Obraz koronowany 8 IX 2000 przez arcybiskupa Józefa Kowalczyka, nuncjusza apostolskiego.Historia parafii sięga XIV wieku kiedy to w roku 1357 wzniesiono pierwszy, drewniany kościółek. Kaplica, w której umieszczony jest cudowny wizerunek Maryjny powstała w 1633 roku i w tym również roku intronizowano obraz który stał się przedmiotem czci wiernych doświadczających przed nim licznych łask za pośrednictwem Maryi. Z wdzięczności za strumień spływających dobrodziejstw już w 1640 roku wizerunek ozdobiono srebrnymi pozłacanymi koronami. W roku 1975 kaplica została podniesiona do rangi sanktuarium, a koronujący obraz koronami papieskimi. Arcybiskup Józef Kowalczyk obdarzył Maryję tytułem "Matki Bożej Pocieszycielki Strapionych i Matki Pięknej Miłości".

Figura z w. XVII, o wysokości 9 cm, koronowana 19 VIII 1923 r. przez biskupa włocławskiego Stanisława Zdzitowieckiego. Historia dziewięciocentymetrowej figurki Matki Bożej z Dzieciątkiem zaczyna się w 1516 roku. Wiosną tego roku, tuż przed pierwszą niedzielą maja gidelski rolnik Jan Czeczek orał pole w miejscu gdzie dziś wznosi się klasztorny kościół. Naraz ku jego zdziwieniu woły ustały w orce, a nawet padły na kolana. Nic nie pomogły przynaglania ani bicze. Wtedy i on zauważył niezwykłą jasność bijącą z ziemi, a wśród tej jasności był "obrazek mały, głazowy Najświętszej Panny wielkości na dłoń, na kamieniu wielkim, który był wydrążony na kształt kielicha". Wieśniak ukrył figurkę w swojej chałupie, na dnie skrzyni z odzieżą. Trzeba było dopiero aby on i jego rodzina utracili wzrok. Wtedy pobożna kobieta, która zaopiekowała się nieszczęśliwymi, zainteresowała się cudowną wonią i światłością bijącą ze skrzyni. Opowiedziała o wszystkim gidelskiemu proboszczowi, księdzu Piotrowi Wodce (albo Wołpkajowi) i odtąd rozpoczęło się publiczne oddawanie czci Maryi w tym wizerunku. Posążek obmyto z prochu ziemi i przeniesiono do kościoła parafialnego. Wodą, która pozostała po tym obmyciu Czeczkowie przetarli swe oczy i wtedy odzyskali wzrok. Na pamiątkę tego wydarzenia zachował się do dziś zwyczaj "kąpiółki" to znaczy obmywania raz w roku figurki w winie. W pobożnym przekonaniu pątnicy używają wina z tej "kąpiółki" na znak swej wiary w moc Tej, którą nazywają Uzdrowieniem Chorych. Matka Boża w Gidlach cieszy się sławą cudownej lekarki. Mówiło się nawet, że na Jasnej Górze Matka Boża jest lekarką dusz, a w Gidlach lekarką ciał. Zachowało się bardzo wiele świadectw, pisanych i malowanych na tabliczkach wieszanych wokół Jej ołtarza, o dokonanych dzięki Jej wstawiennictwu cudownych uzdrowieniach.

Obraz z w. XVI, o wymiarach 145x107 cm, koronowany 24 VI 1928 r. przez Augusta kardynała Hlonda, prymasa Polski. Cudowny obraz nieznanego wielkopolskiego artysty, namalowany prawdopodobnie na cyprysowej desce, pochodzi z 1540 roku i posiada dużą wartość artystyczną. Łaskami słynący obraz znajduje się w pięknej bazylice, zbudowanej według planów włoskiego architekta Balthazara Longhena. Duchem i racją bytu tej pięknej świątyni jest kult Najświętszej Maryji Panny, który istniał od niepamiętnych czasów. Prawdopodobnie, dawniej czczona tu była gotycka pieta, znajdująca się dziś w jednym z bocznych ołtarzy, jednak ogniskiem życia kościoła i klasztoru obecnie, jest wspomniany Cudowny Wizerunek.

