Obraz z wieku XIV, o wymiarach 115 na 75 cm, koronowany 8.IX.1724, przez arcybiskupa lwowskiego Jana Skarbka. Po II wojnie światowej przechowywany w kościele OO. Bernardynów na Stradomiu, od 2002 roku w Hrubieszowie.Cudowny obraz przedstawia Matkę Bożą trzymającą na wzór częstochowskiego wizerunku Dzieciątko Jezus na lewej ręce. Jezus prawą rączkę ma wzniesioną w geście błogosławieństwa, a w lewej trzyma książkę. Jest to malowana na miedzianej blasze, czczona już w XIV wieku kopia obrazu, który spłonął w 1843 roku. W roku 1498 Tatarzy zniszczyli całkowicie Sokal. Ze zgliszcz wydobyto jednak ocalały obraz. W XVII wieku kościół i klasztor OO. Bernardynów stanowiły już potężną twierdzę którą próbował zdobyć Bohdan Chmielnicki. Nie mogąc jednak tego dokonać poprosił aby sam z jednym tylko sługą mógł wejść i pokłonić się Matce Bożej. Uzyskał pozwolenie a widząc nieliczną załogę warowni postanowił zrabować klasztor. Stało się jednak inaczej i ten hardy watażka, mający za sobą stutysięczne wojsko padł na kolana zniewolony siłą łaski Matki Bożej odstępując od oblężenia. Po zwycięstwie pod Wiedniem Jan III Sobieski ofiarował jako dziękczynne wotum jedną ze zdobycznych chorągwi. Cześć Matki Bożej tak się rozszerzała, że na początku XVIII wieku klasztor uzyskał pozwolenie na koronację obrazu. Pożar, który zniszczył obraz nie zdołał przyćmić jego sławy przyciągając rzesze pielgrzymów-czcicieli Najświętszej Panienki. Po II wojnie światowej obraz umieszczono w Krakowie w kościele OO. Bernardynów, w maleńkiej kapliczce za zakrystią. W 2002 roku obraz został przeniesiony do Hrubieszowa.

Obraz z wieku XVI, o wymiarach 144 na 90 cm, koronowany 8.IX 1932 przez biskupa przemyskiego Anatola Nowaka. Cudowny obraz Łaskawej Matki Bożej Hyżneńskiej namalowany jest na lipowej desce, przez nieznanego artystę przed 1590 rokiem. Początek kultu Matki Najświętszej w Hyżnem datuje się od chwili, gdy w roku 1592 Katarzyna Wapowska ofiarowała kościołowi "klejnot swego domu" - wyżej wspomniany obraz. Musiał być w wielkim poszanowaniu rodziny, skoro go tak pięknie nazywano. Z powodu licznych cudów, jakie się tu dziać zaczęły, ponieważ jak zapisano w kronice: "Ślepi, chromi i chorzy nabywali mocy" u stóp Matki Bożej, zbudowano wkrótce nowy kościół. Obraz w Hyżnem szczególnie zasłynął w roku 1624, kiedy to horda tatarska siejąc śmierć i zniszczenie, dotarła do Hyżnego. Tatarzy spalili stary kościół i zabrali się do niszczenia nowego, w którym znajdował się obraz Matki Bożej. Jednakże Maryja położyła kres tym bluźnierczym próbom i jak pisze kronikarz: "Jezusa sobie poprawiła wzruszywszy się, w prawicy berłem pogroziła..." Na to przywódca hordy padł z wrażenia trupem, a reszta Tatarów w popłochu uciekła. Potwierdzenie tego niezwykłego faktu znajduje się w aktach konsystorza przemyskiego.

