Figura z XX wieku, koronowana 14 VIII 1991 przez Ojca Świętego Jana Pawła II. Figura Matki Bożej Fatimskiej przywieziona została z Portugalii jako dar od biskupa Leirii z Fatimy, w dziesiątą rocznicę cudownego ocalenia papieża Jana Pawła II z zamachu.Stałym owocem tego daru są comiesięczne nabożeństwa fatimskie, oraz nasilające się pielgrzymki wiernych z Polski i zagranicy. Chociaż sanktuarium to nie ma wielowiekowej tradycji jest jednak miejscem gdzie Maryja wysłuchuje swoich wiernych o czym świadczą liczne wota.Na uwagę zasługuje również sam kościół w którym znajduje się figura. Powstał on w latach 1986-1991. W tradycyjnym, trójnawowym wnętrzu można odnaleźć schemat rzutów całego założenia bazyliki świętego Piotra na Watykanie oraz rzutów placu przed bazyliką. Niewielka płyta z brązu znaczy miejsce zamachu na Ojca Świętego. Kościół powstał jako wotum dziękczynne za ocalenie Jana Pawła II z zamachu.

Obraz z początku XX wieku, koronowany 16 VI 1999 przez Ojca Świętego Jana Pawła II. Początek kultu związany jest z misjami, które w 1897 roku prowadzili w Wadowicach ojcowie Redemptoryści. Początkowo był to kult lokalny, niemniej jednak licznie zgromadzone wota świadczyły i świadczą o wymodlonych tutaj łaskach.Przed tym obrazem w swojej młodości często modlił się Karol Wojtyła - późniejszy Ojciec Święty Jan Paweł II, i może największym cudem jaki się tutaj dokonał, było zawezwanie go przez Pana na Stolicę Piotrową. On to zwracając się do wiernych w Wadowicach podczas jednej z pielgrzymek do Ojczyzny powiedział:"Was wszystkich proszę, abyście przed wizerunkiem tej Matki otaczali mnie nieustanną modlitwą".

Figura z końca XIV wieku, o wysokości 28 cm, koronowana 17.VIII 1980 przez Stefana kardynała Wyszyńskiego, prymasa Polski. W głównym ołtarzu kościoła znajduje się Cudowna Figurka Matki Bożej z Dzieciątkiem na ręku opromieniona sławą cudów i licznych łask. Początek dziejów tego miejsca przypada na wiek XII. W owym czasie Figurka ta umieszczona była we wnęce lipy przy leśnej dróżce. Spośród ludzi przychodzących tutaj by uczcić Matkę Bożą, wyróżniał się człowiek niewidomy imieniem Jan, z pobliskiej wioski Raszewo, proszący wytrwale o łaskę przywrócenia mu wzroku. I rzeczywiście pewnego dnia odzyskał wzrok. Rozgłos tego zdarzenia przyciągnął licznych pielgrzymów do figurki. Różne wota, szczególnie laski chorych zawieszone na drzewie świadczyły o cudach zdziałanych tu przez Matkę Bożą. W trzech następujących po sobie latach Matka Boża wsławiła to miejsce cudownymi zjawiskami: w roku 1678 wytrysnęło przed kościołem źródło, którego moc ludzie ocenili dopiero po uzdrowieniu śmiertelnie chorej na puchlinę wodną kobiety. 30 maja 1679 r., jeszcze przed zachodem słońca, kościół otoczyło przecudne światło, które trwało kilka godzin, ściągając tłumy ludzi. Tę wspaniałą iluminacje kościoła opisano protokolarnie. ( coś podobnego powtórzyło się 30 maja 1923 r. nad mniejszą wieżyczką nad Wielkim Ołtarzem ). W roku 1680 na ziemi Kłodzkiej szalała straszna zaraza która pochłonęła wiele ofiar omijając jednak Wambierzyce i Radków. Tymi cudownymi wydarzeniami Matka Boża potwierdziła świętość i szczególne upodobanie do tego miejsca.

