyśleć, że wiadomo, gdzie jest dobro, a gdzie zło. W dramacie szukamy czegoś innego niż w balladzie. Pewnie ta sztuka napisana przez innych autorów na ten sam temat, z tymi samymi postaciami, miałaby drapieżny, okrutny i być może tragiczny przebieg. Waldemar Krzystek uważa, że z bohaterami "Ballady o kluczu" spotkał się wcześniej przy realizacji "Ballady o zabójcach" tego samego autora - Adama Drabika.
- I nawet w znacznej części udało mi się powtórzyć obsadę z tamtego spektaklu -mówi reżyser. - Śmiało można powiedzieć, że to nasi znajomi z poprzedniego etapu życia, zanim stali się płatnymi mordercami.
Ważną rolę odegrają w przedstawieniu dwie piosenki wykonane przez głównego bohatera - Zbigniewa Zamachowskiego. Skomponował je Zbigniew Karnecki do słów wierszy Henryka Jasiczka.
- Ballada potrafi zauroczyć swoją prostotą, sprawić, że na chwileczkę wyłączamy się z otaczającej nas rzeczywistości - sądzi Waldemar Krzystek. - Dajemy się ponieść melodii opowieści. Tego się też spodziewam po naszej "Balladzie o kluczu". Mam nadzieję, że chociaż przez chwilę nie będzie widzów obchodziło nic wokół. Każdy tego czasem potrzebuje.
Zdjęcia kręcone były w Warszawie, w wielu obiektach. Hotel, w którym toczy się większość wydarzeń, został zbudowany na Grójeckiej na terenie dawnego Wydziału Weterynarii SGGW. Scenografię zaprojektowali Ewa i Andrzej Przybyłowie.
- Widzowie zobaczą nieco odrealnione wnętrza - uprzedza reżyser. - Trudno im się będzie zorientować, gdzie bohaterowie się znajdują. Nie ma ani jednej dekoracji. Jest trochę pusto, hotel jest dziwny, bo w ciągłym remoncie. Scenografom, operatorowi i aktorom powiedziałem, że najważniejsze, by nie przekroczyć granicy dosłowności i nie wejść w tzw. samo życie, bo to by była naiwność.
Autorem zdjęć jest Jacek Fadrowicz. W spektaklu występują też: Marian Opania, Edyta Olszówka, Rafał Mohr.
z chomika bombadilwlocie
- 698,6 MB
- 14 lut 10 1:25
Pierwszą komedią Mikołaja Gogola miała być historia urzędnika, którego doprowadziła do obłędu chęć otrzymania za wszelką cenę orderu św. Włodzimierza III stopnia. Satyra wyszydzająca oficjalną, urzędniczą Rosję nie miała szansy uzyskania akceptacji cenzury. Gogol ograniczył więc "Włodzimierza III stopnia" do kilku scen, wykorzystanych później w innych utworach. Pragnął jednak ujrzeć którekolwiek ze swoich dzieł w teatrze i aby spełnić to marzenie, poszedł na pewnego rodzaju kompromis z cenzurą. Tak powstał "Ożenek", komedia pozornie wprowadzająca tematykę prywatnego życia zwykłych ludzi, naprawdę zaś - ostra satyra obyczajowa. Jak bardzo była ona bulwersująca dla ówczesnej elity rosyjskiej, niech świadczy choćby to, że w czasie petersburskiej premiery w grudniu 1842 car Mikołaj I po kilku scenach demonstracyjnie opuścił teatr. Spektakl zakończył się ogólną klapą. Powód tego niepowodzenia nie leżał jedynie w niechlujnej grze aktorskiej i nieporadnej inscenizacji. "Ożenek" łamał wszelkie prawa komedii, do której przyzwyczajona była ówczesna widownia. Był utworem nowatorskim, rozpoczynającym zupełnie inny rozdział w dziejach rosyjskiej komedii. Gogol zrezygnował z tradycyjnej miłosnej intrygi prowadzącej - mimo spiętrzonych nieporozumień między kochankami - do szczęśliwego finału. W sztuce nie ma słowa o miłości. Odbywa się natomiast zwyczajny targ i zwyczajna handlowa rywalizacja. Agafia Tichonowa nie jest typową amantką pełną romantycznych uniesień, lecz osobą obdarzoną kupiecką rozwagą, pragnącą przede wszystkim podnieść swój społeczny status. Akcja nie kończy się ślubem - narzeczony w ostatniej chwili ucieka. Ożenek jest więc "komedią o nie spełnionych zamiarach, o zdarzeniach, które się nie zdarzyły". Jest także pierwszą narodową komedią obyczajową, wprowadzającą na scenę zamiast lokaja -zwyczajnego chłopa pańszczyźnianego, a zamiast arystokracji - pospolite rosyjskie kupiectwo. Każda z tych postaci posługuje się właściwym sobie językiem, który bardziej niż czyny określa jej charakter. "Ożenek" w reżyserii Ewy Bonackiej jest powtórzeniem spektaklu z 1976. Biorą w nim udział najwybitniejsi polscy aktorzy komediowi. Tłumaczenie Juliana Tuwima przekazuje w mistrzowski sposób słynne dialogi Mikołaja Gogola.
z chomika bombadilwlocie
- 439,3 MB
- 14 lut 10 1:25
