Figura z połowy XV wieku, o wysokości 48,5 cm, koronowana 4.IX 1966 przez biskupa chełmińskiego Kazimierza Kowalskiego. Początki kultu Matki Bożej Sianowskiej są nieznane. Wieść gminna niesie, że figurkę znaleziono w krzaku paproci. Jedno jest pewne, figurka której styl wykonania wskazuje na pochodzenie znad Renu jest w Sianowie od roku 1450, cieszy się nieustającym kultem na co są odpowiednie dokumenty kościelne.

Figura z XIV wieku, o wysokości 120 cm, koronowana 21 VIII 1983 przez Franciszka kardynała Macharskiego, metropolitę krakowskiego. Sanktuarium Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny stoi na górze Loret, pośrodku kompleksu klasztornego sióstr benedyktynek. Statuę Matki Bożej z Dzieciątkiem, wyrzeźbiono w drewnie lipowym pod koniec XIV wieku. Figura była początkowo umieszczona w jednym z ośmiu bocznych ołtarzy, dopiero później przeniesiono ją do ołtarza głównego. Widocznym świadectwem rozwijającego się kultu maryjnego są liczne wota w postaci serc, ryngrafów, naszyjników i sznurów korali, które stanowią znikomą część wszystkich darów pozostawionych w kościele przez licznych pielgrzymów. Ogromną stratą i szczególnie dotkliwą profanacją statuy była kradzież dokonana w 1981 roku, kiedy to Madonna została ograbiona z drogocennego płaszcza i kołpaka. Skradziono także wówczas bezcenne dary przekazywane do sanktuarium przez władców polskich między innymi przez Zygmunta III Wazę i Władysława IV.

Obraz z XV wieku, o wymiarach 154 na 104 cm, koronowany 4.IX 1966 przez Stefana Kardynała Wyszyńskiego, prymasa Polski. Historia i pochodzenie obrazu Skalmierzyckiej Królowej Aniołów nie są znane. Wiadomo jednak, że już od 1473 roku słynął on cudami. W 1499 roku arcybiskup gnieźnieński i prymas Polski Fryderyk, ostatni z synów Kazimierza Jagiellończyka, otaczał obraz szczególną czcią. Jednym z ciekawszych wotów jest wykonany w srebrnej blasze wizerunek Matki Bożej przedstawiający ukoronowanie Najświętszej Panny. Jest to dziękczynne wotum z roku 1634 króla Władysława IV na podziękowanie za zwycięstwo nad Turkami. Tenże sam król ufundował również piękne antipedium, tkane i haftowane złotem, z symbolami imienia Maryji. Dla pielęgnowania czci do Matki Skalmierzyckiej przez odmawianie czy śpiewanie Różańca Świętego założone zostało w 1621 roku Bractwo Różańcowe. Tajemnice Różańca Świętego wyrażone zostały w obrazkach umieszczonych w stallach z XVII wieku ustawionych wokół ścian.

Kopia obrazu ostrobramskiego koronowana 2 VII 2005 przez Henryka kardynała Gulbinowicza. Na prośbę ludzi, którzy z przyczyn historycznych musieli opuścić kresy, powstała Ostra Brama w Skarżysku-Kamiennej w Diecezji Radomskiej. Stanowi ona wierną replikę tej z Wilna Budowę rozpoczęto 30 maja 1988 roku z myślą, aby to sanktuarium stało się miejscem umocnienia duchowego i przypominało historię Polski, związaną z Wilnem, jak również z imionami i nazwiskami wielkich Polaków. 22 października 1989 roku została odprawiona pierwsza Msza Święta w Ostrej Bramie w Skarżysku-Kamiennej. Przewodniczył jej Jego Eminencja Ksiądz Kardynał Henryk Gulbinowicz Metropolita Wrocławski wraz z przedstawicielami Episkopatu Polski. 17 maja 1992 roku sprowadzono do Sanktuarium Relikwie św. Rafała Kalinowskiego Karmelity Bosego, którego życie było bardzo związane z Ostrą Bramą w Wilnie. Obraz Matki Bożej wykonany jest przez byłą Wilniankę, artystkę Izabelę Borowską, a ufundowany przez Księdza Biskupa Edwarda Materskiego, Ordynariusza diecezji radomskiej, który włożył dużo serca w powstanie i rozwój tego Sanktuarium.