Obraz z w. XVII, o wymiarach 186x126 cm, koronowany 7 X 1973 r. przez Stefana kardynała Wyszyńskiego, prymasa Polski.Obraz ten przywieziony został do Warszawy w 1651 roku przez nuncjusza papieskiego arcybiskupa Jana de Torres, jako dar dla króla Jana Kazimierza od papieża Innocentego X. Początkowo umieszczony w kościele OO. Pijarów, obraz w 1836 r został przeniesiony do kościoła pojezuickiego . Księża Jezuici powrócili do swego kościoła w roku 1919 i tym samym objęli opiekę nad Wizerunkiem słynącym już wówczas licznymi łaskami. W czasie powstania warszawskiego kościół Jezuitów został zrównany z ziemią ale obraz Najświętszej Marii Panny Łaskawej w czas wyniesiony ocalał.

Obraz z XVIII wieku o wymiarach 180 na 81 cm, koronowany 8 IX 2000 przez Józefa kardynała Glempa, prymasa Polski. Pierwsza źródłowa wiadomość na temat Obrazu pochodzi z 1711 r. Opis wizytacyjny parafii rozpoczęto zdaniem: "Wieś ta Wąsewo posiada miasto ucieczki, mianowicie Obraz Najświętszej Marii Panny umieszczony na głównym ołtarzu." Wokół Obrazu i na ołtarzu znajdowały się liczne wota. Obraz i wota wymieniono w kolejnych wizytach biskupich i dziekańskich. W 1794 r. dziekan użył określenia "Obraz słynący łaskami" i te słowa powtarzano do końca XX wieku. W 1906 r. pojawiło się określenie " Obraz cudowny" i tak nazywany jest do dzisiaj. W 1944 r. jedna z wież upadła wzdłuż kościoła niszcząc główny ołtarz. W Obrazie zostało nietknięte tylko oblicze Matki Bożej i Dzieciątka. Po przesunięciu się frontu Obraz przeniesiono do budynku gminnego, gdzie przez pewien czas wierni gromadzili się na Mszę Świętą. Następnie Obraz powrócił do głównego ołtarza świątyni. W latach 1954 - 1956 artyści złotnicy z Warszawy dokonali renowacji Obrazu. Wizerunek Maryi umieszczono w również odnowionym głównym ołtarzu, gdzie Obraz pozostaje do dzisiaj. Kult Matki Bożej Wąsewskiej w dalszym ciągu wyraża się poprzez odpusty, pielgrzymki, wota i bractwo różańcowe.

Figura z pierwszej połowy XV wieku, o wysokości 85 cm, koronowana 10.IX 1978 przez biskupa lubelskiego Bolesława Pylaka. W 1278 roku Tatarzy po zniszczeniu Lublina oblegali gród Ottona Jastrzębczyka w Wąwolnicy. Ponieważ Jastrzębczyk w tym czasie przebywał ze swoim wojskiem w Głusku Opolskim wódz tatarski zostawiwszy tabory, zrabowane łupy oraz powiązanych jeńców ruszył do Głuska by pokonać przeciwnika. Spotkała go jednak klęska. W czasie gdy w Głusku Opolskim trwała bitwa, pozostawieni z taborem w Kęble wojownicy tatarscy odnajdują wśród łupów figurę Matki Bożej, ustawiają ją na przydrożnym kamieniu i na oczach jeńców wyszydzają ja i znieważają. Na tę scenę nadjeżdżają zwycięskie wojska Jastrzębczyka. Nagle wszyscy widzą że figura otoczona zostaje wielkim blaskiem unosząc się w powietrze. Przerażeni Tatarzy pozostawiając łupy uciekają. Miejscowa ludność na pamiątkę tego wydarzenia buduje w Kęble kapliczkę, w której umieszczona zostaje figura. Obecna figura, przeniesiona 8 września 1700 roku do do kościoła na wzgórzu zamkowym, nie jest niestety tą samą z XIII wieku której losy są nieznane. Pochodzi ona z pierwszej połowy XV wieku i reprezentuje typ "Pięknej Madonny".Tylko w czasie koronacji zgłoszono cztery całkowite uzdrowienia z chorób, według świadectwa lekarzy, nieuleczalnych.

