Figura z wieku XV (?), o wysokości 100 cm, koronowana 4 VI 1752 r. przez biskupa chełmińskiego Wojciecha Leskiego. Dzieje tego miejsca jako sanktuarium maryjnego stanowią splot legend, tradycji ustnej i utrwalonej na piśmie niewątpliwie prawdy historycznej. Łąki były miejscem dawnego pogańskiego kultu. W końcu XIII wieku zbudowano tu kaplicę na koszt Krzyżaków rezydujących w pobliskim zamku, a właściwie na koszt brata Jana, który wstąpił do zakonu Najświętszej Maryi Panny, kiedy nie ujawniło się jeszcze prawdziwe oblicze zakonu krzyżackiego. Legenda mówi, że dzieciom pasącym bydło nad Drwęcą ukazała się figura Matki Bożej otoczona jasnością i płynąca w górę rzeki. Gdy stanęła na wysokości dzisiejszych ruin klasztornych, wydobyta została z wody i odniesiona w procesji do kościoła w Nowym Mieście, skąd w nocy zniknęła. Nazajutrz dwaj kulawi żebracy, idący z miasta przez łąki ujrzeli ową figurę na przydrożnym drzewie. Upadłszy na kolana doznali łaski uzdrowienia i otrzymali polecenie dla brata Jana, aby wybudował tu kościół "dla pociechy ludu nabożnego". Brat Jan polecenie spełnił i kazał wyrzeźbić figurę Matki Bożej, którą lud czcił z wielką gorliwością. W XVII wieku opiekę nad kościołem objęli OO. Reformaci. W wieku XVIII i XIX sława Łąk była tak rozległa, że nazywano je "zachodniopruską Częstochową". W 1875 roku rząd pruski zamknął klasztor, a parę lat później spalono klasztor i kościół. Zdołano jednak uratować cudowną figurę, którą uroczyście przeniesiono do fary w Nowym Mieście.

Obraz z drugiej połowy XVI wieku, o wymiarach 129 na 200 cm, koronowany 11 VIII 1963 przez Stefana kardynała Wyszyńskiego, prymasa Polski.Obraz Matki Bożej pocieszenia znajdujący się w jezuickim kościele Świętego Ducha w Nowym Sączu pochodzi z drugiej połowy XVI wieku i wyszedł z polskiej pracowni malarskiej - najprawdopodobniej krakowskiej lub nawet nowosądeckiej. W zapiskach miejskich Nowego Sącza pod datą 1489 znajdujemy wzmiankę o obrazie Matki Bożej Pocieszenia, nie można jednak wiązać jej z obecnie istniejącym obrazem który, ufundowany najpóźniej w 1569 roku, w roku 1611 znajdował się już w kościele Św. Ducha. Czterokrotnie kościół w latach 1636, 1712, 1753 i 1769 klasztor i kościół norbertanów, sprowadzonych tutaj w 1412 roku przez Władysława Jagiełłę, ocalał szczęśliwie w pożarach pustoszących miasto. Ocalenie to przypisywano powszechnie opiece Matki Bożej Pocieszenia. W 1784 roku władze austriackie ogólnym dekretem kasującym zakony zniosły również sądeckie opactwo. W roku 1831 kościół i klasztor ponorbertański przejmują OO. Jezuici. Pierwszą wzmiankę historyczną o kulcie Matki Bożej Pocieszenia spotykamy w aktach miejskich pod rokiem 1489. Nie ma co prawda absolutnej pewności że chodzi właśnie o ten obraz, faktem jednak jest że przebywający tutaj już od 70 lat Norbertanie znani byli ze szczególnej czci dla Matki Bożej i cześć tę zapewne szerzyli wśród miejscowej ludności. Osiedlenie się Jezuitów rozpoczęło nowy okres w dziejach kultu Matki Bożej Pocieszenia. Jako nowość, wprowadzili Jezuici odprawianie nabożeństw majowych przed Cudownym Wizerunkiem. Matka Boża Pocieszenia królująca na pięknej ziemi sądeckiej przyciąga rzesze wiernych z bliskich i dalszych okolic obdarzając ich swoimi łaskami. Władze kościelne mając to na uwadze, zezwoliły na wprowadzenie do litanii loretańskiej osobnego wezwania:"Królowo, Matko Pocieszenia, módl się za nami".