Współczesna kopia obrazu z XVII wieku, o wymiarach 240 na 131 cm, koronowana 6.VI 1965 przez Stefana Kardynała Wyszyńskiego, prymasa Polski.Legenda głosi, że w XII wieku w dębowym lesie w pobliżu Łobżenicy ukazała się Matka Boża z Dzieciątkiem nad studzienką, którą wykopali pasterze dla pojenia bydła. Jeden z nich zawiadomił okoliczną ludność, która zbiegła się na miejsce tego zdarzenia i ujrzała wielką jasność w lesie, oraz klęczące zwierzęta. Do studzienki podążali ludzie, aby napić się wody, która ponoć leczyła chorych i kalekich. Na miejscu objawienia wybudowano drewniany kościółek, w którym prawdopodobnie znajdował się już wizerunek Maryjny odbierający cześć wiernych. W 1580 roku świątynia ta całkowicie spłonęła. W roku 1637 ojcowie Bernardyni wybudowali w tym miejscu nowy kościół oraz klasztor. W świątyni umieszczony został obraz, z połowy XVII wieku, cieszący się ogromnym kultem wiernych. Do dziś zachowała się księga opisująca około 150 cudów. Najświeższe pochodzą z lat sześćdziesiątych ubiegłego stulecia. W 1954 roku dokonano gruntownej konserwacji obrazu, a przede wszystkim odtworzono wszystkie jego elementy w duchu i formie pierwowzoru z XVII wieku.

Obraz o wymiarach 140 na 105 cm, koronowany 14.IX 1975 przez Stefana kardynała Wyszyńskiego, prymasa Polski. Sanktuarium Matki Bożej Głogowieckiej – mieści się w gotyckim kościele pw. św. Wojciecha we wsi Głogowiec niedaleko Kutna. Murowany kościół istnieje od 1434 r., poprzedzał go kościół drewniany. Ołtarz główny to obraz Matki Bożej będący kopią obrazu Matki Boskiej Częstochowskiej. Został namalowany na polecenie króla Władysława Jagiełły. Początkowo obraz ten trafił do Petersburga, a następnie w XVII wieku został przywieziony do Polski przez jednego z Głogowieckich – właścicieli ówczesnych dóbr ziemskich. Prymas Polski kardynał Stefan Wyszyński 14 września 1975 roku dokonał koronacji obrazu koroną papieską będącą darem papieża Pawła VI. W 1985 roku w 10. rocznicę koronacji obrazu papież Jan Paweł II przesłał błogosławieństwo dla wszystkich pielgrzymów przybywających do tego miejsca. Istnieją relacje już od bardzo dawnych czasów o tym, że obraz słynie z licznych łask i cudownych uzdrowień. Relacje te są udokumentowane w parafialnych kronikach. W 1926 roku sanktuarium odwiedził prezydent Ignacy Mościcki. We wrześniu 1939 roku z tego miejsca dowodził bitwą nad Bzurą Tadeusz Kutrzeba. W kwietniu 1983 roku Mszę świętą oprawił ksiądz Jerzy Popiełuszko. Kustoszem Sanktuarium od 1981 roku był ks. Marian Lipski, który nie tylko przeprowadził gruntowny remont Sanktuarium, ale także był kapelanem podziemnej Solidarności i wielkim patriotą. To z jego inicjatywy mimo represji odbywały się nielegalne zebrania, patriotyczne msze święte i manifestacje. Tu powstała pierwsza Droga Krzyżowa Umęczonego Narodu Polskiego, drugą postawił później w Osuchowie koło Mszczonowa będąc tam proboszczem. W Głogowcu na uroczystościach patriotycznych obecni byli prezydenci: Ryszard Kaczorowski i Lech Wałęsa. Ks. Marian Lipski w starych budynkach gospodarczych po remoncie i adaptacji założył noclegownię dla trzeźwiejących alkoholików całego regionu pod koniec lat 80., która działa do dzisiaj. We wrześniu 2005 roku sanktuarium maryjne w Głogowcu obchodziło 30 rocznicę koronacji obrazu Matki Bożej. Na uroczystość przybyło wielu pielgrzymów.