Obraz z XVII wieku, o wymiarach 92 na 176 cm, koronowany 8 IX 1985 przez Franciszka kardynała Macharskiego, metropolitę krakowskiego.Zachowana do naszych czasów Księga Cudów podaje, że pierwsze objawienie Matki Bożej miało miejsce w dniu 2 listopada 1645 roku. Maryja ukazała się niejakiemu Wojciechowi Boskiemu, bednarzowi, który szedł ze wsi Ruda do kościoła parafialnego w Białej. Według jego relacji Matka Boża miała wypowiedzieć te słowa: "Ta jest wola Boża, aby tu chwała Jego, na tym miejscu, i pamiątka moja odprawiała. Idź zaraz i powiedz to kapłanowi i pobliższemu urzędowi swojemu". Proboszcz parafii w Białej z niedowierzaniem odniósł się do relacji przedstawionej przez Wojciecha Boskiego. Nie przekonało go również drugie widzenie mające miejsce 8 grudnia tegoż roku. Nieufnie odniósł się także do relacji rybaków, którzy łowiąc ryby w pobliskim stawie byli świadkami procesji aniołów w miejscu objawień. Kiedy kult zaczął zataczać coraz szersze kręgi, kiedy nastąpiły pierwsze cudowne uzdrowienia i liczne łaski, proboszcz zdecydował o sprowadzeniu komisji do zbadania tych wydarzeń. Komisja po długim i wnikliwym badaniu zezwoliła na postawienie krzyża oraz, w latach 1647-1648 na wzniesienie niewielkiej, drewnianej kaplicy pod wezwaniem Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny. W kaplicy tej prawdopodobnie umieszczono ufundowany przez Jana Zamojskiego obraz z wizerunkiem Matki Bożej, który bardzo szybko zyskał sławę i miano obrazu Matki Bożej Łaskawej Janowskiej. Mijały lata, sława cudownego wizerunku wciąż wzrastała i wkrótce drewniana kapliczka stała się zbyt ciasna dla pomieszczenia tłumów ściągających w cudowne miejsce. Wtedy to Jan Zamojski, w latach 1659-1660 zbudował kościół i drewniany klasztor który 8 września 1660 roku przejęty został przez ojców dominikanów. Mając zgodę na budowę nowego murowanego obiektu sakralnego dominikanie rozpoczynają wznoszenie nowej świątyni którą całkowicie ukończono w 1769 roku. W głównym ołtarzu znajduje się obraz Najświętszej Maryi Panny, uznany w 1762 roku przez Komisję Diecezji Krakowskiej za słynący łaskami.

Obraz z końca XX wieku, koronowany 3 VI 1998 przez Ojca Świętego Jana Pawła II Historia tego obrazu pisze się nadal i pisać się będzie tak długo jak długo istnieć będą ludzie dobrej woli, ludzie zorientowani na Boga, na Miłość, szukający dróg poprzez odkrywanie źródeł Ewangelii. Ojciec Jan Góra dominikanin z Poznania, człowiek niespożytej energii, w Jamnej - wiosce nikomu nie znanej, położonej nad Dunajcem w okolicach Zakliczyna, gdzie przed dwudziestu laty proboszczem był jego stryj, przejął darowane mu przez Gminę tereny ze starą, rozpadającą się szkołą i w tym miejscu, mając zgodę swoich przełożonych, postanowił utworzyć duszpasterski ośrodek akademicki. W czasie wojny we wsi Jamna 24 września 1944 roku, kiedy to oddziały niemieckie, w odwecie za istniejącą na tych terenach partyzantkę rozpoczęły pacyfikację, miejscowa ludność wypchnęła z piwnicy matkę z trojgiem dzieci trzymającą w ręku obraz Matki Bożej sądząc że wróg nie uczyni jej krzywdy. Stało się inaczej. Niemcy zabili kobietę z jej dziećmi. Nie oszczędzili również obrazu dziurawiąc go kulami. Na prośbę ojca Góry, aby upamiętnić tamto wydarzanie, Małgorzata Sokołowska z Poznania namalowała obraz nazwany Matką Bożą Jamneńską - Matką Niezawodnej Nadziei. Spontanicznie zebrane precjoza wystarczyły na odlanie koron dla Matki Bożej i Jezusa. 3 czerwca 1998 roku, podczas audiencji generalnej w Watykanie, Jan Paweł II ukoronował namalowany obraz. W liście skierowanym do biskupa tarnowskiego napisał: "Dlatego z własnej inicjatywy, powodowani nadzieją,(...) nałożyliśmy na wyżej wymieniony obraz Bożej Rodzicielki złotą koronę, aby jako Matka Niezawodnej Nadziei wielu błądzącym synom mogła skuteczniej wyjednywać Bożą Łaskę i w niej ich umacniać." Warto na koniec przytoczyć słowa samego pomysłodawcy, Ojca Jana Góry : "Miejsce któremu zadano śmierć i które spalono do szczętu, a ono podniosło się i zaczęło żyć. Stało się to wszystko właśnie dzięki nadziei, jaka promieniuje z obrazu Maryi, Matki Niezawodnej Nadziei. Na Jamną powróciła nadzieja. I tak jak kiedyś ludzie omijali Jamną, pozwalając zarastać drogom, tak teraz ciągną na Jamną, dobrze wiedząc po co. Jamna stała się bowiem świątynią Nadziei!.