Figura z przełomu XIV i XV wieku, o wysokości 64,5 cm, koronowana 18.VII 1976 przez Stefana kardynała Wyszyńskiego, prymasa Polski. Autor oborskiej piety nie jest znany. Czas powstania rzeźby ustalono na koniec XIV lub początek XV wieku. Historia figury nie jest dokładnie wyjaśniona. Przypuszcza się, że mogła ona powstać w Bydgoszczy, może nawet została wykonana przez któregoś z braci zakonu karmelitów w istniejącym już od końca XIV wieku bydgoskim klasztorze. Do pierwszych lat XVII wieku znajdowała się ona w tymże klasztorze i w latach 1581 - 1593 wstawiennictwu Matki Bolesnej przypisywano 7 cudów. Po ufundowaniu kościoła przez właścicieli wsi Obory, słynąca łaskami rzeźba została przewieziona do nowej siedziby karmelitów. Istniejące legendy o kilkakrotnym przewożeniu figury do Bydgoszczy i jej cudownym powrocie do Obór są najprawdopodobniej śladem sporów toczących się między bydgoskim a oborskim konwentem oo. karmelitów. Faktem jest, że od roku 1627 Matka Boża pozostała już na stałe w Oborach. Podczas wojen szwedzkich wojska nieprzyjacielskie kilkakrotnie napadały na klasztor. Za każdym razem jednak figurę udawało się ocalić. W roku 1761 zanotowano 78 nadzwyczajnych łask i cudów. Dzięki wstawiennictwu Matki Bożej oo. karmelici nie zostali wypędzeni ze swego klasztoru w okresie zaborów. W 1939 roku hitlerowcy zajęli klasztor, który zamienili na szpital dla gruźlików, zakonników wywożąc do obozów koncentracyjnych. Okupant uporczywie poszukiwał figury, jednakże udało się ją w porę wynieść z kościoła i zakopać pod żłobem, w oborze jednego z gospodarzy w Skalmierzu. W lutym 1945 karmelici objęli ponownie klasztor, a cudowną figurę uroczyście przeniesiono do zamkniętego przez całą wojnę kościoła.

Obraz z XVII wieku, o wymiarach 240 na 130 cm, koronowany 15.VIII 1937 przez biskupa ordynariusza tarnowskiego Franciszka Lisowskiego. Cudowny obraz Matki Bożej Odporyszowskiej jest czczony od przeszło czterystu lat. Przywieziony przez rodzinę Dębińskich został umieszczony ok. 1570 r.w kościółku św. Małgorzaty. Tradycja przekazuje zdarzenia, które potwierdzają cudowne działanie Odporyszowskiej Pani. Udzieliła Ona pomocy żołnierzom walczącym z najeźcą ziem Powiśla. Było to w 1657 roku podczas najazdu szwedzkiego, gdy okoliczna ludność szukając schronienia gromadziła się po lasach. Okopani wałami obronnymi, zdając sobie sprawę z przemocy wroga, modlili się prosząc o pomoc Odporyszowską Panią. I właśnie wtedy, wśród ciemnej nocy - ukazał się w lesie na dębowym Krzyżu Obraz Matki Bożej - Ten Sam który był w kościele św. Małgorzaty. Objawienie to pokrzepiło i zagrzało do walki z wrogiem który rychło został pokonany i zmuszony do odwrotu. Do dziś dnia istnieją pomiędzy Odporyszowem a Żabnem obszary nazwane "okopami szwedzkimi". W czasie oblężenia żołnierze padali z pragnienia. Jednemu z nich objawiająca się Matka Boża miała wskazać miejsce, z którego po płytkim kopaniu trysnęło źródło. Istnieje ono do dziś, nie ginie, nie wysycha - choć Odporyszów słynny jest z braku wody. Wodzie tego źródła wielu ludzi zawdzięcza odzyskane zdrowie. Wierni nazwali je "studzienką" zbudowali tu kaplicę i betonowy krzyż. Kult obrazu trwał nadal. W 1702 roku zostaje zbudowany murowany kościół a potem dobudowuje się liczne kapliczki i Stacje Drogi Krzyżowej. W darze Odporyszowskiej Pani wierni skladali liczne wota. Wizytacja kanoniczna z 1748 roku wylicza aż 3103 różnych wotów ze srebra, złota i szlachetnych kamieni.