Obraz z XIV(?) wieku, o wymiarach 38 na 53 cm, koronowany 28.VIII 1976 przez metropolitę poznańskiego, arcybiskupa Antoniego Baraniaka. Co najmniej od 1410 roku znajduje się w tutejszym kościele łaskami słynący obraz Matki Bożej Pocieszenia. Przywieziony został przez benedyktynów z Lubinia w czasie zarazy i pozostał tu na stałe. Jak się znalazł w Lubiniu nie wiadomo. Jedna hipoteza mówi, że pochodzi z Czech, druga, że z opactwa benedyktyńskiego w Cluny we Francji. Niewielkich rozmiarów łaskami słynący obraz został namalowany na blasze przez nieznanego artystę. Delikatny uśmiech na ustach Maryi budzący otuchę w w sercu i przysłonięte oczy, poprzez które wyczuwa się jednak Jej spojrzenie sięgające do głębi duszy człowieka sprawiły, że pielgrzymi szukający pocieszenia tłumnie przybywali do swojej Pani wiedząc, iż nie odejdą stąd bez otrzymania łask o które proszą. Ojciec Ganowicz w drugiej połowie XVIII wieku wydał książkę, w której opisał 150 uzdrowień doznanych za pośrednictwem Matki Bożej Pocieszenia. Złote i srebrne wota oddawano kilkakrotnie na potrzeby kraju, np. w czasie potopu szwedzkiego. W roku 1927 z niewiadomych przyczyn wybuchł w kaplicy groźny pożar, który nie oszczędził cudownego obrazu. Nie naruszone pozostały jedynie złote sukienki, korona, srebrna rama i wota. Artysta malarz Marian Szczurkowski, uczeń Jana Matejki, wykonał wierną kopię obrazu na miedzianej blasze. Poświęcono ją uroczyście w 1928 roku. W czasie okupacji obraz przechowano za celowo uszkodzoną zasłoną i tak uszedł uwagi okupanta.

Obraz z XVII wieku, koronowany 3 VI 1997 przez Ojca Świętego Jana Pawła II Do Gniezna franciszkanów sprowadził w roku 1259 książę Bolesław Pobożny. Pierwszy ich kościół spłonął doszczętnie w roku 1613, tak więc zbudowano wkrótce nowy. W nim umieszczono kopię obrazu Matki Bożej Większej, która wkrótce zasłynęła wśród wiernych cudami. Choć nie wiadomo, czy obraz został kanonicznie uznany za cudowny, to osiemnastowieczni kronikarze zakonni pisali o nim "imago gloriosa" czyli słynący łaskami. W latach 1750 - 1752 obraz Matki Bożej przeniesiono do głównego ołtarza świątyni, i od tego czasu nastąpił rozkwit jego kultu. Gdy w roku 1836 zakon został skasowany, kościół przeszedł w ręce katolików niemieckich, którzy podtrzymywali cześć dla Matki Pocieszenia. Franciszkanie ponownie objęli swoją świątynię w roku 1929, znów gorliwie krzewiąc nabożeństwo do Matki Bożej. Raz jeszcze zakonnicy opuścili swój dom w Gnieźnie w listopadzie 1939, wywiezieni przez hitlerowców. Powrócili w lutym 1949 roku. W 1963 nadano Matce Bożej pocieszenia tytuł Pani Gniezna. Także od połowy lat 60 trwały starania o koronację obrazu. 20 listopada 1996 wyraziła na nią zgodę Kongregacja do spraw Kultu Bożego i Sakramentów. Sama uroczystość koronacji miała miejsce w czasie wizyty Jana Pawła II w gnieźnieńskiej katedrze. 24 maja 1998 metropolita gnieźnieński ustanowił przy kościele franciszkanów sanktaurium Matki Bożej Pocieszenia.