Figura z w. XV, o wysokości 93 cm, koronowana 18 V 1755 r. przez biskupa chełmińskiego Fabiana Pląskowskiego. Cudowna figura wykonana z drewna lipowego w 1496 roku w stylu gotyckim przedstawia Matkę Bożą jako młodziutką dziewczynkę. Złota korona wysadzana drogocennymi kamieniami, na Jej głowie to dar papieża Benedykta XIV .Historia tego miejsca sięga swoimi początkami XV wieku, kiedy to w Skępem powstała parafia, a osada uzyskała prawa miejskie. W pobliskim borze widywano niekiedy jasność na kamieniu przy drodze - wyryto więc na nim krzyżyk i modlono się doznając licznych łask. Dlatego też dziedzic ze Skępego, Mikołaj Kościelnicki wybudował tutaj w 1495 roku kościół, a jego córka Zofia po cudownym uzdrowieniu z przewlekłej choroby, przywiozła z Poznania figurkę Matki Najświętszej. Kiedy rzeźba zasłynęła łaskami osiedlono tutaj ojców bernardynów, których pierwszy przełożonym był bł. Ładysław z Gielniowa. Kroniki klasztoru mówią o licznie przybywających tu pielgrzymkach i doznawanych przez wiernych łaskach.

Figura z I poł. w. XV, koronowana 18 IX 1988 r. przez Józefa kardynała Glempa, prymasa Polski.W czasie zamieszek religijnych podczas odpustu Maryjnego 8 września 1575 w Mielęcinie niedaleko Tuczna, luteranie napadli na pielgrzymów, a zamieniając miejscową świątynie na zbór, usunęli z niej rzeźbę Piety oraz wszystkie inne przedmioty kultu przedstawiającego Matkę Chrystusa i wrzucili do stawu. Figurka mimo że była obciążona kamieniami, wypłynęła na powierzchnię. Przebywający wówczas w Mielęcinie garncarz z Piły, pod pretekstem szukania zabawki dla swoich dzieci, odkupił od luteran figurkę Matki Boskiej. W drodze do Piły zatrzymał się na nocleg w Skrzatuszu. Przy tej okazji pokazał gospodarzom i jeszcze kilku mieszkańcom wsi figurkę, opowiadając historię o jej znieważeniu. Przysłuchująca się opowiadaniu pilskiego garncarza , a wzruszona do łez Katarzyna Kadujska zaczęła nalegać, aby pozostawił figurę w Skrzatuszu. Skruszony jej łzami garncarz uległ i za niewielką opłatą pozostawił ją na domowym ołtarzyku swoich gospodarzy. Pozostała tu jednak tylko parę dni, bowiem w nocy figurka rozjaśniała wielką jasnością i w snach upominała się u Katarzyny Kadujskiej (lub Kadrzyckiej) o godniejsze dla siebie miejsce. Ta, zatrwożona, oddała figurkę kapłanowi o imieniu Benedykt, mieszkającemu wówczas przy kościółku, który dokonał jej uroczystego wprowadzenie do do powstałego w 1572 roku drewnianego kościółka i jako najszlachetniejszy klejnot umieścił figurę w ołtarzu głównym, skąd na przestrzeni wieków rozdziela nieprzebrane łaski.

Obraz z połowy XV wieku, o wymiarach 61,7 na 91,3 cm, koronowany 6 IX 1998 przez Józefa kardynała Glempa, prymasa Polski. Skrzyńsko, to najstarszy ośrodek kultu maryjnego w regionie radomskim. Jak podaje legenda kult powstał już w XII wieku, gdy przed obrazem Matki Bożej, Piotr Włostowic odzyskał cudownie wzrok i mowę. Obraz miał być jego darem po cudownym uzdrowieniu. Działo się to prawdopodobnie w 1148 roku. Niestety, brak jest bezpośrednich dokumentów świadczących o tym wydarzeniu. Faktem bezspornym jest natomiast odkrycie pod gotycką warstwą malowidła, obrazu romańskiego o niewielkich rozmiarach pochodzącego z pierwszej połowy XII wieku, będącego wizerunkiem Maryi. Świadectwa o cudownym obrazie odnajdujemy w kronikach XV i XVI wieku. Legendy i kult Matki Bożej z wizerunku XII wiecznego przeszły na zachowany do dziś obraz pochodzący z połowy XV wieku. Największy rozkwit kultu przypada na wiek XVIII i trwa nieprzerwanie do 1939 roku, o czym świadczy ilość złożonych wotów przy obrazie Matki Bożej Staroskrzyńskiej. W czasach współczesnych nie ustaje napływ wiernych, którzy przed cudownym wizerunkiem wypraszają potrzebne łaski. Maryja - gospodyni tego miejsca, wysłuchuje wielu próśb o czym świadczą przekazywane świadectwa. W wigilię Święta Narodzenia Najświetszej Maryi Panny organizowany jest dzień chorych dla parafian oraz przybyszów z innych miejscowości.Tak jak w średniowieczu i wiekach późniejszych,również obecnie szukają wierni w Skrzyńsku pociechy i ukojenia, znajdując je u stóp Tej która pociesza i wyjednuje u Syna wszelkie łaski.