Akcja sztuki dzieje się współcześnie, w posiadłości wybitnego kompozytora, w dniu organizowanego przezeń koncertu promującego młode talenty. Punktem kulminacyjnym wieczoru ma być wykonanie przez pana domu fragmentów jego najnowszego dzieła. Mistrz ma nadzieję, że koncert wejdzie na stałe do kalendarza najważniejszych imprez muzycznych kraju, wydaje się jednak, że już to pierwsze spotkanie budzi niewielkie zainteresowanie w kręgach osób, na których Igorowi zależy najbardziej. Olek Rostocki, rzecznik kompozytora odpowiedzialny też za public relations, opowiada przybyłemu właśnie z zagranicznych wojaży szefowi, kto wymówił się od przyjścia na koncert. Linger, menedżer i agent Igora, przywozi jeszcze groźniejsze sygnały ze świata - monachijski wydawca Heiman wycofał się z nagrania nowego utworu, ponieważ kompakt z "Trzecim Koncertem" sprzedawał się źle i na "Czwartym" mógłby już sporo stracić. Laroche i Schack z Kolonii zachowali się podobnie, bo w nikt nie chce ryzykować inwestowania własnych pieniędzy w "skończonego" twórcę. Igor nie chce przyjąć do wiadomości oczywistej prawdy, że od pewnego czasu nęka go kryzys twórczy. Nie chce pogodzić się z odejściem młodej sekretarki, w której jest naprawdę zakochany. Alicja stawia go jednak przed faktem dokonanym, wiedząc, że Igor, jak każdy wielki artysta jest potwornym egocentrykiem i nie zmieni swego życia z powodu jakiejś przelotnej fascynacji. Wreszcie dochodzi do decydującej rozmowy bohatera z żoną. Lidia przez 30 lat ich małżeństwa tolerowała obecność innych kobiet w jego życiu, bo po każdej przygodzie wracał do niej, łączyło ich coś naprawdę głębokiego. Dopóki komponował olśniewające utwory, jej poświęcenie miało sens, czemuś służyło. Jednak jego ostatnie koncerty są złe. Igor jest oburzony, że żona ośmiela się ingerować w jego życie. Zarzuca jej, że tak samo postępowała z ich synem, że to ona go zabiła... Otwieranie dawno zabliźnionych ran pogłębia przepaść między małżonkami. Igor zostaje sam. Odchodzi oddany mu Olek Rostocki, zrażony niesprawiedliwością szefa, rezygnację składa również Linger, na odchodnym nie szczędząc mistrzowi przykrych uwag. Burzliwą rozmowę podsłuchuje i z ukrycia nagrywa dziennikarz, ten sam, który jako pierwszy ośmielił się napisać druzgocącą recenzję o dziele wybitnego kompozytora. Dzień, który miał przysporzyć chwały zasłużonemu artyście, staje się przełomowym momentem w jego życiu, pod wieloma względami. Igor wyciaga jednak właściwe wnioski z ostatnich wydarzeń. I stać go na to, by podjąć niełatwe decyzje.
z chomika bombadilwlocie
- 150,8 MB
- 6 lut 10 22:24
Rok produkcji: 1971
Premiera: 22.10.1971
Adaptacja znanej noweli Mikołaja Gogola. Bohaterem tej pełnej zabawnych, a także dających do myślenia paradoksów jest kolegialny asesor, który przybywa do stolicy, by zdobyć majętną żonę i wysokie stanowisko w hierarchii służbowej. Rosja za czasów autora "Martwych dusz" była prawdziwym "społeczeństwem mundurów", w którym o wartości człowieka decydowało miejsce na drabinie urzędniczej. Ów kult rangi stał się jednak przyczyną nieszczęść bohatera, który w pewnym momencie stracił...nos. Obarczony piętnem inności nie ma już co marzyć o awansach w zuniformizowanym świecie. Na domiar złego nos zaczyna niejako żyć własnym życiem i zostaje...radcą stanu. A to o wiele, wiele więcej niż marny asesor kolegialny.
Reżyseria: Stanisław Lenartowicz
Reżyser II: Leopold R. Nowak
Współpraca reżyserska: Eugenia Jaśkiewicz, Beata Bilska
Scenariusz: Stanisław Lenartowicz
Zdjęcia: Jerzy Stawicki
Obsada aktorska: Zdzisław Maklakiewicz (major Kowalew, właściciel nosa), Elżbieta Góralczyk (służąca Dasza), Kalina Jędrusik (kochanka Kowalewa), Ryszard Kotys (fryzjer), Ferdynand Matysik (Iwan, służący Kowalewa), Leonard Andrzejewski (fryzjer), Krystyna Borowicz (Aleksandra Grigoriewna), Wirgiliusz Gryń (rewirowy), Janusz Kłosiński (lekarz), Maja Komorowska (Plaskowja, żona fryzjera), Zdzisław Kuźniar (przyjaciel Kowalewa), Krzysztof Litwin (redaktor), Edward Lubaszenko (przyjaciel Kowalewa), Wiesława Mazurkiewicz (policmajstrowa), Leopold R. Nowak (przyjaciel Kowalewa), Igor Przegrodzki (imperator), Andrzej Rettinger, Janusz Zakrzeński (radca stanu), Zygmunt Bielawski (oficer na koncercie; nie występuje w czołówce), Jan Łopuszniak (strażnik na wystawie; nie występuje w czołówce)
z chomika arcsa
- 1,22 GB
- 28 gru 09 20:03