Obraz z XVI wieku (?), o wymiarach 170 na 70 cm, koronowany 9.IX 1962 przez Stefana Kardynała Wyszyńskiego, prymasa Polski. W kronikach zanotowano, że Matka Boża Okulicka szczególnie gorąco wyprasza łaski uzdrowienia "na oczy chore". Obraz przedstawia Matkę Bożą z Dzieciątkiem Jezus na lewym ręku. Maryja ubrana jest w pąsową suknie i płaszcz ciemnoszafirowy, który spływa z Jej głowy ma ramiona. Dzieciątko Jezus ma szatę koloru wiśniowego. Twarzyczkę zwraca z miłością ku Matce. Prawą rączką wzniesioną w geście błogosławieństwa wskazuje na Bogurodzicę. Obraz pochodzi prawdopodobnie z XVI wieku. Jest to jedna z najstarszych kopii Matki Bożej Częstochowskiej, pędzla nieznanego malarza. Historia kultu Wizerunku związana jest z najazdem tatarskim na Okulice. Według tradycji Matka Boża z Dzieciątkiem ukazała się wówczas na łące koło wsi i ocaliła od zniszczenia osadę. Mieszkańcy, dziękując Jej za tę łaskę wystawili kościół ku czci Bogarodzicy. Obraz do niego ofiarował w XV wieku Wojciech Krutski na podziękowanie za uratowanie matki w czasie zarazy i żony przy porodzie dziecka. Od tego czasu kult Matki Bożej Okulickiej zatacza coraz szersze kręgi.

Obraz z XV wieku, o wymiarach 129 na 92 cm, koronowany 21.VI 1983 przez papieża Jana Pawła II. Cudowny obraz namalowany jest na desce lipowej przez nieznanego artystę z kręgu czeskich warsztatów malarskich. Badania historyczne pozwalają określić czas powstania obrazu na koniec XV w. W XVIII-wiecznej kronice ojców jezuitów, dawnych stróżów sanktuarium, czytamy o obrazie, że "zda się jakoby ta Matka przedziwna oczyma Swymi na każdego patrzy, a choćby i tysiące było przytomnych, każdy z nich sądzi, że Matka Jezusa na niego samego Swym macierzyńskim okiem spogląda". Historia opolskiego wizerunku Matki Bożej jest niezwykle bogata. Obraz pochodzi z Piekar, gdzie już w średniowieczu słynął łaskami. W okresie reformacji kościół przeszedł w ręce protestantów i dopiero w 1659 roku został zwrócony katolikom. Ówczesny proboszcz, ksiądz Jakub Roczkowski, przeniósł obraz do głównego ołtarza. Wizerunek zaczął nabierać coraz większego rozgłosu, tak że w roku 1680, gdy w Pradze szalała zaraza dziesiątkując ludność miasta, cesarz Leopold I sprowadził obraz Piekarskiej Madonny do Pragi, aby jej mieszkańcy mogli sobie uprosić u Matki Bożej uwolnienie od choroby. Wizerunek został przewieziony i w uroczystej procesji obnoszono go po całym mieście. Po dwóch tygodniach, gdy zaraza zaczęła wygasać, łaskami słynący obraz, obdarowany licznymi wotami, powrócił do Piekar. W roku 1683 jezuici przewieźli wizerunek do Opola, ponieważ obawiali się zbliżającej się nawały tureckiej. W Piekarach pozostała kopia obrazu, przed którą modlił się spieszący pod Wiedeń z odsieczą Jan III Sobieski. Po zażegnaniu tureckiego niebezpieczeństwa przez "Lwa Lechistanu", jak nazywali Turcy Króla Jana III, jezuici zwrócili obraz do Piekar, ale w 1702 r. ponownie go przewieźli do Opola z lęku przed kolejnym "potopem" szwedzkim Karola XII. Od tego czasu wizerunek Matki Bożej Piekarskiej pozostał już na stałe w Opolu. W Piekarach zaś zaczęła słynąć łaskami pozostawiona tam uprzednio kopia. W kilka lat później, w roku 1696, modlił się przed Panią Opola, spieszący na koronację do Warszawy, król August II Sas i tam zaprzysiągł Pacta conventa. Cześć Matki Bożej ściągała coraz to liczniej pielgrzymów, nie tylko ze Śląska, ale również z Czech oraz później zza kordonów polskich zaborów. W 1813 r. obraz został przeniesiony z kościoła Jezuitów do katedry. Po II wojnie światowej nastąpiło nowe ożywienie kultu Matki Bożej Opolskiej. Przed Jej wizerunkiem kończą się wszystkie ważniejsze uroczystości odprawiane w katedrze, jak np. Ingresy kolejnych biskupów, obchody narodowe i ogólnokościelne. O kulcie świadczą liczne wota, między innymi srebrna sukienka ofiarowana przez Jana III Sobieskiego, złoty medal - dar papieża Jana XXIII, nowoczesny kielich mszalny i złoty różaniec z prawdziwych pereł - dar papieża Pawła VI.