Kopia obrazu z przełomu XV i XVI wieku, o wymiarach 137 na 106 cm, koronowanego 8.IX 1921 przez biskupa przemyskiego Józefa Pelczara. Cudowny obraz, to ikona bizantyńska z przełomu XV i XVI wieku, która przywędrowała do Jasienia po II wojnie światowej z Rudek koło Sambora. Pisana historia obrazu zaczyna się na początku XVII wieku. Gdy po klęsce Stefana Potockiego pod Sosnowym Rogiem w Mołdawii Tatarzy napadli w 1612 roku na Podole, wśród wielu wsi spalili Żeleźnicę. W zgliszczach cerkwi znaleziono obraz Matki Bożej w dziwny sposób zupełnie nie uszkodzony. Ludność miejscowa została wymordowana, albo poszła na tułaczkę, obraz zaś umieszczono w kościele parafialnym w Rudkach. Przez całe lata modliły się przed nim wielkie rzesze ludu, w tym również dostojnicy Królestwa polskiego: Jan Kazimierz, Michał Wiśniowiecki, Jan III Sobieski, którzy potem z wdzięczności ozdabiali kościół cennymi wotami. Po zmianie granicy państwa obraz w roku 1946 przewieziono do Przemyśla a potem do Jasienia. W 1992 roku ikona Matki Bożej Bieszczadzkiej została skradziona, jej los do dziś nie jest znany. W dwa lata później, na jej miejscu umieszczono kopię.

Figura z wieku XIV, o wysokości 75 cm, koronowana dwukrotnie: 8.IX.1755 przez biskupa przemyskiego Hieronima Sierakowskiego i 8.IX. 1855 przez biskupa przemyskiego Ksawerego Wierzchlejskiego. Figurę znajdującą się w kościele dominikanów, wyrzeźbioną z drzewa polnej gruszy, otaczano czcią już w roku 1381. Zaledwie sześć lat później z pielgrzymką dziękczynną przybyła tutaj św. Królowa Jadwiga. Biorąc pod uwagę liczne łaski, których w Jarosławiu doznano, w 1636 biskup przemyski Andrzej Szołdrski uznał figurę za cudowną. Koronacja obrazu odbyła się natomiast staraniem Konstantego Sobieskiego, syna króla Jana III. Obok bazyliki Matki Bożej Bolesnej znajduje się źródło, które zgodnie z podaniem, wytrysnęło w 1381 roku, w chwili objawienia Maryi. Nad źródłem, ujętym później ocembrowaniem wznosi się kaplica, której ściany pokryte są dziękczynnymi napisami za łaski otrzymane tutaj za pośrednictwem Matki Bolesnej.