Rok produkcji: 1985
Dane techniczne: Barwny. 102 min.
Premiera: 19.12.1985
Autor: Waldemar Łysiak
Reżyseria: Tadeusz Kijański
Ostatnia część widowiska sensacyjnego według opowiadania Waldemara Łysiaka z tomu "Perfidia", zamykająca opowieść o losach szefa mafii sycylijskiej działającej na terenie Stanów Zjednoczonych.
Vittorio Matta odkrywa i niszczy sprawcę swoich ustawicznych kłopotów i niepowodzeń. Ale czy rzeczywiście? "Zwróćcie uwagę, iż każdy zostaje tu oszukany, a najbardziej wy przy końcu każdej z tych bajek, albowiem dwa razy dwa tylko czasami równa się cztery. Czuwa nad tym bogini Perfidia"... - przestrzegał Waldemar Łysiak swoich czytelników we wstępie do zbioru.
W widowisku w roli Don Raffaela wystąpił sam autor. Zdecydował się zagrać przybyłego z Sycylii mafioso, bo podobno nieźle zna tamtejszy slang. A zależało mu na tym, jak podkreślał w wywiadzie, aby uzyskać efekt "języka z trochę innego świata", innego niż ten, którym posługują się amerykańscy bosowie mafijni.
z chomika kari88
- 701,2 MB
- 22 gru 09 23:41
Jedna z najgłośniejszych inscenizacji dzieł Szekspira w polskim teatrze w ostatnich latach. O spektaklu jeden z krytyków napisał: "W >Poskromieniu złośnicy< Warlikowski dokonał głębokiej reinterpretacji tekstu sztuki. Z komedii o niesfornej sekutnicy wyparowały wszystkie treści godne kuchennych makatek, które pouczają, że >dobra żona tym się chlubi, że gotuje, co mąż lubi<.(...) W tym przedstawieniu zgodnie z regułą teatralnych opowieści Warlikowskiego, niemal wszystko może się zdarzyć. Mnogość atrakcji uzasadnia dodatkowo cyrkowa rama inscenizacyjna. Teatralna rzeczywistość nabiera własnego życia, pogrąża się w dekadenckim rozpadzie" Transmisja "Poskromienia złośnicy" w TVP Kultura jest pierwszą realizacją w telewizji przedstawienia Krzysztofa Warlikowskiego, obecnie jednego z najciekawszych polskich reżyserów.
z chomika bombadilwlocie
- 233,7 MB
- 16 lis 09 2:12
Bohater (Olgierd Łukaszewicz) podczas podróży do Włoch odkrywa, że jego życie przekształca się w powolne umieranie. Dokonując rozrachunku z przeszłością, powraca wspomnieniami do minionych chwil. Obserwowana Italia staje się dla niego obrazem rozpadu cywilizacji. Sztuka jest autorskim przedstawieniem Jerzego Grzegorzewskiego, którego premiera odbyła się w 1993 roku w Teatrze Polskim we Wrocławiu. Przyjmuję formę scenicznego poematu o starzeniu się, umieraniu i poczuciu wszechogarniającej pustki.
z chomika bombadilwlocie
- 341,5 MB
- 16 lis 09 2:11
