Obraz z w. XVI (?), o wymiarach 120x70 cm, koronowany trzykrotnie:
* 8 IX 1904 r. przez biskupa przemyskiego Józefa Sebastiana Pelczara,
* 8 IX 1933 r. przez biskupa przemyskiego Franciszka Bardę,
* 7 IX 1966 r. przez Stefana kardynała Wyszyńskiego, prymasa Polski.
Dzików i przylegające doń miasteczko Tarnobrzeg nie byłyby znane nikomu - poza bliską okolicą, przed odkryciem złóż siarki - gdyby nie kościół i klasztor Ojców Dominikanów, w którego murach mieści się perła Ziemi Sandomiersko - Tarnobrzeskiej - Obraz Najświetszej Maryi Panny zwanej przez dawne pokolenia Dzikowską, a przez młodych od niedawna, Tarnobrzeską. Malowany olejno na płótnie lnianym tkanym ręcznie, został ofiarowany przez żołnierza, towarzysza pancernego na Wołyniu, najpierw państwu Białkowskim, następnie przekazany przez nich Janowi Stanisławowi Tarnowskiemu i jego żonie Zofii z Firlejów - dziedzicom na Dzikowie. Jakiś czas przechowywany w skarbcu, po zwróceniu uwagi przez opata cystersów z Koprzywnicy, przeniesiony został do kaplicy zamkowej i umieszczony w ołtarzu.Wkrótce obraz zasłynął łaskami. W nocy nad kaplicą ukazywała się światłość, którą widzieli wiarygodni świadkowie. Wiele osób świadczyło, że Ona wychodzi z tego obrazu jak łuna. Wieść niosła, że przed obrazem Matki Bożej w Dzikowie smutni otrzymywali pociechę, chorzy zdrowie, ślepi wzrok, głusi słuch, opętani uwolnienie od złych mocy, a umarli powstawali do życia. Specjalna komisja, która przybyła na polecenie biskupa krakowskiego Andrzeja Trzebickiego wydała w w 1675 roku specjalny dekret ogłaszając obraz Matki Bożej Dzikowskiej jako cudowny. Do Dzikowa zaczęły napływać pielgrzymki.20 maja 1678 roku odbyło się uroczyste przeniesienie cudownego Obrazu z kaplicy zamkowej do kościoła. Od tego pamiętnego dnia z głównego ołtarza kościoła spogląda na nas Najlepsza z Matek i darzy łaską tych, którzy w pielgrzymce życia wkraczają w te święte podwoje.

Figura z wieku XV, o wysokości 153 cm, koronowana dwukrotnie:
* 6.IX 1925 przez biskupa przemyskiego Karola Fischera
* 2.VI 1970 (po kradzieży koron w 1968 r.) przez biskupa przemyskiego Stanisława Jakiela.
Czas i miejsce powstania figury nie są znane. Jak głosi podanie, figura została przywieziona przez OO. Karmelitów z Węgier do Jasła około 1410 roku. Od początku pobytu cieszyła się niezwykłą czcią wiernych i ciągnęły do Jasła pielgrzymki nie tylko z Polski ale również Słowacji. W roku 1785 Jasło dotknęła klęska pożaru. Uratowana figura uznana została przez władze austriackie za własność Funduszu Religijnego. Przez pewien czas przechowywana była w zakrystii kościoła parafialnego w Jaśle. W 1798 roku zostaje wykupiona dla parafii w Tarnowcu gdzie w dalszym ciągu gromadzi rzesze wiernych. Najważniejszym wydarzeniem w dziejach figury stała się koronacja na prawie papieskim w roku 1925.