Obraz sprzed końca XV wieku, o wymiarach 121 na 81 cm koronowany 10.VI.1997 przez Ojca Świętego Jana Pawła II . W 1366 roku król Kazimierz Wielki wydał przywilej lokacyjny dla nowego miasta, położonego w Beskidzie Niskim, które z czasem przybrało nazwę Jaśliska. W miejscowości tej, w kościele parafialnym znajduje się od niepamiętnych czasów otaczany przez wiernych kultem wizerunek Matki Bożej . Na uwagę zasługuje fakt, że obraz z Jaślisk był szczególnie znany na ziemi słowackiej: przybywały doń pielgrzymki z miejscowości takich jak Medzilaborce, Svidnik, Stropkov, Bardejov, a także innych. Przybywali tu pielgrzymi obojga obrządków: wschodniego i łacińskiego. Wydaje się więc pewne, że obraz przybył do Jaślisk właśnie ze Słowacji. Kiedy? Nie wiadomo, być może jego przeniesienie związane było z szerzącą się na południu falą husytyzmu i reformacji. Dawny kościelny parafii w Jaśliskach zaświadcza, że przybywający tu na początku XX wieku pielgrzymi ze Słowacji przepraszali Maryję, że z winy przodków musiała opuścić ich ziemię i błagali "Cudowna Mateńko Jaśliska, wróć do nas!". Należy jednak wspomnieć, że do stóp Pani w Jaśliskach od dawna przybywali nie tylko Słowacy - ale także Węgrzy, Łemkowie, Romowie, i oczywiście Polacy. Niestety, ten jednoczący narody charakter sanktuarium zaczęło tracić po I, a szczególnie po II wojnie światowej - czemu trudno się dziwić, znając historię tej ziemi. Uroczysta koronacja obrazu z Jaślisk miałą miejsce na zakończenie Mszy Św. sprawowanej przez Jana Pawła II w Krośnie. Po tej uroczystości obraz nie od razu powrócił na swoje dawne miejsce, lecz wyruszył w drogę po wszystkich ważniejszych miejscowościach regionu. Wreszcie, 31 sierpnia 1997, w obecności kilku tysięcy pielgrzymów z Polski i Słowacji dokonano uroczystej intronizacji obrazu w Jaśliskach.

Obraz z XX wieku, koronowany 14.VI 1999 przez Ojca Świętego Jana Pawła II Przez długi czas mieszkańcy Osiedla Stałego w Jaworznie nie mieli własnego kościoła - nie zezwalały na to ówczesne władze państwowe. Pierwsza szansa pojawiła się w roku 1978, gdy utworzono tu, potajemnie, ośrodek duszpasterski. Tego samego roku uroczyście wprowadzono kopię obrazu Matki Bożej Nieustającej Pomocy z kościoła św. Alfonsa w Rzymie. Budowa kościoła rozpoczęła się w roku 1981. Zmagania z trudnościami (szkody górnicze), uwieńczone zostały poświęceniem w roku 1997. A dwa lata później, Jan Paweł II, który kiedyś jako metropolita krakowski przewodniczył powitaniu Matki Bożej w Jaworznie, nakładając w Sosnowcu korony powiedział: "Jaworzno specjalnie czekało, czekało ze swoim obrazem Matki Bożej, aż ich biskup zostanie Papieżem, i wtedy go ukoronuje". Warto wspomnieć, że w pobliżu dzisiejszego sanktuarium Matki Bożej w 1943 roku Niemcy utworzyli filię obozu w Oświęcimiu. W 1945 obóz przejęli żołnierze sowieccy. Zwożono tu Niemców, Ślązaków, Cyganów, Ukraińców. W sumie w pobliskim lesie pochowano 10 tysięcy więźniów z lat 1943 - 1949. Od 1950 do 1956 istniał tu natomiast obóz dla więźniów młodocianych, często uczestników antykomunistycznego podziemia.

Obraz z połowy XVII wieku, o wymiarach 96 na 65 cm, koronowany 31.VIII 1975 przez Karola kardynała Wojtyłę, metropolitę krakowskiego.Obraz został namalowany prawdopodobnie pod koniec XVI lub XVII wieku. Według pierwszego proboszcza parafii Jodłówka świątobliwego księdza A. Pawłowskiego przebywał najpierw w Dobromilu, skąd w drugiej połowie XVII wieku został przeniesiony w okolice Pruchnika i następnie umieszczony na górze w kapliczce na drzewie obok źródełka w Jodłówce. Jak głosi tradycja niedaleko tego miejsca mieszkała uboga wdowa z małym synkiem, który w czasie żniw został ukąszony przez żmiję. Juz prawie konającego synka zaniosła zrozpaczona matka przed obraz Matki Najświętszej i błagała o ratunek. Odebrała natchnienie aby obmyć dziecko w pobliskiej studzience. Gdy to uczyniła dziecko odzyskało zdrowie. Nastąpiły potem kolejne cudowne uzdrowienia które sprawiły, że w 7 lat po koronacji obrazu Matki Boskiej Częstochowskiej w roku 1724 ksiądz biskup Szembek z Przemyśla powołał specjalną komisję do zbadania łask. W 20 lat później biskup przemyski W. Sierakowski zlecił następnej komisji ponowne badanie cudów. On też opisał w aktach wizytacyjnych wygląd pierwszej kaplicy, w której umieszczono obraz Matki Bożej Pocieszenia. Istniejąca w archiwum księga cudów zawiera wiele niezwykłych łask i uzdrowień jakich doznali modlący się tutaj ludzie. Woda czerpana ze studzienki pomaga ludziom zwłaszcza chorym na oczy.