Obraz z końca XVI wieku, o wymiarach 136 na 98 cm, koronowany 3 IX 1989 w czasie Mszy św. w obrządku ormiańskim przez Jana Piotra XVIII Kaspariana, Patriarchę - Katolikosa Ormian - Katolików.Najstarsze wzmianki o cudownym obrazie Matki Boskiej Łysieckiej i o kulcie, jakm go otaczano, podają teksty "Litanii do Najświętszej Marji Łysieckiej", "Godzinek" i pieśni do Matki Boskiej Łysieckiej . Wizerunek ten powstał pod koniec XVI wieku jako kopia cudownego obrazu Matki Boskiej z katedry ormiańskiej w Kamieńcu Podolskim. Namalował go kapłan Kolumb, który bardzo pragnął posiadać w swoim domu obraz Matki Boskiej. Matka Boża zapragnęła aby Jej Wizerunek nie pozostawał tylko w domu artysty kapłana, ale by udostępnił go wiernym. Spadkobierca obrazu, kapłan Grzegorz, nie chciał jednak rozstać się ze swoim skarbem i dopiero interwencja nadprzyrodzona, w postaci trzęsienia ziemi, sprawia że postanowił przenieść go do kościoła. Od tego czasu kroniki notują liczne cuda dokonywane za pośrednictwem Maryi w Jej cudownym Wizerunku. Podczas instalacji obrazu w kościele łysieckim uzdrowiony został kaleka, a dwoje dzieci przywróconych do życia. W roku 1781 papież Pius VI pochwalając nabożeństwo wiernych do Matki Boskiej Łysieckiej, nadał odpust zupełny na wszystkie uroczystości Maryjne. W XIX wieku istniał zwyczaj układania chorych na ziemi wokół kościoła łysieckiego. Następnie wynoszono cudowny Obraz na feretronie z kościoła i obnoszono go nad leżącymi na ziemi chorymi. Podczas I wojny światowej miasteczko zostało zniszczone a kościół ormiański zrujnowany. Kapitan rosyjski Piotr Aniczków ratując obraz przed zniszczeniem wywiózł go do Stanisławowa skąd 7 września 1920 roku przeniesiono go do Łyśca i umieszczono w ołtarzu głównym odnowionego ormiańskiego kościoła. W roku 1945 ostatni proboszcz ormiański Józef Magierowski opuszczając Łysiec zabrał ze sobą obraz Matki Boskiej. Obraz przechowywano w Starych Budkowicach pod Opolem, następnie w Czarnowąsach, by wreszcie w roku 1950 przenieść go do kościoła ormiańskiego Świętej Trójcy w Gliwicach.

Obraz z wieku XVII, o wymiarach 100 na 70 cm, koronowany 15.VIII 1912 przez arcybiskupa lwowskiego Józefa Bilczewskiego. Obraz z Kochawiny koło Stryja jest kopią wizerunku Matki Bożej Śnieżnej. Tradycja głosi, że w roku 1646 Maryja ukazała się na dębie Annie Wojnakowskiej, jadącej końmi do Żydaczkowa. Wieść o zdarzeniu szybko się rozeszła, zwłaszcza, iż cztery konie zaprzęgu ujrzawszy Matkę Boską padły na kolana. Obraz trzykroć przenoszony do Rudy, własności pani Wojnakowskiej, trzykroć powracał na miejsce przy dębie. Około roku 1680 wybudowano tam więc kaplicę, a następnie kościół, stale nawiedzany przez rzesze pielgrzymów. Dla opieki nad sanktuarium sprowadzono w 1749 roku ojców karmelitów. Wiele cudów miało miejsce w Kochawinie. Zimą 1818 roku przybyła tam zbolała matka, z wątłym, jednorocznym synkiem. Mówiła wówczas: "jeśli ma umrzeć - niech umiera u stóp Matki Bożej". Uzdrowionym dzieckiem okazał się późniejszy biskup krakowski, kardynał Albin Dunajewski.
Po II wojnie światowej obraz przewieziono do Krakowa, później do Starej Woli, a w 1974 roku do kościoła jezuitów w Gliwicach. 25 grudnia 2001 podczas uroczystej Pasterki obraz został przeniesiony do nowego kościoła Matki Bożej Kochawińskiej.