Obraz z drugiej połowy XVII wieku koronowany 5 VI 1999 przez Ojca Świętego Jana Pawła II .Historia miasta, klasztoru i obrazu łączy się ściśle z nazwiskiem Jakuba Wejhera założyciela pierwszej osady i fundatora kościoła i klasztoru pod wezwaniem św. Anny, oraz założyciela pierwszej na Pomorzu Kalwarii Męki Pańskiej.Z kultem Męki Pańskiej związany jest od samego początku kult wizerunku Matki Bożej, znajdującego się w przyklasztornym kościele. Kronika klasztoru wejherowskiego, pod datą 20 czerwca 1654 r. zawiera zalecenia umieszczenia w bocznym ołtarzu obrazu przedstawiającego Najświętszą Maryję Pannę z Dzieciątkiem, stojącą na księżycu. Można powiedzieć, że od tej pory, Maryja w takim przedstawieniu obrazu, stanęła u stóp Kalwarii Syna Bożego. Jedno z drugim zaczęło się uzupełniać i tworzyć czytelną teologię dla wiernych, którzy modlili się przed wizerunkiem Matki Bożej, a później pielgrzymując po Kalwarii rozpamiętywali mękę Jezusa Chrystusa.Niestety, nie ma bezpośrednich źródeł, które by mówiły o kulcie Matki Bożej Wejherowskiej w okresie od XVII do XIX wieku. Wzrastał on dzięki wzmożonej czci maryjnej pielęgnowanej w duchu zakonu franciszkańskiego. Zachowały się dokumenty według których papież Pius IX udzielił w dniu 6 czerwca 1862 r. odpustu zupełnego pod określonymi warunkami wszystkim odwiedzającym kościół świętej Anny w czasie Świąt Narodzenia, Zwiastowania, Oczyszczenia i Wniebowzięcia. Kult maryjny ukazany jest również w zachowanych od XVIII wieku wejherowskich modlitewnikach kalwaryjskich. Szczególny jego rozwój datuje się od 1953 roku. Wtedy to zaczęto zasłaniać obraz Matki Bożej Wejherowskiej.

Figurka z połowy XIII wieku, koronowana 3.VII.2005 przez Joachima kardynała Meisnera, metropolitę Kolonii.Ludowa tradycja głosi, że w Wieleniu Matka Boża ukazała się ubogiej pasterce. W każdym razie, kult Matki Boskiej Wieleńskiej rozwinęli ojcowie cystersi, którzy osiedlili się tu w XIII wieku.Wieleń był miejscem pielgrzymek wiernych z całej Wielkopolski, zwłaszcza w latach zaborów i po II wojnie światowej, kiedy to liczba pielgrzymów przybywających na wielki odpust wzrosła do 40 tysięcy rocznie.W roku 1993 ks. apb. Jerzy Stroba ukoronował figurę na prawie diecezjalnym. W dziesięć lat później korony skradziono. Wówczas to wierni zaczęli składać się na nowe korony, które 27.10.2004 poświęcił Ojciec Święty Jan Paweł II.