Obraz z XIX wieku, koronowany 7. VI 1991 przez Ojca Świętego Jana Pawła II. W kaplicy SS. Karmelitanek bosych znajduje się obraz Matki Bożej Nieustającej Pomocy, którego cudowna moc objawia się w niezliczonych łaskach. Świadczą o tym kroniki klasztorne i wota umieszczone po jego bokach. Jest on wierną kopią obrazu z kościoła św. Alfonsa w Rzymie u OO. Redemptorystów. Poświęcony przez ojca św. Leona XIII, potarty o oryginał, przywieziony został przez kardynała Albina Dunajewskiego i ofiarowany SS. Karmelitankom Bosym w Wieliczce. Z Wieliczki siostry przewiozły obraz do Lwowa. Od pierwszych chwil Matka Boża Nieustającej Pomocy zdobyła sobie serca wiernych. Kult Jej urósł do zdumiewających rozmiarów. Głośnym echem odbiło się nagłe uzdrowienie niewidomej dziewczynki. Wiele osób chorych, osoby w stanach agonalnych wracały do życia i zdrowia. Przed obrazem kapłani chętnie odprawiali swoje Msze Św. prymicyjne. W 1939 roku obraz został koronowany na prawie diecezjalnym przez arcybiskupa lwowskiego Bolesława Twardowskiego. W grudniu 1939 roku nowe władze objęły klasztor zamieniając go na "przytułek dla starców". W roku 1946 Karmelitanki zostają wysiedlone, opuszczają Lwów zabierając ze sobą cudowny obraz. Po wielu trudach tułaczego życia osiedlają się w Kaliszu. I znowu prowizoryczna, maleńka kaplica. Dzięki Świętemu Józefowi, a przez Niego dobroczyńcom Karmelu pobudowano w Niedźwiadach nowoczesny piękny klasztor z kaplicą. Kult Matki Bożej trwa nadal, jest on jednak cichy i ukryty.

Obraz z XVII wieku, o wymiarach 153 na 87 cm koronowany 15.VIII 1882 przez biskupa przemyskiego Łukasza Ostoję Soleckiego. Wśród lasów, 22 km od Przemyśla w Kalwarii Pacławskiej znajduje się franciszkański klasztor i kościół z cudownym obrazem Najświętszej Panny. Fundatorem Kalwarii jako miejsca pielgrzymkowego był Andrzej Maksymilian Fredro, a fundacja zatwierdzona została przez biskupa przemyskiego w 1668 roku. W ciągu trzech lat wybudowano 28 kaplic dróżek Pana Jezusa, 16 kaplic dróżek Matki Bożej Bolesnej i 14 kaplic dróżek Zaśnięcia i Wniebowzięcia Matki Bożej. W lewej kaplicy kościoła w pięknym ołtarzu znajduje się cudowny obraz, przedstawiający Matkę Najświętszą jako Królowę siedzącą na obłokach. Barokowy ten obraz pochodzi z XVII wieku, a jego autor jest nieznany. Na Kalwarię został przyniesiony w 1679 roku z Kamieńca Podolskiego, z kościoła franciszkanów. Wizerunek czczony był od samego początku przez pątników, o czym świadczą liczne cuda i łaski otrzymane za przyczyną Pani Kalwaryjskiej. Wydarzenia te skłoniły franciszkanów do zabiegów o koronację obrazu. Od tej uroczystości Kalwaria Pacławska zyskała jeszcze większy rozgłos, o czym świadczy kilka tomów w których zapisano otrzymane łaski.

Nie ma plików w tym folderze