Obraz z połowy XVII wieku, o wymiarach 90,5 na 69,5 cm, koronowany 5.VIII 1979 przez arcybiskupa Jerzego Strobę, metropolitę poznańskiego. Obraz Matki Bożej namalowany jest na płótnie farbami olejnymi. Kompozycja przedstawia Matkę Bożą w tradycyjnej półpostaci, która czuwa nad śpiącym Jezusem. U dołu obrazu artysta złożył bukiet kwiatów i umieścił napis polski "Dzieciątko Paniątko spi snem zmorzone". O zaufaniu do Pani Osieckiej mówią niezliczone intencje ofiarodawców i ostatnio zaprowadzone nowe księgi próśb. Najczęściej proszono o zdrowie i składano podziękowania za odebrane łaski. O Jej łaskawości mówią wota dawne i nowsze, nieraz szczerozłote, oraz złocone korony z przeszło 200 czeskimi kamieniami złożone na skroni Najświętszej Matki i Dzieciątka już przed 1737 rokiem. Pod obrazem w formie miedziorytu od pierwszej połowy XVIII wieku w barokowym kartuszu widnieje wymowny napis: "Obrazu Łaskawego i Cudownego Najświętszej Bogarodzicy Panny Maryi, w Wielkopolsce, w kościele osieckim OO. Reformatów zakonu św. Franciszka, prawdziwe Wrażenie".Obraz uszkodzony i przemalowany w ciągu czterech wieków przekazano w 1973 roku do konserwacji do Torunia, gdzie odzyskał nową, pierwotną formę.

Obraz z końca XVI lub początku XVII wieku, o wymiarach 113 na 165 cm, koronowany 5 VII 1987 przez Józefa kardynała Glempa, prymasa Polski. Jak w przypadku wielu innych obrazów początki kultu Matki Bożej w Ostrożanach nie są znane. Tam jednak, gdzie brak źródeł historycznych, z pomocą przychodzi legenda. Opowiada ona, o objawieniu się Maryi wśród lip, na miejscu dzisiejszego kościoła. Pamiątka zdarzenia, kamień z odciśniętą stopą Maryi wmurowano w podstawę ołtarza pierwszej świątyni w tej miejscowości. Szczególnie mocno kult Matki Bożej Ostrożańskiej rozwinął się w wieku XVIII, być może w związku, z uchronieniem parafii przed zarazą z 1710 roku. Wokół obrazu szybko nagromadziło się mnóstwo wot, część z nich przetopiono, aby sporządzić srebrną sukienkę. Charakterystyczne dla Ostrożan były zdarzające się tu nawrócenia z judaizmu. Ostrożany były też istotnym ośrodkiem patriotycznym w czasie powstań narodowych - Kościuszkowskiego, Listopadowego i Styczniowego. Korony dla obrazu z Ostrożan poświęcił na Jasnej Górze Ojciec Święty Jan Paweł II podczas II Krajowego Kongresu Eucharystycznego.