Obraz z w. XVI, o wymiarach 122x100 cm, koronowany 10 IX 1967 r przez Stefana kardynała Wyszyńskiego, prymasa Polski. W dniu 27 czerwca 1877 roku nastąpiło tu objawienie się Najświętszej, Maryi Panny. Jako pierwsza widziała ją dziewczynka trzynastoletnia, Justyna Szafrańska. Objawienia Matki Bożej trwały do 16 września 1877 roku i zakończyły się zapowiedzią pobłogosławienia źródełka w pobliżu kościoła. Po odmówieniu Litanii Loretańskiej, w czasie śpiewy Salve Regina wszystkie cztery osoby widziały, że Matka Boża prawą ręką pobłogosławiła źródełko i obecnych. Cudowny obraz Matki Bożej z Dzieciątkiem Jezus znajdujący się w wielkim ołtarzu już w dawnych wiekach był czczony i uznany jako łaskami słynący.

Obraz z XVII wieku, o wymiarach 83 na 102 cm, koronowany 15 VIII 1777 przez biskupa lwowskiego Kryspina Cieszkowskiego. Obraz Matki Bożej z Bołszowiec, to jeszcze jeden wizerunek, w którym jak w zwierciadle odbijają się losy polskich Kresów. Nieraz karmelici musieli w pośpiechu opuszczać swój klasztor w naddniestrzańskich Bołszowcach, uciekając przed Tatarami, Kozakami, Turkami. Po I wojnie światowej obraz Madonny z Bołszowiec znalazł się we Lwowie, skąd, po kolejnej wojnie światowej przewieziony został do Krakowa. W tym mieście pozostawał do roku 1966, kiedy to znalazł stałe miejsce w bocznej kaplicy gdańskiego kościoła św. Katarzyny. Warto wspomnieć, że obraz z Bołszowiec, to kopia Madonny z Dzieciątkiem pod jabłonią, Łukasza Cranacha starszego, cenionego niemieckiego malarza z XV wieku, zwanego czasem "artystą reformacji". Oryginał obrazu znajduje się w Ermitażu w Petersburgu. Natomiast o samym wizerunku z Bołszowiec istnieje legenda, głosząca, że został on wydobyty z wód Dniestru.

Obraz z w. XVII, o wymiarach 130x105 cm, koronowany 31 VIII 1980 r. przez Franciszka kardynała Macharskiego, metropolitę krakowskiego.Magnesem przyciągającym do Hodyszewa liczne rzesze pielgrzymów, jest Cudowny Obraz Matki Boskiej z Dzieciątkiem w głównym ołtarzu kościoła parafialnego, oraz stojąca w odległości 800 metrów od kościoła drewniana kaplica, zwana powszechnie "krynicą". W kaplicy tej znajduje się źródełko upamiętniające - według pobożnej legendy - miejsce zjawienia się przed 250 - laty Matki Bożej. Podążają tu pielgrzymi, prosząc Matkę Boską Hodyszewską o zdrowie. Według powszechnej i żywej wiary miejscowej ludności, woda ze źródełka leczy skutecznie choroby przewodu pokarmowego. Nigdzie w kronikach nie zarejestrowano łask otrzymanych w Sanktuarium, choć liczne wota dowodzą szczególnego działania Bożego przez Maryję w tym właśnie miejscu.

Nie ma plików w tym folderze