Bohaterem przedstawienia Jerzego Grzegorzewskiego jest Berenger - nie tylko Król Berenger I z "Król umiera...", ale również poeta i dramaturg z "Pieszo w powietrzu" oraz szary urzędnik, drobny alkoholik z "Nosorożca". Bohater sztuki po swojemu zmaga się z tajemnicą umierania: jako Król - odarty z resztek majestatu, Artysta - coraz bardziej znużony i wypalony wewnętrznie i jako zwykły Człowiek - bezradny jak każdy z nas. Artystę męczy pisanie, życie, wszystko. Czuje się sparaliżowany, bo wie, że umrze. Szary niepozorny Człowiek pije aby zabić ból i strach. Berenger I uprzedzony przez królową Małgorzatę że umrze za półtorej godziny pod koniec spektaklu nie chce dać temu wiary. Miota się wciąż jeszcze żywiąc przekonanie, że królowie powinni być nieśmiertelni. W końcu błaga żałośnie samobójców aby mu powiedzieli co ma zrobić żeby nabrać wstrętu do życia.
z chomika bombadilwlocie
- 1,37 GB
- 12 lis 09 18:52
"Sprawa Dantona" Stanisławy Przybyszewskiej - transmisja głośnego spektaklu w reżyserii Jana Klaty. Na żywo ze Sceny na Świebodzkim Teatru Polskiego we Wrocławiu. Przedstawienie Klaty zostało po premierze w ubiegłym roku obsypane nagrodami. Reżyser otrzymał za ten spektakl m.in. Nagrodę im. Konrada Swinarskiego oraz Laur Konrada na Festiwalu Sztuki Reżyserskiej "Interpretacje" w Katowicach. Przedstawienie uhonorowano także na festiwalach "Kontakt" w Toruniu i "Boska Komedia" w Krakowie. W interpretacji Klaty dramat Przybyszewskiej zyskał formę ostrej groteski czy wprost paszkwilu na na rewolucję i rewolucjonistów nie tylko z okresu Rewolucji Francuskiej. Reżyser pokazuje, jak wzniosłe ideały wolności, równości i braterstwa zamieniają się w bezwzględnej rywalizacji politycznej we własną karykaturę.
z chomika bombadilwlocie
- 0,87 GB
- 6 lis 09 18:24
Po "Dziady" sięgali najwybitniejsi polscy twórcy. Powstawały przedstawienia, o których głośno było w Polsce, a nawet poza jej granicami. Nigdy jednak nie pokuszono się o przeniesienie Mickiewiczowskiego dramatu na ekran. Jako pierwszy swoją wizję "Dziadów" w wersji filmowej postanowił przedstawić znany polski pisarz i reżyser Tadeusz Konwicki, związany swoją twórczością z Wilnem i Wileńszczyzną. "Tadeusz Konwicki wpadł na pomysł niesłychany. Fascynujący a zarazem zwariowany, karkołomny." - donosił w marcu 1988 roku "Tygodnik Kulturalny". Zresztą mało kto wówczas wierzył w powodzenie tak ryzykownego przedsięwzięcia, uważano je za czyste szaleństwo. "Lawa", której premiera odbyła się 6 listopada 1989 roku, stała się wydarzeniem w świecie artystycznym.
z chomika bombadilwlocie
- 648,5 MB
- 5 lis 09 11:33
Sfilmowana w 1976 roku przez Andrzeja Wajdę inscenizacja najsłynniejszego spektaklu Teatru Cricot 2 Tadeusza Kantora "Umarła klasa". Przedstawienie miało formę collage'u obrazów o wyrazistej plastyce i precyzyjnej orkiestracji ruchu aktorów i dźwięku (leitmotivem spektaklu był "Walc Francois"). Inspirowane tekstami Witkacego, Gombrowicza i Schulza było bardzo osobistą wypowiedzią Kantora.
z chomika bombadilwlocie
-

1 -

1 -

157 -

1
160 plików
94,7 GB
Chomikowe rozmowy
Zaprzyjaźnione i polecane chomiki (714)








Pokaż wszystkie
Pokaż ostatnie





Podoba mi się folder Latin music
Bardzo... kolumbijsko 