Obraz z XVII wieku, o wymiarach 75 na 106 cm, koronowany 17 VII 1994 przez arcybiskupa Józefa Kowalczyka, nuncjusza apostolskiego w Polsce. Obraz Matki Bożej Szkaplerznej namalowany farbą olejną i umieszczony w 1652 roku w drewnianej kaplicy pod wezwaniem świętego Wojciecha od początków uzyskał uznanie i rozgłos jako słynący łaskami. W roku 1656 został zrabowany przez Szwedów. Kiedy jednak koń szwedzkiego rataja, który schował obraz pod siodło padł, ten w złości podarł go i rzucił na ziemię pod kopyta końskie do słomy i gnoju. Tam odnalazły go dwie szlachcianki z Tomaszowa, a obmywszy z brudów i nieczystości umieściły w Katedrze Łacińskiej we Lwowie, gdzie lud otaczając go czcią zaczął zawieszać liczne dziękczynne wota. Po wielu zabiegach i interwencjach zwrócono obraz na Piaski Tomaszowskie zatrzymując wota. W roku 1672 obraz znalazł się w Zamościu wywieziony tutaj w obawie przed Turkami. Po wojnie powrócił do Tomaszowa, do którego w roku 1727 sprowadzono Zakon Trynitarzy. Stali się oni opiekunami obrazu jednak tylko do czasu kasaty zakonów przez władze austriackie. Wtedy to obraz przeniesiono do kościoła parafialnego w mieście gdzie pozostaje niezmiennie już od ponad 200 lat.Biskup Stanisław Święcicki powołał do zbadania sprawy cudowności obrazu specjalną komisję teologów z Akademii Zamojskiej. Komisja przyjęła do wiadomości fakt zaistnienia około 100 cudów. Po uzyskaniu pozytywnego werdyktu w roku 1678 on sam uznał za prawdziwe relacje o cudach i łaskach otrzymywanych za wstawiennictwem Matki Bożej Szkaplerznej. Najczęstszymi zapisanymi łaskami otrzymanymi tutaj za przyczyną Matki Bożej są uzdrowienia z niemocy tak fizycznych jak i duchowych. Nie brak podziękowań za powroty z niewoli czy też za uzdrowienie zwierząt domowych, zwłaszcza koni, co być może wiąże się z dramatycznymi dziejami obrazu w trakcie najazdu szwedzkiego.

Kopia obrazu z XVIII wieku, o wymiarach 52 na 41 cm, koronowana 1.X 1967 przez Stefana Kardynała Wyszyńskiego, prymasa Polski. Toruński obraz Matki Bożej jest wierną kopią wizerunku z rzymskiego kościoła św. Alfonsa. Wykonał go na desce w 1901 r. konwertyta Józef Burhardt. W 1903 r. obraz został poświecony przez papieża Leona XIII dla parafii w Osiek, skąd w roku 1920 przewieziono go najpierw do Warszawy, a dnia 17 czerwca tegoż roku wprowadzono uroczyście do nowej kaplicy OO. Redemptorystów w Toruniu na Bielanach. W 1936 roku powstała Straż Honorowa Matki Bożej Nieustającej Pomocy, która obok modlitw przed Cudownym Obrazem, zajęła się udzielaniem pomocy tym, którzy jej szczególnie potrzebowali. We wrześniu 1939 roku hitlerowcy aresztowali i wywieźli Redemptorystów bielańskich. Cudowny obraz został zbezczeszczony i wyrzucony do przedsionka kaplicy. Stamtąd zabrała go i ukryła jedna z polskich rodzin. W marcu 1945 r. uroczyście wprowadzono cudowny obraz z powrotem do kaplicy. 28 listopada 1962 r. Matka Boża Nieustającej Pomocy została ogłoszona pierwszą Patronką Diecezji Chełmińskiej.

Obraz z drugiej połowy XVII wieku, o wymiarach 60 na 76 cm, koronowany 12 VI 1987 przez Ojca Świętego Jana Pawła II . Obraz w Trąbkach cudami załynął już w XVIII wieku. Według podania pierwotnym celem pielgrzymek było źródełko przy którym objawiła się Matka Boża. Zaczerpnięta zeń woda miał moc leczenia chorób oczu. Niestety, pewien innowierca postanowił kiedyś uleczyć tą wodą ślepego konia, wietrząc w tym dobry interes. Wówczas źródło wyschło, a wierni za cel pielgrzymek obrali obraz Matki Bożej. Od tego czasu Trąbki stały się jednym z najważniejszych sanktuariów Ziemi Gdańskiej, a jego rangę potwierdziła uroczysta koronacja w czasie Mszy Świętej dla ludzi Pracy sprawowanej przez Jana Pawła II w Gdańsku, na Zaspie.