W prawej bocznej kaplicy kościoła pw. św. Wincentego a Paulo w Otwocku znajduje się obraz patronki Otwocka Matki Boskiej Swojczowskiej.Trafił tu w sierpniu 1944 r. Najświętsza Maryja Panna ze Swojczowa (wieś pod Włodzimierzem Wołyńskim) zwana jest Panią Wołynia. Dzieje obrazu sięgają początków XVII w., kiedy to wg legendy ujrzano go na drzewie. Matka Boska przemówiła do żołnierzy pełniących wartę w lesie słowami: módlcie się i czuwajcie. Odtąd na pytanie warty: "kto idzie?" odpowiadano "swój", a wart odpowiadała "czuwaj". Stąd nazwa osady Swojczów. Kasztelan wołyński Jan Łahodowski w 1607 r. zbudował tam kościół drewniany, a następnie podczaszy koronny Szczęsny Czacki - murowany. Obraz jest kopią wizerunku Matki Boskiej Śnieżnej. Do Swojczowa napływać poczęli pielgrzymi rzymskokatoliccy, uniccy uniccy prawosławni z okolic i nawet zza Buga. Podczas II wojny Ukraińcy wymordowali większość Polaków ze Swojczowa, a kościół zaminowali. Ukrainki przeniosły obraz do cerkwi zanim kościół wsadzono w powietrze. Ocaleni Polacy schronili się we Włodzimierzy Wołyńskim. Ksiądz Stanisłwa Kobylecki (do wojny profesor seminarium duchownego w Łucku, a od września 1939 r. proboszcz kościoła Najść. Serca Pana Jezusa we Włodzimierzu Wołyńskim) narażając życie w biały dzień wywiózł obraz ze Swojczowa. Ponoć ten wypad osłaniali niemieccy żandarmi opłaceni przez AK. 15 VII 1944 r. Niemcy kazali księdzu opuścić Włodzimierz Wołyński. Obraz wędrował szlakiem bojowym 27 Dywizji Piechoty AK. Drabiniastymi wozami przez Hrubieszów Hrubieszów Lublin do domu Zgromadzenia Sióstr św. Teresy od Dzieciątka Jezus w Świdrze. Tu otwocki proboszcz, ks. L. Wolski zaopiekował się obrazem, Później umieszczono go w kaplicy kościoła w Otwocku. Od 1986 r. zaczęto uroczyście obchodzić 8 września odpust Matki Boskiej Swojczowskiej. Proboszcz, Jan Świerżewski zadbał o konserwację (wykonaną w 1987 r. przez prof. Mariana Paciorka z pracowni na Wawelu). Pielgrzymi przybywają tu w dniu Zesłania Ducha Świętego w dniu Narodzenia Najświętszej Marii Panny (8 września). 27 IX 1994 r. odbyła się uroczystość zawierzenia miasta Otwocka Matce Boskiej Swojczowskiej. Uroczysta koronacja odbyła się 8 IX 1998 r. - nowymi koronami ufundowanymi przez mieszkańców Otwocka. Na uroczystość przybył arcybiskup Lwowa, Marian Jaworski.

Choć tradycja mówi, że obraz Matki Bożej w pajęczańskim kościele był już w XIII wieku, to historycy przesuwają tę datę o 300 lat później. Tak czy inaczej obraz od początku cieszył się wielkim kultem, o czy mówią i świadectwa pisane, i liczne wota, w tym ofiarowana w 1550 roku przez księżną Annę i jej córkę Zofię żyrandol z poroża jelenia i własnoręcznie haftowana palla.Arcybiskup Stanisław Nowak, metropolita częstochowski, który nadał pajęczańskiej Madonnie tytuł "Matki Kościoła", tak napisał o historii obrazu i jego koronacji, w liście z 6 maja tego roku: (...)Pajęczno to miejsce bardzo dawnego kultu Bogarodzicy. Niektórzy historycy prowadzą nas do jego początków w XIII wieku, a z pewnością już w XVI wieku maryjny obraz jest znany jako cudowny. W rękopisie książki Stanisława z Łowicza, proboszcza pajęczańskiego i profesora Akademii Krakowskiej, w dziele pod tytułem Historia o cudownym obrazie Najświętszej Maryi Panny Pajęckiej, znajduje się opis obrazu Matki Bożej w Pajęcznie, jego dziejów oraz świadectwa licznych łask, otrzymywanych za wstawiennictwem naszej Pani i Matki. Bardzo wymowne jest świadectwo poety z XVII wieku ks. Wespazjana Kochanowskiego, który w wierszu pt. Studzianna wymienia pajęczno, nazywające się wówczas "Pajęczne" wśród kilkunastu największych sanktuariów wielkiej Pierwszej Rzeczypospolitej.To Adam Radoszewski (XVII wiek) uwolniony w cudowny sposób z niewoli tureckiej ufundował jako votum srebrną sukienkę z koronami. Lud doznając macierzyńskiej opieki Maryi przynosił Jej drogocenne vota, które w ciężkich czasach Ojczyzny ofiarowywane były na jej ratowanie. Niezwykła była też troska o święty obraz w czasach okupacji hitlerowskiej. Ludzie z Pajęczna z narażeniem życia przechowywali obraz .

Nie ma plików w tym folderze