Obraz sprzed XVII wieku namalowany na płycie piaskowca o wymiarach 62 na 86 cm, koronowany 4 VI 1996 przez Franciszka kardynała Macharskiego, metropolitę krakowskiego.Przy drodze, którą codziennie przemierzali górnicy udający się do pracy w kopalni soli znajdowała się kaplica poświęcona świętemu Antoniemu. Do niej to wstępowali tak przed, jak i po pracy wieliccy gwarkowie. W kaplicy tej oprócz wizerunku wspomnianego świętego znajdował się malowany na płycie kamiennej obraz Matki Boskiej. W roku 1609 grunt na którym znajdowała się kaplica został zakupiony przez miasto i oddany pod budowę klasztoru franciszkańskiego. Kaplicę rozebrano a obydwa obrazy przeniesiono do nowo wzniesionego kościoła.Jednym z pierwszych cudownych wydarzeń dokonanych za przyczyną Matki Boskiej Łaskawej było ocalenie w 1655 roku klasztoru od najazdu szwedzkiego. Wierny lud w chwilach zagrożenia życia spowodowanego najazdami czy też klęskami morowymi zawsze zwracał się ku swej Dobrodziejce wypraszając potrzebne łaski. Tak było w latach grasującej dżumy ( 1706 - 1709 ) kiedy to zamawiano Msze święte przed cudownym obrazem oraz składano wota błagalne i dziękczynne za uzdrowienie. Bracia obdzielali chorych lekarstwami, błogosławili ich i obdarowywali karteczkami Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny. Zwyczaj ten wziął swój początek od błogosławionego Bernardyna z Geltre i świętego Salwatora z Horty. Na bardzo cienkim i łatwo rozpuszczalnym papierze pisano atramentem: na jednej stronie "Jezus i Maryja" oraz "A Słowo stało się Ciałem i mieszkało miedzy nami", na odwrocie zaś "W poczęciu Twoim Panno byłaś Niepokalana". Karteczki te sklejano odrobiną wosku z relikwii tzw. Agnus Dei, a następnie poświęcano na ołtarzu Matki Boskiej w dzień Niepokalanego Poczęcia i Bożego Narodzenia. Rozdawano je chorym lub cierpiącym na "schorzenia duszy", a sporządzający je zakonnik musiał być w stanie łaski uświęcającej. Zwyczaj obdarowywania karteczkami, które następnie noszono na szyi lub wypijano z wodą, rozpowszechnił się w kilku krajach, zwłaszcza w Niemczech i w Polsce. Ten sposób pomocy chorym i potrzebującym stosowano w sanktuarium wielickim na wielką skalę.Wspomnieć należy jeszcze o współczesnym cudownym ocaleniu sanktuarium w roku 1993 , kiedy to wody podziemne zalewając wyrobiska zagrażały bezpośrednio kompleksowi klasztornemu i miastu. Maryja i tym razem nie dopuściła do tragedii sprawiając że żywioł został zatrzymany.

Obraz z XVII wieku, o wymiarach 130 na 94 cm, koronowany 10.VI 1997 przez Ojca Świętego Jana Pawła II. Miejscowa legenda głosi, że miejscowość zawdzięcza swą niezwykłą nazwę dwóm stawom - wielkim oczom, w pobliżu których powstała. W tej miejscowości, w XVII wieku powstał klasztor dominikanów, a w 1740 konsekrowano kościół, w którym znajduje się obraz Matki Bożej Wielkoockiej. Sam obraz, namalowany w 1613 roku, to dowolna kopia ikony jasnogórskiej. Za cudowny został obraz uznany w wieku XVIII, od tego też czasu kult obrazu wciąż wzrastał. Przez wieki sanktuarium w Wielkich Oczach łączyło wielonarodową i wieloreligijną społeczność. Sprawowali tu nabożeństwa katolicy obrządku rzymskiego oraz grekokatolicy, przybywali prawosławni rosjanie, a miejscowi żydzi za darmo zaopatrywali klasztor w produkty żywnościowe na doroczny odpust. Szczególnie ciężkie dla Wielkich Oczu były lata wojny, oraz powojenne - gdy parafię przecięła granica państwa. Mimo zakazu pielgrzymek do leżącego w strefie nadgranicznej sanktuarium, potajemnie nadal udawano się do Matki Bożej Wielkoockiej. Uroczysta koronacja obrazu miała miejsce w czasie liturgii sprawowanej przez Papieża na krośnieńskim lotnisku.

Nie ma plików w tym folderze