Obraz z w. XVI, o wymiarach 59x44 cm, koronowany 2 X 1904 r. przez biskupa tarnowskiego Leona Wałęgę. Obraz Matki Bożej Tuchowskiej przedstawia Maryję z Dzieciątkiem i kwiatem róży w lewej dłoni. Od XVI wieku obraz zasłynął cudami i zaczęły doń przybywać pielgrzymki. W 1641 roku biskup krakowski Jan Zadzik wyznaczył komisję do zbadania cudów, a już rok później potwierdzono nadprzyrodzone wydarzenia, które dokonały się w Tuchowie. Od 1893 stróżami sanktuarium są ojcowie redemptoryści.

Figura z przełomu XV i XVI wieku, o wysokości 120 cm, koronowana 2.IX 1979 przez arcybiskupa Jerzego Strobę, metropolitę poznańskiego. Rzeźba przedstawia Matkę Bożą z Dzieciątkiem. Najświętsza Panna ukazana jest w całej postaci z Jezusem na lewej ręce. W prawej dłoni trzyma wysunięte do przodu berło. Cała postać jest lekko wygięta w kształcie litery "S", co stanowi charakterystyczną cechę rzeźb późnogotyckich. Lekko pochylona do przodu głowa wywołuje wrażenie, że Maryja depcząc głowę węża i sierp księżyca - symbol zmienności - jest cała wychylona ku modlącemu się do Niej człowiekowi. Trzy małe postaci ludzkie otaczają kołem Najświętszą Dziewicę. Wpatrzone w postać Maryi i Dzieciątka nadają całej rzeźbie charakter błagalny, a jednocześnie ufny - że Ona nikogo nie odrzuci, każdego wysłucha. Historycy sztuki datują powstanie figury, rzeźbionej w drewnie lipowym przez nieznanego artystę, na rok około 1500. Dzieje figury nie są w pełni wyjaśnione. Pochodzące z drugiej połowy XVI wieku liczne wota świadczyły o intensywności nabożeństwa i łaskawości wizerunku. W okresie obrony Jasnej Góry i ślubów Jana Kazimierza nastąpiła nowa fala wzmożonego kultu. W tym czasie sprawiono trzy bogate sukienki. W 1662 roku biskup poznański Wojciech Tolibowski nałożył korony Matce Bożej i Dzieciątku. W roku 1686 złożono jako wotum następne; srebrne, pozłacane ozdobione klejnotami korony i berło. W 1938 roku ufundowane przez Mateusza i Agnieszkę ze Skórzewa korony i berło zostały skradzione. Ufundowano nowe i dokonano diecezjalnej koronacji 3 maja 1939 roku. Koronacji koronami papieskimi dokonał 2 września 1979 roku aecybiskup metropolita poznański Jerzy Stroba.

Obraz z XVIII wieku, o wymiarach 35 na 28 cm, koronowany 1.X 1968 przez Stefana Kardynała Wyszyńskiego, prymasa Polski. Na schyłku wieku XVIII żył we wsi Lenartowicach pod Pleszewem gościnny, nazwiskiem Jan Biadała. Człowiek ten chcąc przyozdobić swe mieszkanie pobożnym obrazem, nabył wizerunek N. M. Panny z Dzieciątkiem w towarzystwie św. Michała, św. Barbary i św. Katarzyny, męczenniczki. Obraz ten wykonany był barwami wodnemi na papierze. Przez trzy lata wspomniany obraz zdobił mieszkanie Biadały i był przedmiotem pobożnych westchnień ubogiej rodziny Biadałów. Razu pewnego jednak, a było to dnia 9. czerwca 1764 roku, Biadała spostrzegł, że obraz bardzo zwilżał. Zdjął go więc ze ściany i wywiesił przed domem na tyczkach od grochu, aby tu wysechł. Niebawem zbliżyła się godzina trzecia, a ponieważ dzień ów był przededniem uroczystości Zielonych Świątek, zadzwoniono na nieszpory. Wtem stało się coś niezwykłego, co zdumieniem i bojaźnią napełniło serca parafian, zdążających do kościoła. Obraz bowiem w obecności licznie zgromadzonego ludu uniósł się w powietrze, popłynął ku kościółkowi, zatrzymał się tam na chwilę, jakoby mu błogosławiąc, potem wzbił się wyżej i począł się oddalać. Płynął tak w powietrzu ponad polami, łąkami, lasami, aż przybywszy do Turska, spuścił się ku ziemi i spoczął na piasku, gdzie teraz znajduje się posąg Matki Boskiej Turskiej. Cudowność tego wypadku jest widoczna tem bardziej, że dzień ten był pogodny i cichy, a więc i przypuszczenie, jakoby wiatr był przeniósł ten obraz, zupełnie jest wykluczone. Wieść o tym wypadku nadprzyrodzonym szybko rozeszła się po całej Polsce; niedługo liczne pielgrzymki poczęły przybywać do Turska, a pobożni pątnicy dużo doznawali łask i cudów. W roku 1767 oprawiono obraz Matki Boskiej w piękną, srebrną ramę- i przykryto go srebrną blachą, na której z wierzchu ozdobnie wyciśnięto sukienki dla poszczególnych postaci. Wskutek tego tylko twarze święte ujrzeć można, a to tylko z bliska, ponieważ rozmiary obrazu są niewielkie. Obraz następnie umieszczano w wielkim ołtarzu nowo wybudowanego kościółka. Z początku zamierzano ustawić go tak, aby ołtarz wielki znalazł się na tem miejscu, gdzie święty obraz po przybyciu do Turska spoczął. Ale nie było można na miejscu tem dokopać się gruntu i dlatego posunięto kościół o kilkadziesiąt kroków dalej ku wschodowi. Na miejscu zaś, gdzie błogoskawiony obraz spoczął, później wystawiono wspaniałą kolumnę, na której spoczywa posąg Matki Boskiej Turskiej z Panem Jezusem.