Obraz XV wieku, o wymiarach 110 na 82 cm, koronowany 27.VIII 1972 przez Stefana Kardynała Wyszyńskiego, prymasa Polski. W pierwszych dekadach XVII wieku, żona dzierżawcy gruntów plebańskich i administratora zamku ojcowskiego, ofiarowała kościołowi w Smardzowicach piękny obraz Matki Najświętszej. Obraz namalowany jest na podkładzie kredowym na trzech spojonych deskach. Historycy sztuki datują czas powstania wizerunku na drugą połowę XVI wieku. Autor malowidła jest nieznany. W ciągu wieków wizerunek Matki Bożej cieszył się wielkim kultem, a w dowód wdzięczności doczekał się uroczystej koronacji dokonanej za zezwoleniem Stolicy Apostolskiej. Akt ten odbył się przy udziale licznego duchowieństwa wraz z przybyłym z Madrytu nuncjuszem papieskim oraz czterdziestu tysięcy wiernych. Mszę św. celebrował kardynał Karol Wojtyła.

Obraz z w. XVII (?), o wymiarach 176x107 cm, koronowany 21 IX 1924 r. przez arcybiskupa krakowskiego Adama Sapiehę. Cudowny obraz namalowany jest na drewnie lipowym przez nieznanego artystę. Jest on prawdopodobnie XVII wieczną kopią obrazu Matki Bożej Bolesnej z Kościoła OO. Franciszkanów w Krakowie. Historia mówi, że fundator klasztoru i kościoła w Staniątkach, Klemens z Ruszczy, kasztelan krakowski, ofiarował również swojej świątobliwej córce Wizennie, pierwszej ksieni benedyktynek w Staniątkach, obraz Matki Bożej Bolesnej nie ustalonego dotąd pochodzenia. Matka Boża ratowała klasztor, siostry, wychowanki i lud okoliczny w czasie najazdu Tatarów, Szwedów, w czasie rzezi galicyjskiej i dwóch wojen światowych. Wielka cześć dla Cudownego Obrazu szybko przekroczyła mury klasztoru sióstr benedyktynek. U stóp Matki Bożej Staniąteckiej modliła się przyjaciółka Wizenny - św. Kinga, jej wychowanka - bł. Salomea, oraz Bolesław Wstydliwy. Była tu św. Królowa Jadwiga, był Władysław Jagiełło, idąc na wojnę z Krzyżakami, i wracając po zwycięstwie pod Grunwaldem. Modlili się tu również Zygmunt Stary, Jan III Sobieski, konfederaci barscy, powstańcy z 1831 i 1863 r.

Obraz z w. XVI, o wymiarach 205x141 cm, koronowany trzykrotnie:
* 8 IX 1877 r. przez nuncjusza wiedeńskiego arcybiskupa Ludwika Jakobini,
* 8 IX 1899 r. przez biskupa przemyskiego Józefa Sebastiana Pelczara,
* 10 IX 1972 r. przez Stefana kardynała Wyszyńskiego, prymasa Polski.
Nie znamy dokładnej daty sprowadzenia obrazu Zaśnięcia i Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny do Starej Wsi. Kompozycyjnie stanowił on środkową część tryptyku. Nie wiadomo co stało się ze zwieńczeniem przedstawiającym prawdopodobnie koronację Matki Boskiej. Legendy podają, że cudownie dotarł on z Węgier i w cudowny sposób ukazał się na dębie na skraju lasu, skąd został przeniesiony na ołtarz do kościoła w Starej Wsi. Faktem niezaprzeczalnym jest, iż od blisko 500 lat co roku do Matki Bożej w Starej Wsi przychodzi pielgrzymka z miejscowości Homonna na Węgrzech. Od samego początku obraz otaczany był niesłabnącym kultem, tak za czasów ojców Paulinów jak i później, po kasacie, ojców Jezuitów. Był 30 obrazem koronowanym w Polsce i pierwszym koronowanym w XIX wieku. W dniu 6 grudnia 1968 roku został całkowicie spalony. Obecna kopia Zaśnięcia i Wniebowzięcia została wykonana przez artystę konserwatora Marię Niedzielską w skali 1:1 do nieistniejącego oryginału. Zniszczenie obrazu nie przyczyniło się do upadku kultu, lecz przeciwnie do jego wzmożenia.

Nie ma plików w tym folderze