Obraz z XX wieku, o wymiarach 220 na 135 cm, koronowany 13.VI 2004 przez arcybiskupa Józefa Kowalczyka, nuncjusza apostolskiego w Polsce. Turza Śląska to pierwsze w Polsce miejsce w którym szczególnym kultem otacza się Matkę Bożą Fatimską. Gdy w roku 1947 podjęto tutaj dzieło budowy kościoła, jako, że był to rok trzydziestolecia objawień w Fatimie, właśnie w ten sposób postanowiono uczcić jubileusz. 12 października 1948 roku, w dotychczasowym kościele parafialny poświęcono namalowany przez Franciszka Worka obraz Matki Bożej Fatimskiej, przeznaczony dla nowo powstającego kościoła. Obraz ten, mieszkańcy Turzy powitali następnego dnia wieczorem w prawie ukończonej świątyni. Rozgłos nowego miejsca kultu przerósł oczekiwania. W 1957, na czterdziestolecie objawień do Turzy przybyli pielgrzymi z aż 223 parafii! Taki stan rzeczy nie mógł nie budzić niepokoju komunistycznych władz. Rozpoczęły się więc szykany, włącznie z dokonaną przez milicję napaścią na probostwo. Sankturium w Turzy przetrwało jednak te trudne lata i wciąż się rozwija i dziś, zwane śląską Fatimą, przyciąga wciąż pielgrzymów.

Figura z pierwszej połowy XX wieku, koronowana 24 IX 1995 przez Józefa kardynała Glempa, prymasa Polski. Twórcą figury Matki Bożej Wspomożycielki Wiernych jest artysta rzeźbiarz Jan Szczerkowski z Barwałdu koło Wadowic. Figura wraz z ołtarzem miały być wykonane na zamówienie jednego z kościołów województwa lwowskiego. Wyrzeźbiona z wielkim pietyzmem i dbałością czekała na ukończenie zamówionego ołtarza. Stało się jednak inaczej. Najazd Niemców w 1939 roku i okupacja sprawiły że nieskończony ołtarz wraz z figurą zostały wyrzucone na podwórze. Warsztaty salezjanów zostały zamienione na szpital. Dzięki niezwykłemu poświęceniu nieżyjącej już dzisiaj pani Julii Piwowarskiej figurę zabraną z podwórza ukryto na strychu szkoły salezjańskiej. W roku 1943 nieuszkodzona została wydobyta spod gruzów zniszczonej podczas nalotu szkoły i przeniesiona do domu pani Piwowarskiej. Po raz drugi figura ocalała z pożaru który zniszczył dom w którym przebywała. I wreszcie cudownym zrządzeniem losu sposród skrzyń ze sprzętem przekazanym dla kościoła dotarła tylko ta jedna. W grudniu 1945 roku w święto Niepokalanego Poczęcia odmalowana figura zostaje uroczyście umieszczona w głównym ołtarzu kościoła w Twardogórze gdzie przebywa do chwili obecnej, przyciągając ku sobie coraz to nowych czcicieli.

Nie ma plików w tym folderze